Giriş:

Küçük Eflah Buket oyun oynuyordu bebekleriyle.Babası ise onunla oynamak yerine onun tatlılığına bakmak istemişti.Küçük elleri sarı saçlı,mavi gözlü,tombul bir bebeğe gitti.Yüzine baktı önce.
“Bu Ayşe olsun.”Dedi.Onlara isim takıdaktı.Onu yerine koydu.Sonra turuncu saçlı bir bebeği aldı.”Sende Sinem ol.” Son iki bebek kalmıştı.Evcilik oynayacaktı ama erkek bebeği yoktu.Ayağa kalktı ve abilerinin odasına doğur koşmaya başladı.Kapıyı iki kez tıklattı.Abileir onu sıkça uyarırdı.
Yoksa abileri ona kızacağını söylemişti.”Girebilirmiyim abiler?”Abisi iki tane olduğu için “Abi.”Yerine.”Abiler.”Diyordu.Cevap beklerken içeriden Bir ses yükseldi.”Ne istiyosun gene bücür?”Abileri bücür diyordu.
“Bebeklerim hep kız.Evcilik oynayacağım.Erkek lazım.Gelirmisiniz?”
Tatlı yüzü cevap bekliyordu.O kadar masumdu ki.Abileri gir bile dememişti.
“İşimiz gücümüz yok,seninle mi oynayacağız!Git başımızdan!”Küçük Eflah’ın yüzü düşmüştü.Çok üzülmüştü.Tek arkadaşı bebekleri ve abisiydi.Aslında kız arkadaşları vardı onun.Ama Abileri hep.”Bununla oynamayın.Bu hep altına kaçırır.Pasaklı bu.”Derlerdi.O yüzden arkadaşları hiç onla oynamamaya başldılar.Bie gün sokağa mutlu mutlu çıkmıştı.Uzaktan gelen arkadaşına el salladı.Ama ona el sallamadı kimse.Arkadaşının yanına gitti yavaş yavaş.
“Naber?”Dedi.Ama ses soluk çıkmadı.”Küstün mü bana?”
Arkadaşı hala ses soluk yoktu.İlerliyordu.Oda ilerledi.
“Ne oldu?”Dediğinde arkadaşı bir anda önüne dönüp Eflah’ı itti.
Eflah şaşkın ve acıyla”Ne yapıyorsun?”Dedi.Az kalksa ağlayacaktı.Ama ağlamamaya çalıştı.”Pis pasaklı!”Dedi arkadaşı.Eflah masumca bakıyordu.
“Kizli seni.Pasaklı!”Eflah ayağıya kalktı.Yüzünü ciddileşti.
Arkadaşı daha sinirli bir tavırda devam etti.”Git yanımızdan!K
Eletirsin sen bizi!”Arkadşı diğer arkadaşlarıyla ilerledi.Eflah ise ağlaya ağlaya ağlaya evedığeu girmişti.
Şidmi ise Abileri kovuyordu.Sesi duyan babası geldi.
“Ne oldu güzelim?”Babası kollarını açtı ve sarılmasını bekledi.
Küçük Eflah babasına sokuldu.”Evcilik oynayacaktım baba.”Dedi üzgün sesi.
“Erkek bebeğim yoktu.”Ağlamak üzerdeydi.Babası ona masumca bakıyordu.
“Benimle oynarmısınız bana bağırdılar.”Gözlerinden yaşlar gelmişti.Babası elleriyle kızının yaşlarını sildi.”Ben kızarım onlara şimdi.Hadi sen anneni yanına.”Eflah kafasını sallayarak annesinin yanına koştu.Babası odanın kapısını tıkladı.Abisi hızlı ve sert bir şekilde kapıyı açtı ve,”Girsene bücü!-“
Demesine kalmadan babasını gördü.”Baba?”Babası odaya girdi ve kapıyı kappattı.Oğulcay ve Selim oldukları yerden düzelttiler kendilerini.
“Kardeşinize niye böyle yapıyorsunuz?”Oğulcay hemen atladı.
“Ama baba o pas-“
“Oğulcay.Kardeşin pasaklı değil.Fidip elaleme yalan haberler söylüyorsun sen.Kendine gel.O kardeşin senin.En çok size ihtiyacı var.Onu dışlıyormusunuz?”Oğulcay ve Selim konuşmadı.Sadece önlerine baktılar.
Babası ciddiydi.”Konulsanıza oğlum.”
“Onu istemiyoruz baba.Herkes bize ‘sen anca kardeşinle takıl.‘diyor.”
Babası biraz daha sinirlenmiş olacak ki sesi birazcık yükselmişti.
“Kim ne derse desin.O sizin kardeşiniz.Birdaha böyle birşey duymayacağım.”Abileri konulmadılar.Boş boş önlerine baktılar.
Suçlulardı evet.”Çağır gelsin o zaman baba.”Dedi Selim.
Babası kafasını sallayıp Eflah’ı çağırmaya gitti.Eflah mutlu ve koşarak odaya doğru gitti.Ama gördüğü manzara çok güzel değildi.Abileri çok sinirliydi.
“Abiler?”Dedi mutlu sesi.Abileri onu yatağa ittirdi ve kapıyı kapattılar.
Yatağa ittikleri için canı yanmamıştı.Ama niye böyle yaptıklarını anlamıyordu.”Sen bizi babama mı şikayet diyorsun?Ha?”Selim Eflah’ın üzerine doğru yürümüştü.Eflah titriyordu.Selim Oğulcay’ın durdurmasıyla durmuştu.”Dur dur.Bide korkudan altına kaçırır bu.”Diyip gülmeye başlamışlardı.Eflah ağlamak üzseydi.Selim sinir haline geri döndü.
“Bidaha bizi şikayet etmeyeceksin.Duydun mu beni?”Parmağını sallamıştı ona.Eflah korkudan kafasını salladı.Kapının koluna koştu.Kapıyı açmaya çalıştı.”Açın.Açın gidicem!”Abiler’i gülmeye başladı.Koektuğu için dalga geçiyorlardı.”Aç abi ne olur aç!”
“Biraz daha yalvar.”Abisi acımasızdı.Sesi duyan babası kapıyı tıkladı.
“Sorun mu var çocuklar?”Eflah bir kapıya birce abilerine baktı.
Abisi onu gözleriyle tehtit ediyordu.”Kapı sıkışmış galiba baba.Dur ben hallediyorum.”Diyerek kapıya ilerledim Oğulcay.Kapının kilidi açtı.Eflah babasına ani hararetle sarıldı.Tir tir titriyordu.
“Ne oldu babacığım.”Dedi Eflah’a.
Eflah mecburen.”Kapı sıkıştı galiba baba.Çok korktum.”Dedi.
Babası saçlarını okşamaya başladı.Hiç birşeyden haberi yoktu.
“Tamam gel biz gidelim.”Odadan çıktıklarında Eflah hala titriyordu.
Ama korkusundan babasına birşey söyleyemiyordu.
“Baba.”Dedi minik sesleri.Babası ona döndü.
“Ben evlenmek istiyorum.”Dedi.Babası ağzındaki suyu püskürttü.
“Ne!”Dedi.Eglah ona usulca baktı.
“Evet.Hem evlenirsem belkide evleneceğim kişi beni abimlerden kurtarır.”
Babası ona bakıyordu.Üzülmesin diye kızmadı.Ama bu babasının yanında söylenecek laf değildi.Eflah odasına gitti.Camının perdesini açtı.
Ellerini açtı.”Allahım.Lütfen bana bir arkadaş getir.Eğer arkadaş bulamazsan bana ileride beni sevebilecek Bie kişi getir Allahım.İstersen 10 yıl solsun hiç fark etmez.Ama lütfen benim karşıma çıkar birini Allahım.”Diyerek dua etmişti.Abilerinden kurtulmak istiyordu.Abileri hep ona kızardı,bağırırdı.
Ama belkide Allah sesini duyardı.Yatağına doğru uzandı.Üstünw yorganını örttü.Biraz ağlamıştı.Abileri ona hiç iyi davranmıyordu.Ona bir arkadaş lazımdı.