Erik

5 YIL ÖNCE
-Dede uyandın mı?
-Uyandım Nergis!

Dedem her zaman ki gibi zerafetinle kapıdan çıkmıştı.Saçlarını iki yana taramış gömleğini giymiş yeleğinin düğmesini tek tek ilikliyordu. Yüzündeki yaşlı ifadeyi bir kenara bırakıp bizimle aynı dili konuşabilmek için genç surat ifadesini takınıyordu.
- Mert in o erik ağacından!!
-Dede bu erikler çok güzel ama biraz daha yiyim . Nergis ablam yerken bir şey demiyorsun ama !
-Ben en azından totomu tutabiliyorum Mert ! Hadi kahvaltı hazır .
Mert daha 15 yaşında ergenliğine yeni adım atmıştı.Bilirsiniz ergen bir çocuk büyütmek çok zordur . Merti büyütmeye çalışırken bende küçüktüm. Daha yeni kendi benliğimi keşfediyordum.Dedem olmasa belki bu kadar yetişemezdik.Onun varlığı bizim için bir nimetti .
-Dede ben ne zaman işe başlayacağım.
- Okulunu bitirip güzel eğitim alıp öyle başlayacaksın Mert.
-Ama Nergis ablam okumadı çalışıyor.
- Senle ben aynı şartlarda buyumedik Mert.
- Aynı şartlarda buyumedik abla haklısın ama sen en azından annemi gördün.
- Mert!!
Dedem kızgın bir ifade ile ilk defa bu kadar yüksek sesle bağırmıştı. Ceketini alıp ayakkabı dükkanına doğru hızlı hızlı yürümeye başladı. Arkasından seslenmiştim fakat beni duymamıştı.
-Abla özür dilerim ben öyle demek istemedim.
-Özür dileme Mert. Benden değil dedemden özür dile.
Merte belli etmemiştim fakat bende çok üzülmüştüm . Haklıydı ben annemi bir kere olsa görmüştüm ama o hiç görmedi zaten o günden sonrada hiç adı anılmamıştı. Dedem annemi pek anlatmazdı bize . Ne zaman sorsak gözlerinden yaşlar akıyor kendini odaya kitliyordu. Bu arada ben okulumu dedemin hastalığı yüzünden yarıda bırakmıştım hukuk ikinci sınıftım . Neden bilmiyorum ama dedem hep avukat olmamı istiyordu . Beni okutmak için etik ağaçlarına gündeliğe gidiyordu . Akşamları yorulmuş soluk soluğa kalmış şekilde eve geliyordu. Zaten o yüzden hasta olmuştu . Zaturre olmuştu,yoğun bakımda tedavi görüyordu . Ben onsuz yapamazdım tüm eşyalarımı toplayıp okulumu bırakıp yanına yerleştim. Çünkü bizim birbirimizden başka kimsemiz yoktu .