Deli

“Albay,Albay beni yakala Albay!”Diyip kaçan küçük Asiye’ye doğru koşuyordu Albay.Asiyenin hızından soluk soluğa kalmıştı.
“Yavaş koş biraz!”Demesini aldırmadı Asiye.Koşmaya devam etmişti.
Koşarken Asiyenin sesi duyuldu.
“Hızlı koş o zaman Albay!”Koşmaya devam ediyordu.Babasından öğrendiği kadar hızlıydı.
Albay ise hızını arttırmıştı.Asiyeyi yakal
almamak için hızlı koşmuyordu.
Ama bu sefer hızlıydı.
Hızlı koşan ayakları ağrımıştı.Kolları Asiyenin küçük kollarını tuttu.”Nereye kadar kaçacaktın?”
Küçük kız kaçmaya çalıştı.Ama Albay yakalamışken bırakmadı.”Tekrar oynayalım.Bu sefer görürsün.”Dediğinde tekrar koşmaya başlamıştı.
Ayı uyur Asiye uyumazdı.Koşmaya devam etti.Yorulmuştu ama belli etmedi
Albay yorulmuştu artık.Ama onu üzmek istemiyordu.”Yakalarsam kızma!”
Dediğinde Asiye kafaya takmadı.
Albay yavaş hızda koşuyordu.Ara sıra Asiye kaybolmasın diye hızlı koşuyordu.Ama onu yakalamıyordu.
Adiye koşarken bir yerde durdu.Sıluk nefesler verdi.Çok yorulmuştu.Köşedeki suyundan bir kaç yudum almıştı.Nefesi düzelmişti yavaş yavaş.Yanına gelen Albay’a baktı.
“Sen de yoruldun mu?”Dediğinde Albay başını sallamıştı.
Albay uzandığı suyu aldı ve kapağını açtı.Lıkır lıkır içti suyu.Anneleri terlemeyin demişti.İnşallah kızmazdı.
Suyu içmeyi bırakmıştı Albay.Asiyenin oturduğu taşa oturdu oda.Soluklandı biraz.”Nereden öğrendin sen bu kadar hızlı koşmayı?”
Asiye gülümsedi.Bunu kendi özelliği sanıyordu.”Özel gücüm bu benim akılım.”Dedi havalı havalı.”Herkeste olmaz.”Cilve yapıyordu.Ama Albay babasından öğrendiğini biliyordu.Ses etmedi.Asiye ise gökyüzünü izlemeye koyuldu.”Yıldızlar nerede Albay?”Dediğinde Albay gökyüzüne baktı.
Baktığı gökyüzünde kafasını indirdi.
“Yıldızlar geceleri gözükür.Geceui bekle.”Dediğinde küçük kız hala gökyüzüne bakıyordu.Mavi gökyüzü,beyaz bulutlar.Asiyenin aklına bir soru takıldı.
“Bulutlar beyazsa.Biz niye mavi boyuyoruz?”İşte mükemmel soruydu.Her çizimde bulutları mavi yaptığı için takılmıştı kafasına.
“Çünki sayfa beyaz.”Demişti Albay.
Asiye aklını kullanıp şu soruyu öne itti.”Beyaz boyan var.Olmaz mı?”
Albay kafasını salladı.”Olmaz.”
Asiye kafasını yukarı uzattı.Uzun uzun baktı.”O zaman hayal edelim.Gökyüzü beyaz,bulutlar mavi.”
Dediğinde güzel gökyüzüne bakışı kalmıştı.
İkiside gökyüzüne bakıyordu.
“Hayal edelim bakalım.”Demişti havalı bir şekilde.”Ne kadar edebiliriz ki?”
“Sonsuza kadar.”Dediğinde şaşırdı Albay.”Sonsuz mu?Biz bile sonsuza kadar yaşamıyoruz.”Dediğinde Asiye birşey demedi.Kenarda açan bir çiçek gördü Albay.Hemen onu alıp Asiyeye uzattı.”Bu ne?”Diyen Asiyenin eline tokuşturdu.”Çiçek.Senin olsun.”Asiye çiçeğe uzun uzun baktı.Güzel bir çiçekti.Pembiş bir rengi vardı.
Karar verip eve dönmüştüler.Albaylar orada yemeğe davetliydi.Geldikleri gibi babalarının yanına gittiler.Araların aoturdukları gibi Asiyenin babası hemen soru sordu.
“Ne yaptınız bakalım?”
“Koşturmaca oyandık.Sonra su içtik.Sonra Albay bana çiçek verdi”Albay elini ağzına götürüp sustu demişti ama Asiye konuşmuştu.Babası saf saf baktı Albaya.
“Albay saha çiçek verdi?”Albayın babası ise gülüyordu bu duruma.Onun için hiç sıkıntı yoktu.
“Ne güzel tesadüf.Dimi birader.”Dedi gülerek.Vermek istediği mesajı anlamıştı çoktan.Asiyenşn babası Ömer sinirden kırmızıya dönerken Albayın babası Mustafa gülüyordu.”Allah doğrusunu bilir.Gel sözleşelim.”Diyip elini uzatmıştı gülerek.Ömer ise uzatılan ele şakacıktan vurarak,
“Hadi be ordan.”Demişti.Çocuklar ise birşey anlamıyordu.Akşam vakti olunca yemek hazırdı.Sofraya oturmuşlardı.Albay ve Asiye yan yanaydı.Yemekler yendikten sonra Ömerler maç izliyor hanımlar mutfakta sohbet ediyor çocuklar ise oyun oynuyorlardı.”Albay doğru koy şunu!”Demişti sinirli Asiye.”Sen yanlış koyuyorsun!”Demişti Albay.
“Delimsin sen Albay?”
“Bana deli deme.Deki kötü bir kelime.”Asiye gülümsedi.
Gülümseyince çok güzel oluyordu.”Sen istemezsen söylemem.”Legoları dizmeye devam ettiler.”Çok güzel oldu.”Dedi Albay.Asiye onaylayıcasına kafasını salladı.”Denize gidecekmiyiz Albay?”
Albay kafasını salladı.”Annemler Cumartesi götürecekmiş.Söz verdiler.”
Onlar denizi çok severdi.”Sen deniz kralı ol ve Kraliçesi olayım.”Dedi tatlı yüzü.”Olur mu?”Kafsını salladı albay.
“Olur.”Deniz çocuklarıydı onlar.Denize girince çok mutlu olurlardı.
“Albay!Asiye!Hadi gelin!”Camdan çocuk sesleri geliyordu.Arkadaşları gelmişti.”Geliyoruz!”Dediğinde Koşa koşa Annesinin yanına gitti Albay.
İzni alıp Asiye ile dışarı çıktı.
“Hadi ne oynuyoruz?”Diyen çiçek cevabını beklemeye geçmişti.
Albay bir düşündü.Oyunları gözden geçirdi.
“Aklıma hiç birşey gelmedi.”
“Ben buldum.Yakalamaç oynayacağız.
Bir ebe olucak.Bir kişi belirleyeceğiz.O ise ebeden kalıcak.Ama gruptaki arkadaşlarının eline çak yaparak kaçmayı devralsın.Nasıl?”
Hepsi bunu onaylamıştı.Koşacak kişi Asiyeydi.Ebe ise Tunaydı.
Asiye koşmaya başlamıştı.
“Bana çak Asiye!”Diyen Albaydı.Elenmesini istemiyordu.Ama Asiye Albay ebelemesin istemiyordu.”Olmaz!”Dedi koşarken.
“Sen koşarsın o zaman!”İnat edecekti.Bunu biliyordu Alabay.
“Asiye!Bana çak yap dedim ya!”Asiye istememekt ısrarcıydı.
Albayın son çaresi kalmıştı.Ona doğru gelen Asiye’min eline kendi elini çarpıp koşmaya başladı.Asiye bir saniye duraksadı.O artık koşmayacaktı.
“Ya Albay ya!”Bir kenara oturup koşmaya başladı.Albayı yakalamakta zorluk çekiyordu Tuna.Albay koruma bölgesine geldiğinde ikiside çok yorulmuştu.
“Al su iç.”Dedi Asiye suyu uzatırken.Albay suyu aldı ve içmeye başlamıştı.
Çok yorulmuştu.Ama çaktırmıyordu.
“Azcık duralım.Çok yoruldum.”Herkes durunca derin bir nefes çöktü ortama.
Hepsi çok yorulmuştu.