“Güller ve Yaşam”

Ben Doğa Hanzade 21 yaşında ailemin çiçekçi dükkanını daha gençliğinin baharını yaşayamadan devralıp çalışmaya erken yaşta başlayan bir kadınım , babam Erkan Hanzade ve annem Rüya Hanzede'nin kurduğu Hanzede Çiçekliği epi topu 18 yaşımdan beri ben ilgileniyorum aslında işimde bayağı iyiydim mutluydum huzurlu bir çalışma ortamım vardı annemle babam hem benimle çalışıyor bana dükkanın inceliklerini öğretiyor hem de dükkanı boş bırakmıyorlardı taa ki o güne kadar.

03.06.22 / 19.55

"Doğa merhaba ben Koray abin nasılsın? Dükkandasın sanırım sana ulaşamadım (iç çekerek) sana bir haberim var muhtemelen ses kaydını dinliyorsun ama annenle babana ulaşamıyorum benim için onlara ulaşıp bana acilen döner misin?"

Sekreter / " Sesli mesaj sona ermiştir"
Sekreter / " Bir sesli mesaj 'Koray Abi' "

"Doğa saatlerdir telefonun kapalı merak ediyorum dükkandasın sanırım o yüzden bakamıyorsun ama durum acil lütfen bana telefonunu aç babanlara ulaşamıyorum evinize sürüyorum şuan"

Sekreter / " Sesli mesaj sona ermiştir "

Doğa o akşam iç çekerek dükkan telefonunu kapattı ellerindeki makasla taze gelmiş çiçeklerin dallarını mırıldanarak buduyordu dükkanın kapısı hareketlenip içeri müşteri girdiğinde kafasını kaldırıp onu selamladı.

"Hoşgeldiniz nasıl yardımcı olabilirim"

Doğa o nazik gülümsemesini yüzünden hiç eksik etmezdi bembeyaz dişleri simsiyah saçları yemyeşil gözleriyle annesinin kopyasıydı sanki fakat o annesine benzetilmekten hiç hoşlanmazdı.

"Merhaba kız arkadaşım için bir buket yaptırmak istiyorum beyaz tonları ağırlıkta bir buket olursa çok sevinirim bir de arasına pembe tonlarında güller ekleyebiliriz"

Doğa gülümseyerek "Tabii hemen hazırlıyorum" dedi dolaptan çiçekleri hazırlayıp paketlerken kırmızı noktalar pakete bulaşmıştı bile.

" İyi misin acaba bir yerini mi kestin çünkü pakete kan bulaşmış?"

Doğa sanki biri onu rüyadan uyandırırmış gibi önce müşteriye ve sonra eline baktı kesik içindeydi ve kanamıştı nasıl olurda bunun farkına varamamıştı ?

" Çok üzgünüm hemen paketi değiştiriyorum" Doğa elini havlusuna sürmeye başladı hızlıca paketi yeniden yapmaya çalışırken iyice titremeye elindeki maket bıçağı iyice elini kesmeye başlamıştı müşteri seslensede hiçbir tepki veremiyordu bir kaç dakika sonra kendini yerde buldu.

00.22 / Şehir Hastanesi Acil Bölümü

Kafam yerine gelmeye başladıkça beyaz ışıklar gözüme daha net görünmeye başlamıştı kafamı çevirdiğimde Koray abi ağlamaktan şişmiş gözlerini ovuşturuyor başımda yıllardır görmediğim akrabalarım kendi aralarında konuşuyorlardı burdan bile ne dediklerini duyabiliyordum.

"Şeytanın kızı bu geriye o kalır sadece" yaşlı Ferhunda halam gözlerini dikmiş şekilde lale halama bakıyordu "Ömrünü yedi Erkanın o Rüya benim kardeşimi yedi bitirdi Hanzade olucam diye hepimizi birbirimize düşürdü düşman etti kanımızı bize. Şimdi de kopyasını bıraktı buraya öldüğünde bile rahat bırakmıyor bizi." Son sözünü duyduğumda sanki boğazımı sıkmışlar da nefes alamıyormuş gibi hissettim. Gözümden yaşlar süzülmeye başladı. Annem ölmüş müydü bu nasıl olabilirdi ? Daha bir kaç saat önce birlikte yemek yemiştik sohbet etmiştik bu nasıl oluyordu? Babam nerdeydi neden yanımda değildi ? Bu soruların cevabı yokken sadece ağlayarak gözümü daha sıkı kapattım.

Sanki bir daha uyanmak istemiyor gibi kapattım.

02.23 / Şehir Hastanesi Acil bölümü

Kendimi buz gibi odada üşürken uyandım önümde Ferhunda halam lale halam ağlarken ona sinirli bir şekilde bakıyor Koray abi ise doğrudan beni izliyordu ona dönüp sadece "Su" diyebildim hemen yerinden kalkıp sürahiden bir bardak su doldurdu ve içirdi benim uyandığımı farkeden halalarım başıma toplandı sadece baktılar üzgünlük belirtisi yokmuş gibi az önce hiçbir şeyi duymamışım gibi.

"Annemle babam neden gelmedi?" Diye sordum Koray abi yutkundu halalarım sadece yere baktı
Ferhunda halam " başımız sağolsun kızım annenle babanı kaybettik" dedi sadece.

Duyduklarım hayal değildi gerçekti.
Bas baya
Gerçekti
Ben bir gece de
Hem öksüz
Hem yetim kalmıştım.

Acıdan hasta yatağında kıvranırken sadece anne baba diye ağlıyordum. Koray abi elimi tutup beni sakinleştirmeye çalışıyordu ama nafile o beni tuttukça her şeyi fırlatmaya devam ediyodum ki o hemşire gelene kadar...

" ilacın etkisiyle bir kaç saat uyur eğer etki etmezse tekrar geleceğim bu sefer serum yaparız geçmiş olsun."

Koray başıyla onaylamıştı gözleri kan çanağına dönmüştü o Hanzade ailesinin hem avukatı hemde Erkan Hanzadenin en yakın dostuydu Doğa doğduğunda onu amcası gibi büyütmüştü ama artık Doğa büyümüştü fakat bir gecede tekrardan o 5 yaşındaki çocuğa dönmüştü korunmaya ihtiyacı olan bir çocuğa.

Hanzadeler evlerine dağılırken Lale elini Korayın omzuna koydu " biz sadece Erkan için geldik buraya o Rüya şeytanı için gelmedik bu kızı evimize dahil sokmayız göz kulak olucağından eminim avukat." Koray bıyık altından Laleye güldü " Siz zaten ne zaman bir işi üstlendiniz ki zaten anca Erkanın sırtından geçinmeyi bilirsiniz Doğa sizden bile üstün konumda aile şirketinizde yönetim kurulundan atılmak istemiyorsan Doğaya saygını bozma Lale Hanzade." Dedi , Lale gözlerini devirerek
odanın kapısını çarpıp çıktı.

3 Gün önce

Pazartesi / 06.32

Balkonun kapısını açık unutmuştum içeriye gelen soğuk rüzgarla irkilerek uyandım alarmın çalmasına daha 2 saat vardı ama uykum kaçmıştı bile üzerime sabahlığımı geçirip odamın mutfak kısmına geçtim ve kahve hazırlamaya başladım bir yandan ajandamı açıp günü planlıyordum.

Saat / 12.00
Mezattan gelen çiçekler budanıp dolaba yerleştirilecek.

Saat / 13.30
Erva ile manikür randevusu

Saat / 15.00
Özel sipariş gelin çiçeği hazırlanacak

Saat / 17.00 / paydos

Kızlarla akşam yemeği.

Ajandamı kapatıp masamın üstüne koydum 18 yaşında olsamda ailem özel alanıma çok saygı duyardı onlarla yaşamama rağmen evin üst katındaki en büyük oda benim küçük dairem gibiydi bazen terasımı kullansalarda genellikle onlar alt katta birlikte vakit geçirirlerdi bende yemek saatlerinde onlara katılırdım liseyi bitirdiğim günden beri artık devamlı onların yanında çalışıyordum küçüklüğümden beri doğayla hep iç içe büyüdüğüm için aile işim harici bir işe pek merakım olmadı üniversiteye gitmek istedim fakat aile işimde daha başarılı olmak istiyordum o yüzden ertelemeye karar vermiştim.

Kahvemi yudumlarken terasa çıkıp oturdum telefonumu açtım sosyal medyada geziyordum kalkıp sehpadan sigaramı alıp yaktım annem görse delirirdi " kahvaltı yapmadan nikotin tüketmek mi Doğa !" Diye ama muhtemelen uyuyorlardı bu yüzden hiçbir sıkıntı yoktu.

Sigaramı söndürüp ilaç rafından ilaçlarımı aldım ve sırasıyla içtim küçüklüğümden beri kronik depresyon tehşisi konulmuştu ailemden gelen bir genetikmiş annemden olduğu bariz belliydi çünkü annem her ne kadar mutlu gözüksede içten içe yoğun depresif bir kadındı.

Yüzümü yıkamak için banyoya girdim fakat suyu açar açmaz aşşağıdan sanki her şey yıkılıyormuş gibi kırılma sesleri gelmeye başladı , suyu kapattım odamın kapısına kulağımı dayadım aşşağıyı dinlemeye çalışıyordum.

Boğuk sesler ;

"SEN BUNU BANA NASIL YAPARSIN? BEN BU DÜKKANA EMEKLERİMİ VERDİM HAYALLERİMİ VERDİM SEN SEN NAPTIN PEKİ GELDİN ÜZERİNE KONMAKTAN BAŞKA HİÇBİR ŞEY YAPMADIN RÜYA AMA BU KADARIDA FAZLAYDI NAPICAZ BİZ NASIL TEMİZLİCEZ BUNU DÜŞÜNEBİLİYOR MUSUN?"

"Erkan ben sadece *anlaşılmayan sesler* koruyodum yapmak zorundaydım yoksa gelip mahvedecekti her şeyi her şeyimizi kaybedecektik."

"Rüya sen naptığının farkında mısın ? Bu ne kadar büyük bir sonuç doğurabileceği farkında mısın sen bunun ben napıcam ben oraya bir daha nasıl adım atıcam eğer mezattan gelen görevliler kapıya değilde oraya bıraksaydı nolurdu halimiz ya bir kere değil birden fazla yapmışsın bunu sen"

"Erkan bu ikimizin arasında Doğa *anlaşılmayan sesler* o her zaman mutlu olucak inan bana bu onun için gerçekten."

Sesler kesilir.

Annemle babamı ilk defa bu kadar tartışırken buluyordum genellikle annem manipülasyon ustası bir kadındı babamı tatlı diliyle istediğine yönlendirirdi çok aşık olarak evlenmişlerdi.
Ama konu bu değildi neden benim iyiliğim hakkında tartışıyorlardı ki ? Kapıyı açıp aşşağıya indim annemle babam kahvaltı hazırlıyorlardı ve ortalıkta hiçbir kırılmış eşya da gözükmüyordu ve gülüşüyorlardı 2 dakika da ne değişebilirdi ?

"Günayyydın millet nasılsınız ben uyandım da az önce neden tartıştınız sesiniz taa yukarıya kadar geliyordu."

Babam anlamsız şekilde bana bakıyordu annem ocaktan kafasını çevirip önce bana sonra babama baktı tek kaşını kaldırdı ve "Doğa hanım gene modunda" diyerek ortamı yumuşatmaya çalıştı ama anlamsız şekilde bana bakıyorlardı.

"Baba ciddiyim hatta kapıdan bile duydum dinledim dükkan ile ilgili tartışıyodunuz"
Babam iç çekerek saçlarımı okşadı.
"Doğa bitanem ilaçlarını aldın mı?" İnanamıyordum beni tekrardan hasta gibi hissettirmelerine inanamıyordum zaten psikoloğum vardı üstüne ilaç kullanıyordum haftanın 3 günü gidiyordum çok yol da kat etmiştim ama bana sanki deliymişim gibi muamele ediyordu babamın elini başımdan ittirdim "Bana deli muamelesi yapma" diye üst kata çıktım ve üzerimi değiştirdim şortumu ve üstüme bol tişörtümü giydim saçımı topladım telefonumu ve sigara paketimi çantama koyup aşağıya indim kapıda asılı araba anahtarımı alırken babam mutfaktan bana sesleniyordu.

"Doğa hadi kızım yapma şöyle gel buraya konuşalım" dedi. Ben sadece araba anahtarımı alıp kapıdan çarparak çıktım garaja yürüdüm ve arabama bindim nereye gittiğimi pek de düşünmedim ama boş boş sürüyordum işte İstanbulun trafiğinde nereye kadar sürebilirdim ki zaten trafiğe takılmıştım.

*pffff* *offff * iç çeke çeke trafikte bekliyodum. Arabanın ekranında arama düştü "Psikolog Uraz Erdem" yazıyordu her zaman ki gibi babam onu aramıştı. Sinirlenerek reddettim ama üst üste aramıştı hemde sabrımı sınayacak kadar.

Aramayı kabul ettim.

"YA BU SİKTİMİN TELEFONUNU AÇMIYOSAM BENİ RAHAT BIRAK DİYE DİMİ ? NEDEN ARAYIP DURUYOSUN YA BENİ Bİ RAHAT BIRAK URAZ BABAMIN LAFLIYLA ARAYIP DURUYORSUN BEN DELİ DEĞİLİM YA"

Karşı taraftan uzun bir iç çekiş gelmişti.

"Nerdesin Doğa bu durumda araba sürmen tehlikeli konum at da alayım seni eve gitmeyiz söz veriyorum."

Uraz her zaman profesyonel bi insandı ona ne küfürler ne de bağırmalarıma rağmen beni hiç bırakmamıştı.

" Beykozdayım sahile gidiyorum." Gene yenilen ben olmuştum işte gene şimdi beni alıcak bir kaç saat beni dinleyecek ve sonra bana en büyük hayat dersimi verip beni eve bırakıcaktı.

"Geliyorum."

Beykoz

Burası dedemin eski kulübesiydi genellikle ehliyetimi aldığımdan beri hep buraya gelirdim yalnız başıma kalır alkol komasına girene kadar içerdim sonra tabii ki Uraz bir süper kahraman gibi gelir aileme içtiğimi hiç çaktırmadan eve götürür günü kapatırdık. Ama bugün farklıydı işte bir şeyler eksik gibi hissediyordum.

Urazın arabası kulübeye yaklaştığında kapıya doğru yanaşıp büyük camdan onu izledim gene her zaman ki gibi klasik tarzı gözlüğü ile ben psikoloğum bana derdinizi anlatın diye bağırıyordu resmen. Elinde bir alışveriş poşetiyle kapıya doğru yürüdü o daha çalmadan kapıyı açtım.

"Hoşgeldin."

Bana gülümseyip içeri girdi burayı ezberlediği ve muhtelemen akşama kadar burda oturup konuşucağımızı bildiği için en sevdiğim atıştırmalıklarımı almıştı. Mutfağa ilerleyip paketi boşalttı ve bi tabak hazırlamaya başladı, ben terasa ilerledim ve üzerime bir hırka geçirdim kayalıklara çarpan dalgaları izlemeye başladım.

O şömineyi yakmış her şeyi hazırlamış ve masaya getiriyordu sonra karşıma yanımdaki sandalyeye oturdu ben ne kadar dışarıyı izlesemde o bana bakıyordu hala.

"Kendini daha iyi hissediyor musun?"
"Hayır pek değil"
"Neden bunun sebebi ne diğerlerinden farklı olan şey ne?"
"Uraz ben sanırım artık olmayan sesler duyuyorum."

Urazın yüzü bir anlığına değişti.

"Yok be canım bence sen öyle hissetmişsindir ya da uykulu halinle öyle gelmiştir?"

Urazın bu lafına o kadar sinirlenmiştim ki cebimden sigaramı çıkarıp yaktım.

"Siktir git bu evden."

Urazın yüzüne bakmadan kalkıp telefondan Şebnem Ferah - Sigara şarkısını açtım mutfağa gidip bi kadeh dolusu kadar şarap doldurdum terasa döndüğümde Uraz yoktu arkamı dönüp baktığımda arabaya binip gittiğini gördüm.

Kadehi içtikçe daha çok ağlıyordum terasın tüm camlarını açıp nefes almaya çalıştıkça zorlanıyordum ben deli değildim iyiydim hemde oldukça iyi ama neden ben deli gibi hissediyordum? Ağlamaya devam ettikçe arkamdan bi el belime dolandı Uraz geri dönmüştü.
"Seni burda yalnız bırakamam birazcık hatrım varsa içmeyi bırak yanında olayım."

Urazın söylediklerinden sonra hüngür hüngür ağlamaya başlamıştım kafamı göğsüne gömdüm dakikalarca ağladım o hiçbir söz söylemedi taa ki ağlamam durana kadar.

"Deli olmadığını biliyorum çok zor farkındayım sen bana geldiğinde küçücük bi genç kızdın birlikte o kadar yol kat ettik o günden beri iyileşmiştin ne değişti ne tetikledi seni ?"

Bilmiyordum beni ne tetikledi bilmiyordum çocukluğumdan beri depresyona alışkındım ama artık çok ağır geliyordu dayanılmaz bir acıydı.

"Uraz bilmiyorum ben delirdiğimi hissediyorum."
"Hiçbir deli kendisinin deli olduğunu kabul etmez Doğa."

Ona bakıp gülümsedim ve sımsıkı sarıldım o benim abim gibiydi akıl hocamdı olmayan kardeşim gibiydi ona o kadar çok güveniyordum ki ona hep kötü davransamda hep bana iyi gelen oydu.

"Eve dönelim."

Arabaya bindiğimde uzun bir iç çektim ben önden gidicektim Uraz ise arkamdan gelicekti birlikte eve dönecektik hemde bizimkilerle oturucaktı.

Biz Beykoz'da yaşıyorduk. Dükkan ise Nişantaşıdaydı hazırlanıp dükkana gidicektim küçük bir dükkan olsa da çok eski köklü bir Çiçekçiydi babamın babası kurmuştu fakat batırmaya yakın babam devralmış ve bu enkazdan çok büyük başarılı bir dükkan yaratmıştı. Dükkana çok düşkündü çocukluğumun yarısını orda geçirdim babamla işin inceliklerini öğrenmiştim organizasyonlar alıyor birlikle çalışıyorduk.

Eve varmıştık bizimkiler bahçede oturmuş kahvaltı masası kurmuşlardı köpeğim Suşi (evet yanlış yazdım ismi de zaten yanlış telaffuzumdan dolayı ortaya çıkmıştı.) bahçede topunun peşinden koşturuyordu beni görünce koşa koşa üstüme atladı ve kendini sevdirdi.

Babamla annem soğuk mesafeli yüz ifadeleri Urazla beni görünce o nazik mutlu sıcakkanlı ifadelerine dönüştü.

"Uraz benim yakışıklı beyefendi oğlum hoşgeldin."

Annem Uraza elini uzatmış Uraz centilmenlikle elini öpmüştü , gülümseyerek yerine oturdu.

"Uraz oğlum hoşgeldin bizde sizi bekliyorduk."

Babamla Uraz tokalaşıp masaya oturdular bende Suşi'yi bırakıp sandalyeme geçtim.

"Kızım biz seni anlıyoruz ve yanında olmak istiyoruz lütfen bizi Urazı geri itme." Babam sıcakkanlılıkla elini yanağıma koyup okşadı bende zoraki gülümsemeyle ona karşılık verdim kahvaltıyı yaptıktan sonra dükkana gitmek için odama çıkıp hazırlanmaya başladım.

Dükkanın anahtarını alıp aşağıya indim annemler masayı toplamış Uraz ise babamla bahçede turlayarak gülüşüyorlardı annem bana dönüp
"Nasılsın kızım?" Dedi. Bende gülümseyerek yanına gittim "iyiyim anne kötü bir gün geçiriyorum sadece dükkana gidip çalışıcam biraz." Annem bana bakarak gülümsedi ve işine devam etti dış kapıdan çıkıp bahçedeki babamlara seslendim.

"Sohbetiniz koyu herhalde siz çene çalın bende çalışmaya gideyim."

Babamla Uraz kahkaha atmaya başladılar onlara gülümsedim ve arabaya bindim Nişantaşı'na geçmeden önce sipariş ettiğim elbiseyi alıcaktım.

(Bir cevapsız arama 'Ozan' )

Telefondan Ozanı arayıp arabayı sürmeye başladım.

"Efendim Ozan?"

"Doğa akşam yemeğe geliyor musun?"

"Evet geliyoruz kızlarla noldu ki?"

"Gruba gelmek istemediğini yazmıştın sonra silmişsin bende sorayım dedim."

"Anlamadım ben bugün hiç gruba bakmadım ki?"

"Belki gözünden kaçmıştır akşam mutlaka gel bayadır görüşemiyoruz." (Sırıtır)

"Tamam tamam orda olucam merak etme. Görüşürüz canım."

"Bay bay sayın çiçekçi hanım."

Gülümseyerek telefonu kapattım. Nişantaşı'na vardığımda kapıda dizilmiş çiçekler olduğunu gördüm. Firaz bey çiçekçimizin yıllardır yardımcısıydı beni görünce kapıda karşıladı.

"Bu çiçekler içeride olması gerekmiyor mu Gülçin neden almamış bunları ?"

"Doğa hanım annenizle babanız bugün dışarıya konulmasını söylemiş."

"Anlamadım Firaz bey babamla annem niye böyle bir şey istesin?"

"Bilmiyorum efendim aileniz artık depoya çiçekleri sadece sizin dizmenizi emretti depoya da şifreli giriş yaptırdılar."

"Anladım , diğer şubelere de mi aynı şeyi yapmışlar ?"

"Bilmiyorum efendim bilgim doğrultusunda değil maalesef."

İç çekerek dışarıda duran çiçekleri içeriye taşıdım deponun şifresini girdim tabiki de doğum tarihimdi. İçeriye çiçekleri taşımıştım ama içerisi eskiye aksine çok ağır rutubet kokuyordu.

"Firaz bey bu depo temizlenmiyor mu hiç? Neden bu kadar rutubetli anlamadım daha geçen gün kendim temizledim ya."

Firaz Doğa'nın dediklerine anlam veremeyip içeriye göz gezdirdi ama içerisi bembeyaz tertemiz sadece boğuk bir şekilde kokuyordu.

"Üzgünüm Doğa hanım en kısa sürede halledeceğim."

"Teşekkürler, ben bi diğer dükkanlara gidip gelicem burası sende Gülçini ara vardiyasına geç kalmasın lütfen."

"Tabii ki hemen ilgileniyorum."

Arabama binip Beyoğlu'ndaki dükkana geldim burası ilk dükkanımız aksine kocaman iki katlı bir çiçekçiydi ben ilk dükkanımızı daha çok seviyordum çünkü çocukluğum orda geçmişti.

İçeriye girdiğime mermerde topuklularım yankılanmaya başladı çalışanlar yanıma geldi ve selamlaştık.

"Hoşgeldiniz Doğa hanım nasılsınız?"

Karşılayan Yaman beydi ilk dükkanımızdaki gibi bu yaşlı beyefendi dükkanı emanet ettiğimiz kişilerdendi biz yokken düzeni onlar sağlıyordu.

"İyiyim Yaman bey acaba annemle babamdan bir mail ile depoların şifrelenmesini söylediler mi? Onu merak etmiştim bu yüzden geldim.

Yaman bey anlayamamış şekilde tek kaşını kaldırdı.

"Hayır efendim neden böyle bir şey istesinler ki ?"

"Hiçç nadir çiçekler için koruma amaçlı bir şey buraya gerek görülmemiştir muhtemelen önemli bir şey değil."

Yaman bey kafasıyla onayladı ve çalışanların yanına döndü bende üst kattaki ofisime çıktım.
Ama bilgisayarımdaki şifre yoktu ve ekstra dosyalar yüklenmişti.

Karıştırdığımda aynı şirkete ait olan organizasyonlar vardı ve hepsindeki özel istek aynıydı Sıcak Güller.