Ikı yarım bır tam eder

"Dos mitades hacen un todo.

Writer: Han Jisung.
Place: California cemetery.
Time: 14.09.22, saturday
The place where the letter was left: Cemetery, On top of Jisung's own grave.

Merhaba sevgilim. Bu mektup eline geçtiyse, ben çoktan gitmişim demektir. Nasılsın? Umarım iyisindir, bensiz. Bu mektubu doğum günümden bir saat önce yazıyorum. Birazdan da dünyadan ismim silinecek zaten.

Bana kızacaksın biliyorum, ama bana kızmana alıştım zaten. Bu yüzden dert etmiyorum.

Senden tek isteğim kendini suçlamaman. Aynı umursamaz çocuk olman.

Bu mektubu yazma sebebim de bir gün belki gelirsin, ve bana ne kadar acı çektirdiğini anlarsın diye.

Biliyor musun sevgilim? Senin beni terk ettiğin gün çok ağlamıştım. O güzel ellerin saçma bir mesajı yazmıştı bana, çok kırılmıştım sana.

Benim için parlayan gözlerin, bana bir daha bakmamıştı öyle sevgilim. Ben çok düşündüm o gün, yetersiz miyim diye. Sana layık olan bir yanım yoktu, haklıydın belki de.

Sen bana hep 'Han' derdin. Ben istemezdim. Neden diye sorardın, ben söylemezdim. Neden miydi sevgilim? Biraz geriye gidelim.

Ben bir gün okuldan geldim. Evimin önüne geldim. Ama orada çivi gibi çakılıverdim.

Kafamı camlara çevirdim, içerideki dumanı görmemek istedim. Olmadı sevgilim. Ben o gün evimin yandığını görmek istemedim, ama inat etti, gözümün içine baka baka yaktı.

Evet, evim yandı.

Evin yanması değildi olay, içindeki yananlar. Umarım senin canın benim kadar yanmaz.

Ama evim kendi kendine de yanmadı. O evi birisi yaktı ama, aklımdan tamamen silinmiş olmalı. Hatırlayamıyorum.

Şimdi anladın mı sevgilim? Sana bu mektupta, tüm geçmişimi anlatacağım.

Sana kendimden hiç bahsetmedim değil mi?
Ben 14 Eylül 2000'de doğdum. Annem ve babam ismimi Han Jisung olarak belirlediler.

Ben şuanki gibi hep Jisung değildim. Ailem bana hep 'Han' diye seslendi. İki abim, bir annem ve bir babam vardı. Beni hiç yalnız hissettirmediler.

Biz seninle ayrıydık hep, yine ayrıldık sevgilim.

Bizi sen ayırmıştın, hatırladığını da biliyorum, unutmak istediğini de.

Aradan yıllar geçti sevgilim, ben mezun olan Jisung değildim artık. Değildim, çünkü o Jisung seni affetmemişti. Ama ben şuan seni affettim.

Ben seni affettim ama sen kendini affetme olur mu sevgilim?

Sonra senin taşındığın yere geldim. Her yerde seni aradım sevgilim, ama sen başka yere gitmiştin belki de.

Hatırlıyor musun? Mezarlıklardan korktuğunu söylerdin. Şimdi ise beni görmek için en çok buraya geliyorsun.

Eğer mezarımı bulduysan, sakın çiçek falan getirme sevgilim. Çünkü ben yaşarken de en çok seni bekledim.

Doğum günlerinde dilek tutmayı hiç bırakmadın. Bu yıl dileğini benim için tutma. Ben artık yıldızlara yetişemem.

Biz birbirimizin yarısıydık ama artık birimiz eksik.

Unutma Mezar Bekcisi, iki yarım bir tam eder.

- Siyah Şair "

Rüzgar sayfaları çevirdi. Mezar bekcisi o an ellerinin titrediğini fark etti. Dolu gözleri, Jisung'a bakmaya geç kalmıştı sanki.

"Özür dilerim sevgilim, evinin yanmasına sebep olduğum için."

Evini yaktığı oğlan evi olmuştu, şimdi evinin evini yaktığı gibi, kendi evini de yakıyordu.

Ölümüne de o sebep olmuştu, o yıldızlara bedel gözlerin yaşlarla dolmasına da o sebep olmuştu.

Kendi gözleri de bulanıklaştı, görüş açısı da mezar taşını bulduğu an sona erdi. Kalbi sıkışmaya başladı, nefesi daralmaya. Son kez siyah şairin doğum ve ölüm yılını kendi kalbine işlemek istedi, elleri mezar taşına uzandı mezar bekcisinin.

'14.09.2000 , 14.09.2022'

Siyah şair doğduğu gün bir de ölmüştü. Bu ağır gelmişti ona.

Son kez dokunamamıştı siyah şairin o solgun tenine.

Son kez sarılamamıştı o ince beline.

Son kez tutunamamıştı o zarif eline.

Ama bilemezsin ki, neyin son, neyin başlangıç olacağını.

İşte acı olan ksımdı bu. Her şey belirsiz, zihinler sisliydi.

Sarıldı mezar taşına. Kokladı toprağını. Yıldız olmadan önce sarılmaya cesaret edemediği ay'ına, şimdi yalnızca toprağına sarılarak veda edebiliyordu. Canı yanıyordu.

"Ben bir mezarlığa geldim sevgilim, bizim taşlı yolumuzun sonuna geldim. "

Writer said
Karısık oldu :(
Iyı gıbı, o yuzden atmaya karar verdım.
Rqna ın the survıval!!