2. sayfa

Babamın benim için başka planları vardı. Basketbolcu olmamı istiyor, geleceğimi çoktan belirlemiş gibi davranıyordu. Alya'yla nişanlanmam da bu planların bir parçasıydı.

Oysa benim istediğim hayat bu değildi.

Alya'yla çocukluğumuzdan beri birbirimizi tanıyorduk. Onu severdim ama aramızdaki şeyin dostluktan öteye geçmediğini biliyordum. Bana kalırsa Alya da bu nişanı gerçekten istemiyordu. Ailelerimizin beklentileri arasında kalmış, benim gibi nasıl karşı çıkacağını bilememişti.

Belki de yanılıyordum. Sonuçta onun ne düşündüğünü hiçbir zaman tam olarak bilemezdim. Yine de yüzüğünü parmağında taşıyor olması, bu nişandan memnun olduğu anlamına gelmiyordu. Bazen onun da bütün bunların bitmesini istediğini düşünüyordum.

Alya benim için yabancı biri değil. Yıllardır hayatımda ve onu zor durumda bırakmak istemiyorum. Fakat sırf onu üzmemek için ikimizin de istemediğini düşündüğüm bir nişanı sürdürmek de doğru gelmiyor.

Üstelik onunla evlenebileceğimi kendime ne kadar söylersem söyleyeyim, içimdeki eksikliği görmezden gelemiyorum. Birbirimizi tanıyoruz, anlaşabiliyorduk ama bunlar âşık olduğumuz anlamına gelmiyor.

Ben Alya'yı bir arkadaş olarak seviyorum.

Bunun değişeceğini de sanmıyorum.

Babamla aram her zaman kötü olmamıştı. Birlikte güldüğümüz, güzel vakit geçirdiğimiz zamanlar da var. Onu seviyorum ama hayatımla ilgili kararları benim yerime vermeye çalışması artık beni yoruyor. Bazen tek istediğim, kendi seçimlerimi yapmama izin vermesi.

Ne yazık ki bunu ona anlatmak pek işe yaramıyor.

Nişanlandığımız gece fazla tepki göstermemiştim. Belki de bu yüzden babam, zamanla durumu kabulleneceğimi düşünüyordu. Oysa ben daha şimdiden bu kararın altında ezildiğimi hissediyorum.

Parmağımdaki yüzüğü çıkarıp avucumda çevirdim. Çoğu zaman onu cebime atıyordum. Babam fark etseydi uzun bir konuşma yapacağından eminim.

Yüzüğü yeniden parmağıma takmak yerine masanın üzerine bıraktım.

Bunu yaparken bile kendimi tuhaf hissetmiştim. Alt tarafı küçücük bir yüzüktü ama bana, hayatımla ilgili ne kadar az söz hakkım olduğunu hatırlatmaya yetiyordu.

Başımı iki yana sallayıp düşüncelerimi dağıtmaya çalıştım. Bütün günümü aynı meseleleri düşünerek geçirmek istemiyordum.

Öncelikle bir iş bulmalı ve kendi ayaklarımın üzerinde durmalıydım. Sonrasında babamla yeniden konuşacaktım. Bu kez ne istediğimi açıkça anlatacak, kararımın arkasında duracaktım.

Alya'yla nişanımı bitirmek istiyordum.

Babamın buna nasıl tepki vereceğini tahmin edebiliyorum ama onun tepkisinden korkarak hayatımın geri kalanını şekillendiremezdim.

Sonuçta bu benim hayatım.

Ve artık kendi kararlarımı vermenin zamanı geldi.