Paramparça Ev

Ben Lara, ben sadece okuldan eve dönmüştüm. Anne ve babam her zamanki gibi kavga ediyorlardı ama umursamadan kanepeye oturdum. Annem Jasmin bana baktı.

Jasmin-Kızım, şu an önemli bir konu tartışılıyor ve sen burada duruyorsun. Odana dön!

Ben odama kalkıp gidecekken merakıma yenik düşüp merdivenin arkasına saklandım. Bir gölge gördüm, elinde bıçak olan...

Dönüp baktığımda annem...

Annem, babamı bıçaklamaya kalktı. Sesin çıkmadı, kesilmişti. Sonra annem daha bir şey yapmadan babam öylece yere yığıldı. Gözlerim doluydu ama korkumdan ortaya çıkmak istemedim. Babam Zoktay'ın son sözleri beni daha da üzdü.

Zoktay-Benim Lara diye bir kızım yok! Olamaz!

Ve nefesi gitti...

Koşarak odama çıktım, annem beni duydu ama yanıma asla gelmedi. Kısa bir süre sonra bahçemizde tanımadığımız insanlar ve de ambulans geliverdi. Annemin yanında duruyordum, annemi suçlu sandılar ama babamın kalp krizi sonucu öldüğü anlaşıldı. Annem beni alıp babaanneme bıraktı. Babaannem pek iyi bir kadın değil, doğa üstü şeyler ile ilgileniyordu. Korkutucuydu...

Jasmin-Bana bak aptal kız, sakın ona zorluk çıkartayım deme. Zaten kız olduğun için bir bokuma yaramazsın.

Bir şey diyemedim, belki de annelik kızmakla başlar.

*"Bir evde bazen sessizlik akar, bazen kan... Bazen insanı bir kelime parçalar, bazen de söylenmeyen şeyler..."*