6. Bölüm: Krallıktaki Son Fısılt

Sessiz Kral yeniden Kara Çukur'a hapsedilmişti. Kral kurtarılmış, krallığın ışıkları geri gelmişti.
Bütün deniz canlıları büyük meydanda toplanmıştı.
Kral, Maviş ve arkadaşlarına teşekkür etti.
— Bugün yalnızca beni değil, bütün okyanusu kurtardınız.
Pofi gülümsedi.
— Bir daha böyle maceralara atılmasak daha iyi olur.
Korkut kahkaha attı.
— Bunu bana değil, meraklı Maviş'e söyle!
Herkes güldü.
O gece Maviş evine döndü. Annesine sarıldı ve yaşadıklarını anlattı.Annesi onu öptü.
— Artık güvendesin, yavrum.
Maviş uykuya daldı.
Fakat gece yarısı odasındaki deniz kabuğundan ince bir ses geldi.
— Maviş...
Maviş gözlerini açtı.
— Kim var orada?
Ses yeniden duyuldu.
— Benim... Arkadaşın Pofi.
Maviş kabuğa yaklaştı.
— Pofi? Ne oldu?
Bir sessizlik oldu.
Sonra ses fısıldadı:Sonra ses fısıldadı:
— Maviş, sakın kapını açma. Ben senin evinin dışındayım.
Maviş'in kalbi hızlandı.
— Ama... Sen zaten benim odamdaki kabuktan konuşuyorsun!
Kabuktan uzun, ürpertici bir kahkaha yükseldi.
Ardından gerçek Pofi'nin sesi kapının dışından geldi:
— Maviş! Sakın o kabukla konuşma! Ben buradayım!Maviş yavaşça kapıya baktı.
Kapının altından içeri doğru siyah bir gölge sızıyordu.
Ve kabuk son kez fısıldadı:
— Geç kaldın, Maviş. Artık sesini biliyorum.
SON... YOKSA BAŞLANGIÇ MI?