GİRİŞ (10 yıl önce)

Babamın geri sayımıyla birlikte ikimiz de yüzmeye başladık. Kumsala ilk ulaşan kazanacaktı. Ama babam, her zamanki gibi, biraz yavaşlayarak, sanki yorulmuş gibi yapıp, benim kazanmamı sağladı. Kumlara ulaştığımda arkamdan seslendi:
"Afferin benim kızıma, ne kadar hızlı yüzüyorsun."
Hemen dönüp gülümsedim, "Bilerek yenildin ama, "dedim, kollarımı göğsümün altına bağlayarak.
Babam yanıma yaklaşırken, "Hayır, bilerek yenilmedim küçük hanım. Sen çok hızlısın." dedi, saçlarımı okşayarak.
"Gel, hemen kurulan, üşümeyesin."dedi. Havlularımıza sarıldık ve yere oturduk.
"Baba, sence ileride iyi bir ressam olabilir miyim?"
Babam bakışlarını batmak üzere olan güneşten ayırıp bana çevirdi. "Tabii ki, çok iyi bir ressam olacaksın. İlk sergini açtığında, gazetenin en güzel köşesine senin fotoğrafını koyup haberini bizzat ben yazacağım."
Bu söylediklerinden sonra ona sarıldım. Babam da beni sıkıca kucakladı.
Bir anda gözlerim dolmuştu. "Baba, o kadın bu haberi okurken bizi bıraktığına pişman olacak mı?"
Babam, "Neden pişman olmasını istiyorsun?"diye sordu.
"Çünkü ben doğduğumda beni bırakmış birini tabii ki pişman etmek isterim. Hem sadece beni değil, gül gibi ünlü gazeteci adamı da kaybetti."
Babam, gözlerime bakarak, "Boş ver, onu. İster pişman olsun, ister olduğu yerde kudursun. Sen kendini mutlu et," dedi.

Akşamın karanlığı hızla çöküyordu. Güneş, yerini turuncu bir renge bırakırken, babam aracı sürerken ben yan koltukta, dışarıyı izliyordum. Radyoyu açtım, frekansı ayarlarken, tanıdık melodinin çaldığını duydum.
O an, babamın sesiyle birleşen şarkının sözleri, içimde bir yerlere dokundu:
"Anladım bu son durak..."
Bende babama katıldım.
"Beni, anılarla yanlız bırak."
Birlikte şarkıyı söylerken, kırmızı ışıkta durduk. Babam arabayı durdurdu, ama şarkı devam ediyordu.
Birden bir araç yanımıza yaklaştı. Yolda tek şerit vardı ve bu araç bizimle paralel gitmemeliydi.
Gözlerim sabit bir şekilde cama takıldı ve o an, arabanın camı aralandı. Bir el dışarı doğru uzandı, ama bu sadece bir el değildi... O elde bir silah vardı. Silah, babama doğrultulmuştu.
Zaman durdu, kalbim hızla çarptı. Babam, şaşkınlık ve korku dolu ifademi görünce kafasını yavaşça silahın olduğu yöne çevirdi.
Ve o an, kulaklarımda çınlayan tek şey patlama sesi oldu. Babam, hızla bana doğru düştü. Bedeni bana çarparken, tüm yüzüm ve ellerim onun kanıyla ıslandı.
Radyoda çalan şarkı ise en hüzünlü yerindeydi. "Tutamam yaşayamam. Son nefesim ol içime es..."
En sevdiğimiz şarkıyı son kez babamla dinlemiştim...