Evliliklerinin dayanağı, sanki yalnızca bendim.

Okul bir ders erken bitince, evde hazırlanmak için, eve yürüyerek dönüyordum. Başımı yerden kaldırmıyor, düşünceler içerisinde, kafamı dolduruyordum. Gün ışığından çok, geceleri seviyordum.

Yıldızların her birini bir insan yerine koyar, en güzeline, en parlağına, kesinlikle babam derdim. Çok neşeli bir adam benim babam. Benim için her şeyi yapacağını biliyorum.
Annemse onun çok aksiydi. Beni bir küçük bir odada saklamak istiyordu sanki. Hiç anlam veremezdim. Evde bir kavga çıkarsa, sebebi hep annem olurdu. Yorulduğunu görebiliyordum. Evde çok sıkılıyor olduğunu da. Annem çok güzel bir kadındır. Gençliğine hayranım bir çok fotoğraf görmüştüm, onun gençliğine dair. Güldüğü, eğlendiği arkadaşlarının olduğu fotoğraflar. Şimdi hiç biriyle görüşmüyor. Annem hiç ev kadını değildir aslında ama çok dışarı da çıkmaz. Evi, ev yapan bir kadındır ama onu mutlu etmiyor. Bu yüzden annemin, ev kadını olduğunu düşünmüyorum. Annemi mutlu etmek öyle zor ki, babama bazen acıyorum. Gerçekten uğraşıyor mutlu olsun diye ama ev de kavga, gürültü eksik olmuyor. Binanın önünde, anneme doğum gününe gitmek istediğimi, nasıl söylesem diye düşünüyordum.

Başımı kaldırdığım da, Yavuz'u gördüm. Binaya giriyordu. Bir iki saniye tereddüt ettim. Binaya girmek için, yavaşça adımladım arkasından girdim.

Merdivenlerden çıkarken, yavaştım. Onun önüne geçmek istemedim. “Çık evimden!” annemin sesi buraya kadar geliyordu, "Giremezsin. Bu eve kızım yokken, adımını dahi atamazsın. Çık git evimden!" Meraklı adımlarla, biraz hızlandım. İlk defa bu kadar yüksek sesle kavga ediyorlardı. Ben yokken hep böyle miydi? Annem, babamı ne zamandan beri evden kovuyordu? "Suna yeter!" Babamın sesiyle irkildim. İlk defa sesini bu denli yüksek duymuştum. Neredeyse tüm binada yankılanmıştı. Annemin sesi kesildi.
Yavuz'u geçip, merdivenin başında çantamdam, anahtarımı çıkarıp, kapıyı açmak için acele ederken, kapı açıldı.

Annem, babamın sesini atlatmış, "Defol! Git, evimden." Babam, yüzüne sert bir tokat yedi. Çenesi kasıldı, yediği darbe yenilir yutulur değildi. Annemin öfkesi, dinmemiş olacak ki, tekrarı olacakken babam annemin elini tutu. “Suna, ikincisi olmaz. İlkini sineye çekerim ama ikincisini çekmem.” babamın lafıyla, bedenim baştan aşağı titredi. Sesimi çıkaramıyordum. “Ne yaparsın? Söyle hadi, ne yaparsın bana?” babamla inatlaşıyordu. Elbette hiçbir şey yapmazdı babam. Bu evde, bir kaç kez sesi yükselmiştir. "Benim bir şey yapmama gerek yok. Sen kendi kendine yapıyorsun, Suna." Diyordum ya, yapmazdı ama içimde ki paniğe engel olamadım. Sesinde ki bastırılmış hırsı anlayabiliyordum. Annemin bu dik duruşu, inadı babamı hırslandırıyordu. Hatta belki de öfke duyuyordu. “Boşanmak istiyorum...” dediğinde annemin, babamdan çoktan vazgeçtiğini anlamıştım.
Dudaklarından titrek bir nefes firar ederken, annemin yine ağladığını işitiyordum. Hep ağlıyordu bir kırgınlık, bir sistemle doluydu ruhu, “Ne?” babamın afallamış sesiyle, merdivenlerin demirine tutundum. “Sevemiyorum ben seni. Mutsuzum. Çok mutsuzum, ben.” sesi soluğu kesilir gibi oldu ama toparladı. Bir ısırgan otu gibi dalamaya, babamın canını yakmaya, tenini kızartıp, kabartmaya devam etti. "Keşke hiç var olmasaydın!" Toparlamaya çalıştığı soluğu, boğazında düğüm oldu. Nefesi bitmiş gibi acıyla, babama baktı. “Seni hiç görmemiş olmayı dilerdim. Katlanmıyorum, sana.” kısık sesi, bir yalvarışa döndü sanki. Kendi içinde o kadar dilemiş gibiydi ki babamı hiç görmemeyi, tanımamayı.

Babamda bunu görsün, kabul etsin diyeydi yalvarışı, “Anlamıyor musun? İçim almıyor artık seni Hakan. Zamanı geri almak istiyorum. Senin beni hiç bulamadığın, bir zamana gitmek istiyorum. Seni istemiyorum, seni sevmiyorum." Dudaklarından firar eden hıçkırıklar arasında, ilk defa babamın korkunç bir yüzüne şahit oldum. İnkar ediyordu. Kabul etmiyordu. Kendine yedirememişti sanki annemin ondan nefret edişini, “Öyle bir şey olmayacak, Suna.” ürktüm, bağırmıyordu ama bir garipti. “Neden? Neden, defolup gitmiyorsun hayatımdan?!” kovmaktan çok, çığlık gibiydi. Ne yapacağım bilemedim. Bir adım atarak, müdahale etmek istedim.

Daha fazla birbirlerinin kalbini kırsınlar istemiyordum. Kolumdan tutularak durdurulduğumda, başımı o yöne çevirdim. Arkamda benim gibi anne ve babamın kavgasını izleyen, Yavuz'la göz göze geldim.

Ardından bir tokat sesi geldi benim evimin kapısından. Sert ve yaralayıcı bir sesti. Başımı o yöne döndürmeyi reddettim. Yavuz'a baktım sadece. Çenemi sıktım. Gözlerim dolarken, çantamın askısını sıktım. Babamın, anneme el kaldırmış olmasından korktum. Ne annemden ses seda geldi , ne babamdan. Bir süre öylece sessizlik eşlik etti, “Suna, yapma. Beni zorlama, uğraşıyorum düzeltmeye çalışıyorum. Senin için, sana dokunmuyorum. Beni sınama” ben bunu nasıl kabul edeceğim? Son ana kadar annemin, babama vurduğunu ümit etmiştim.
Toz konduramadığım, sevgisine bayıldığım adam, annemin canını yakmıştı. “Kendini böyle mi kandırıyorsun?” annemin sesi fısıltıdan halinceydi. Ağlamaktan bağırmaktan ve yediği can yakıcı tokattan, ses telleri zarar görmüş gibi titrekti. “Dokunmuyorsun öyle mi? İğrenç adamın tekisin, canisin Hakan! Böyle mi örteceksin yaptığını? Hiç mi acıman yok?” yükselen ses tonu, güçsüzlükle kısılıyordu.
“Dokunuyor muyum? Sana ne zaman dokundum? Ne zaman ileri gittim, Suna?” babamın sorduğu soruyla, başımı o yöne doğru çevirdim.

Annem gücünü yitirerek, yere dizlerinin üzerine çökerken, babamda onunla birlikte çöktü, “Ben kötü değilim, cani de...” dedi babam, annemin yüzüne eğildi, yanağını sevdi. İyiydi zarar görmemişti korktuğum şey değildi, "Ben kötü adam değilim. Bak bana, yüzme bak Suna. Nil için...." Sesi dirayetini kaybetmişti. Annem başını kaldırıp gözlerine, yüzüne bakmakta zorluk çekiyor, can çekişiyor gibiydi.

Evliliklerinin dayanağı sanki yalnızca bendim. Birbirlerini seviyorlar mıydı? Anlayamıyordum... “Nil için...” annemin güçlükle söylediği tek şey benim ismimi zikredişiydi. Bir adım bile atmaya yeltenemiyordum. İzlemek, dinlemek onları, hep farklıydı benim için.
Akşam yemeklerinde bazen sofraya annem kendine bir tabak yemek koymaz, odasına sığınırdı. Benim gibi iletişimde zorlanıyor olduğunu düşünürdüm her zaman.
Yavuz'un arkamda ki nefesini yanağımda hissederek, ona döndüm. Ani dönüşümle burun buruna geldik .
"Suna... İzin ver bir kez dokunayım" diye fısıldadı babam. Onlara bakma dürtüm bir yana, Yavuz'dan gözlerimi alamıyordum.
"Seni öpeyim bir kez yalnızca izin ver. Seni öpebilir miyim, Suna?" babamı sesi derinden, anlamlandıramadığım bir heyecan barındırıyordu. Kalbim onun ikisinin sesine ilişkin, benim kalbim ağrıyacak kadar hızlı atıyordu.

Nefes alışlarım heyecanla azalırken, kalbim kendi hükmünü kurmuştu. “Öpebilirsin...” annemin sesi kulağıma bir fısıltıdan daha da kısık, heyecan barındıran türdendi.
Yavuz tutunmak için merdivenin demirlerine ellerini kenetlediğinde, yakınlığı nefes kesiciydi. Anne ve babamdan boğuk sesler duydum ama algılayabilecek durumda değildim kapımız kapandığını işittim. Yavuz'un yüzünü heyecanla didik didik izlerken, dudaklarına bakmadan edemiyordum. Ellerim onun okul ceketine tutundu. Aniden gelip, beni sarıp sarmalayan dürtüye engel olamayarak, bana yakın başını eğmiş olan o çocuğun, Yavuz'un dudaklarına dudaklarımı bastırdım.