Griş

Gözlerimi kaplayan pembe boyayı sağ elimin tersiyle sildim. Avucumun içine bulaşan renge kısa bir an baktım, sonra gözlerimi ona çevirdim. Ona bakar bakmaz içimdeki öfke ateş gibi alevlendi.

Bütün sınıfın gözleri üzerimizdeydi ama umrumda değildi. Umrumda olan tek şey, önümde duran Egemen Aydemir’di. O kendinden emin, alaycı ifadesiyle bana bakıyordu. Dişlerimi sıktım ve elimi formasında asılı kırmızı kravata attım. Kumaşı sertçe kavrayıp kendime çektim, aramızdaki mesafeyi neredeyse yok edene kadar.

“Seni mahvedeceğim, Egemen Aydemir. Mahvedeceğim.”

Bu kelimeler dudaklarımdan zehir gibi süzülürken o sadece sırıttı. Umursamaz bir ifadeyle başını hafifçe yana eğdi, ardından alaycı bir ses tonuyla konuştu:

“Duyamadım(!)”

Sesi, içimi daha da öfkeyle doldurdu. Ben de gülümsedim, ama bu gülümsemede sıcaklık yoktu. Kravatını biraz daha çekerek onu kendime iyice yaklaştırdım. Yüzümüz arasındaki mesafe yok denecek kadar azdı artık. Siyah saçları benim saçlarıma karışıyordu.

Öfkem damarlarımda kaynıyordu.

“SENİ. MAHVEDECEĞİM.” dedim, her kelimenin üstüne basarak.

Bu kez o kendi isteğiyle yaklaştı. Gözleri gözlerime kenetlendi, sesi düşük ama meydan okuyan bir tondaydı.

“Merakla bekliyorum, Selin Özdemir.”