Normal Değiliz

Herkes in güzel bir çocukluğu olmuyor benimde olmadı. Evimizde hep kavgalar oldu bana küfürbaz diyorlar ama bunları nerden öğrendin demiyorlar
Küçüklüğümden başlayacağım
Ben küçükken babam işe gidiyorum diyip kahveye giderdi annem ise bundan nefret sürekli bağrışlarını duyardım evde
Annemin bluz yırtmaları, bağrışları, küfürleri, bedduaları evde sürekli bunu duyardım
Bıkmıştım daha küçüktüm normal geliyordu bütün evlerde böyledir diyordum oysaki değildi bunu da annemi beni götürdüğü mevlütler den birinde anladım arkadaşım a anlatmıştım evde olanları o da bana anlatır zannetmiştim ama onlar gayet normallerdi anormallerdi bana annesinin hiç bağırmadığını söylemişti
O zamanlar ablam sürekli ağlıyordu annemle kavga ediyordu nedeni ise gitmemesiydi evet ablam sınava giriyor ama atandığı yeri beğenmeyip tekrar deniyordu annem se ona sürekli bağırıyor du "Git" diyordu
Söylesenize hangi anne evladına kendi doğurduna git der hangi anne seni evde istemiyorum benim evim he benim annem diyordu işte zaten her zaman tek anladığı şey de şiddeti
Hatırlarım
On bir yaşındaydım bıkmıştım kavgadan annemden herkesten bu yüzden bende uzaklaşmıştım biraz yürümüştüm annem bunu fark etmiş bana dedi ki daha daha doğrusu babama "o kızını eve gönder parçalara ayıracağım onu" dedi ya on bir yaşındaki kızın önünde bunu dedi gitmedim tabi ama benim yanıma geldi tornivada yla vurdu ya sen nasıl annesin ya naptım ben sana ya seni dövdüm sana mı küfrettim naptım ya naptım
Bide beni o halimle insan içine çıkarmıştı canım yanmıştı lan canım yok yanmıştı insanların ağlayan halime bakışlarından utanmıştım bağrışlarımdan utanmıştım
Aslında annemi de suçlamamam lazım çünkü onunda küçüklüğü kötüymüş dedem olacak şerefsiz sürekli dövermiş çocuklarını

Ama gerçekten insan istemiyor bunları görmeyi ya daha ben bebekken bile bana tepik attıp buzdolabına atmış küçücük bebeği ya küçücük bebeği bana bunu ablam gülerek anlatmıştı bende komik sanmıştım oysaki değildi küçücük bir bebeğe vurulması komik değildi

Hal böyle olunca bendede bir kaç tranva kaldı mesela artık bana vurulmayacak olsa refleks gösteriyorum bir nevi durduramıyorum mutsuzum bu yüzden hep derim ya herkes çocuk yapmamalı

Geçenlerde gerçekten bıktığım bir olay daha yaşadım benim ablam atanamıyor çabalıyor ama olmuyor bu yüzden evdeki çoğu kişi onu yaşadıklarıyla vuruyor
Biz dört kız kardeşiz bunları yaşayan en büyük ablam adı eyşan atanamıyor
Diğer ablamda ona "Git bu evden, kimse sikmez seni vb" cümleler kurdu kavga ederlerken sonra bağırışmalar başladı eyşan ablam ağlamadı o an ama sonra anneme bunları ağlatarak anlatmış herhalde annem de kızmış bahar ablam a tek suçu onda aramış yanlış anlaşılmasın tabi ki de ablamın dediği yanlış ama tek yanlışta onda değil ki annem başta olmak üzere eyşan ablama sürekli bunu diyorlar zaten "siktir git evden yavşak oruspu başıma kaldın" ve bunların hepsini de annem söylüyor söylesenize hangi anne çocuğuna oruspu yavşak der hangi anne çocuklarına beddua eder eğer bu annelikse ben anne olmayacağım

Tabi kavga çok büyüdü annem bahar ablama tehtidler savuruyor "gelicem o maraşa dövücem seni sen bekle bittin sen" tarzı ablam da dayanamadı zaten annem çocuklarını döven birisi
Ablamda dayanamamış olacak ki penceren defalarca atlamaya çalıştı ağladı bağırdı beddualar savurdu
Neyseki tuttuk onu ama benim ilk intihar etmeye çalışan ablam olmadığı için biraz daha sakin karşıladım çünkü annemin en büyük huylarından biride çocuklarını intihar ın eşiğine getirmek ben bile annem yüzünden kaç kere ölmeyi diledim yaşamak istemedim zaten hala da istemiyorum çünkü yaşarsam bende delireceğim aynı evdekiler gibi zaten evimiz benim tanımımla deliler hastanesi bu yüzden kitabın adını deliler hastanesi koydum neyse bu kitabı yazma amacım size içimdekileri dökmek değil bir çocuk psikolojisini anlatmak bu yüzden bu bölüm hariç artık bir çocuğun dilinden anne ve babasının kavgaları zorbalanmaları intihar etmeye çalışan ablası kendini heder eden ablası ve daha fazlasını yazıcağım dediğim gibi birinci bölüm diye yazacağım zaten