GİRİŞ

Çatışman ne kadar zorsa,
Zaferinde o kadar şereflidir
Thomas Paine
Hakkari’nin karlı dağlarının arasında kalan kışlada hayat her zaman ki akışında ilerliyordu. Fakat bu gün her şeye rağmen farklı olan bir şey vardı. Albay Yüce’nin odasında ilk defa bir gerginlik söz konusu vardı.
“Bu meslek sana uygun değil anlamıyor musun Gül!” diye bağırmıştı Albay Yüce. Gül her şeyden önce onun biricik kızıydı ve bu tehlikeli ortama yaklaşmasını istemiyordu. Fakat kızı Gül inadı inat bir kızdı.
“Asıl sen beni anlamak istemiyorsun baba! Benim hayatım benim seçimlerim. Ben kararımı verdim, vatan için gerekirse canımı veririm. Söz konusu vatansa, gerisi teferruattır. Beni en iyi anlaması gereken senken neden anlamıyorsun?!” derken sesi gittikçe yükselmişti Gül’ün. Son anda babasına sesini yükselttiğini fark edince sesini alçaltarak “Lütfen,” dedi, “Lütfen artık hayatta verdiğim kararlara karışma.”
Albay Yüce sustu ve ilk defa bir komutan gibi değil baba gibi konuştu, “Biliyorum, kızım ama bendeki de yürek. Sınırdayız, seni tehlikenin ortasında bile bile bırakmak istemiyorum.”
Aslında haklıydı Yüce. Hiçbir baba canından çok sevdiği, kendinden bir parçayı göz göre göre tehlikenin içine bırakmak istemezdi. Gül babası ile arasında duran masanın yanından dolanarak babasının yanına doğru ilerledi ve sıkıca sarıldı. “Bende biliyorum babam, bana zarar gelmesinden korktuğunu bende biliyorum…” dedi Gül sesi hafifçe çatallanmaya başlamış gözleri dolmuştu. Babasının varlığını hissetmek bile içindeki o küçük çocuğu gün yüzüne çıkartıyordu.
Gül çocukluğundan beri kimsenin ona söylediği tek bir sözde bile gözü dolmamış, aksine inatçılığını adeta bir zırh gibi kullanarak o duyguyu bastırmıştı. Fakat bu inatçılık zırhı nedenini bilmediği bir şekilde babasının kendisine söylediği tek bir ciddi kelimesi bile paramparça edebiliyordu o inatçı zırhı. Belki de çok güvendiği birinin gözünden düşmekten korktuğu içindi, belki de kendine güvenen kişinin güvenini kırmış gibi hissetmekten…
Kapının çalması ile Gül babasının huzurlu kollarından ayrılmak zorunda kalmıştı. Hemen masanın kapı tarafında olan kısmına geçti.
“Gir!” dedi Yüce.
Kapı açıldığında birliğin en iyi askerlerinden olan Barış, simsiyah saçları ve kömür karası gözleri ile içeri girdi. “Üsteğmen Barış Öztürk emrinizdeyim komutanım!”
Otuz yaşına merdiven dayamıştı Barış. Uzun boyu ve esmer teniyle bir çok kişinin dikkatini çeker ama kimseyle ilgilenmezdi.
“Rahat ol evlat,” dedi Albay Yüce. Barış’ı öz oğlundan ayırmaz, kendi çocuğuymuş gibi davranırdı. “Seni neden çağırdığımı merak ediyor olmalısın. Bir ricam olacak senden,” başı ile masanın diğer tarafında karşısında duran kızı işaret etti, “Bu kızım Gül. Aynı zaman da buraya yeni tayin edilen Teğmen Gül. Senden ricam kızımı kollaman,”
Gül babasının son cümlesini duyunca babasına şaka yapıyor ol dercesine bir bakış attı. Albay Yüce ise devam etti, “Senide uğraştırıyorum kusura bakma ama biliyorsun sınırdayız.”
“Estağfurullah komutanım,” dedi Barış kalın sesiyle. “Ben bizzat ilgilenirim Teğmen ile.” Bakışları Gül’ü buldu. Kızı süzdü, kahverengi saçlarını, yüzündeki çillerini, kendine güvenen o bakışlarını.
“Sağ ol evlat. Çıkabilirsiniz.” dedi Albay Yüce.
***
Gül Keçi
Albay’ın odasından çıkmıştım. Hemen arkamda isminin barış olduğunu öğrendiğim üsteğmen duruyordu. Şu an hiç bir şey umurumda değildi. Babama sinirlenmiştim. Beni hala çocukmuş gibi yönetmeye çalışması yeterince canımı sıkmaya yetmişti. Benim için endişelenmesini anlıyordum, ama bunun için bir insanı bakıcı gibi başıma dikmesi gerekmiyordu.
Duvara kitlenmiş yumruklarımı sıkıyordum derime batan tırnaklar elimi kanatacak kadar saplandığında kulağımın dibinde bir ses işittim, “Ne oldu küçük hanım?” o üsteğmendi bu. “Ney seni bu kadar sinirlendirdi?” hızla arkama döndüm. Yüzünde alaycı bir gülümseme ile bana bakıyordu. Sinirlerim iyice bozulmuştu. Dişlerimi öyle bir sıktım ki gıcırdama sesi duyulmuştu. Üsteğmen bunu fırsat bilerek, “Çok sıkma, dişlerin kırılmasın,” dedi “Dişsiz ne yaparsın dimi?” alaycı bir kahkaha daha patlattı.
“Çok mu komik?” diye tısladım dişlerimin arasından. O ise çok rahat bir şekilde sırıtmaya devam ediyordu. Bu adamın psikolojik sorunları olabilir miydi? Nereden geliyordu bu rahatlık.
“Evet, çok komik. Hatta bu ay ki en komik şey.” dedi aynı rahatlıkla. Pişkin gülümsemesi hala sürüyordu. Gerçekten sorunlu biri olmalıydı. “Düş önüme. Madem bana emanetsin seni bir test edelim.”
Hah! Birde beni mi test edecekti? “Pardon? Ne testi acaba?” dedim sinirli bir ses tonu ile. Arkasını dönmüş gidecekken benden gelen sesi duyunca döndü, “Sürpriz olsun o da,” dedi “Hadi düş önüme”
Rahatlık bir tarafına batıyordu. Muhtemelen fiziki olarak beni ölçmek istiyordu. Güçsüz olduğumu düşündüğüne yemin edebilirdim fakat ispatlayamazdım. Madem beni test edecekti bende tüm yeteneklerimi sergileyecektim.
***

Atış eğitimleri için kullanılan sahaya gelmiştik. Ben ilk olarak fiziki olarak beni test eder sanmıştım. Yanılmışım.
“200 metreden atış yapacaksın,” dedi 200 metre ilerideki hedefe bakarken “Hatta 100, 200 metreden vuramazsın.”
Pardon! O bana 200’den vuramazsın mı demişti? Ben 200 metreden vuramayacaktım. Hangi şahsiyetin rüyasıydı bu. Türkiye’nin en iyi keskin nişancılarından biriydim. “Emin misin?” dedim, “400 metreden tam ortayı vurabilirim.”
Normalde kendimi övüp öne çıkarmayı sevmezdim fakat bu üsteğmen beni fazlası ile hafife alıyordu.
“Görelim o zaman Teğmen Gül. Bakalım vurabiliyor musun?”
Teğmen sözcüğünü vurgulayarak aramızdaki alt-üst ilişkisini hatırlatmıştı. Elindeki BORA-12’yi bana uzattı. En sevdiğim milli üretim bir keskin nişancı silahıydı. Hemen aldım ve yüz üstü yere yatarak silahı kurmaya başladım. Dipçik ve çatal ayağı kendi fiziğime göre hazırladıktan sonra tekrardan Barışın sesini duydum:
“Üç atış hakkın var Teğmen. Madem çok iddialısın 400 metreden tam ortaya atış yapacaksın.”
Dudağında yine o alaycı gülümseme olduğunu hissedebiliyordum. Dürbünü 400 metredeki hedefe ayarladım. Tüm odağımı hedefe verdim, nefesimi tuttum ve artarda üç kere tetiğe bastım. Ortamdaki sessizliği adeta bir makasın kağıdı kesmesi gibi kesmişti mermilerin sesi.
Üsteğmenim boynunda asılı duran dürbün ile hedefin olduğu yöne bakmaya başladı. Dürbünü indirdiğinde kaşları havaya kalkmış hedefin olduğu yere şaşkınlık ile bakıyordu. Bense yattığım yerden kalkıp yanına gittim. Yanına geldiğimi hissedince bana döndü. Yüzündeki şaşkınlık gitmiş yerine gururlu bir tebessüm gelmişti.
“Ne oldu üsteğmenim? Bir şaşırdınız gibi, atamayacağımı mı düşündünüz?” dedim hafif bir alay ile.
“Atacağından zaten emindim,” diye karşılık verdi. Gözlerini gözlerime kilitledi. “Albayımın yetiştirdiği bir askerden beklenirdi. Ama üç mermiyi de aynı delikten geçirmen…”
Yüzümdeki kendinden emin tebessümüm büyüdü. Muhtemelen yanağımdaki gamze ortaya çıkmıştı. Çok seviyordum o gamzeyi. Babamda da vardı aynı gamzeden. Aslında babamda olan çoğu şeyin bende olması hoşuma gidiyordu. Kısacası babama benzemek diyebiliriz…
Bakışlarımı atış yaptığım taraftaki eşsiz dağ manzarasına çevirdim. Hoşuma gidiyordu bu manzara. Ne bileyim… Dağlara bakınca bir huzur kaplıyordu içimi, Allah’ın yarattığı her şey o kadar güzeldi ki yeniden hamt ettim. Eskiden nefret ettiğim bir nasihatti ama elimizdekilerin kıymetini bilmek gerekiyordu, bunları göremeyenlerde vardı babam hep söylerdi bunu.
Aradan birkaç dakika daha geçti. Zaman nehir gibi akıp geçerken uzun zamandır üzerimde olduğunu hissettiğim bakışların hala geri çekilmediğini görünce, bende o bakışlara döndüm. Üsteğmenimin bakışları hala bendeydi. Ona döndüğümü fark edince hemen bakışlarını dağıttı.
“Ne o Üsteğmenim, bir bana baka kaldınız gibi, etkilendiniz mi yoksa?” dedim şakasına.
“Ne bakacağım sana, dalmışım öyle Teğmenim.”
“Allah Allah, neden bana bakıp daldınız Üsteğmenim”
“Babana çok benziyorsun teğmen,” demesiyle yüzümde yine güller açmıştı, insanların beni babama benzetmesine bayılıyordum. Sırada bir şey fark ettim, Üsteğmenim yine gamzeme bakıyordu. Aslında normaldi her insan gamzeme bakar bana çok yakıştığını söylerdi. Fakat o bakmıyor, daha çok görüyor gibiydi.
Gülümsemem yavaş yavaş dingin bir tebessüme dönünce devam etti sözüne:
“Görünüşün, huyların, olaylara verdiğin tepkiler… Bir insan bu kadar mı babasına benzer diye sorgulatacak türdensin.”
Bir dakika biraz önce iltifat mı almıştım? Gömülmüşte olabilirim aslında… Kimin umurunda. Eğer bu bir iltifatsa çok şaşırırdım. “Ben biraz önce iltifat mı aldım yoksa gömüldüm mü?” diye sordum hiç çekinmeden.
“Sence,” dedi tebessüm ederek, “İltifat edilmeyecek biri gibi değilsin Teğmenim.”
ŞOK ŞOK ŞOK, BİRLİĞİN EN İYİ ÜSTEĞMENİ BİR KADINA İLTİFAT ETTİ. İç sesimi bastırma konusunda zorlanıyordum, kendimi tutamadım ve kahkahayı bastım. Üsteğmenin bakışları bir anda bana döndü ne olduğunu anlamaya çalışırcasına gözlerini kıstı. Bense hala gülüyordum.
“Neden gülüyorsun Teğmenim? Komik bir şey oldu da ben mi kaçırdım.”
“Yo komutanım, aklıma bir şey geldi ona güldüm.”
“İyi.” dedi ve kışlanın içine doğru ilerledi. Bense gözlerimi dağlara dikip düşüncelerim ile baş başa kaldım.