Bir Mezar Başı

Işık, okuldan kaçtı ve ölen anneannesinin mezarına gitti. Mezarın başında 'Bir varmış Bir yokmuş' yazıyordu. Işık hala bir rüyada olduğunu zannediyordu...

Işık dizlerini çömdü ve olan her şey için kendini suçlayarak ağlamaya başladı...

Işık- ne yaptım ben? Çok aptalım. O insanları rüyamdaki oyuna davet etmemeliydim, yapmamalıydım...

Sonra geriye kalan hıçkırık sesleri...

Arkadan biri geldi ve boynuna sarıldı, irkildi ve tam çığlık atacakken Boran onun ağzını elleriyle kapatıp yanağını öptü...

Işık-Boran? Sen miydin? Ödümü kopardın.

Boran-ağlamak için neden en güzel gözleri seçtin? Baktıkça gülümseyesim geliyor.

Işık-Boran ben iyi değilim, fazla yakın olma benimle.

Boran-ya öyle mi? Bende senin inadına daha yakın olurum.

Işık biraz kekelemeye başladı...

Işık-Aslında Bo-boran...