Karışıklık

Merhabalar, lise 1. sınıftan beri yazmak istediğim bu hikayeyi sonunda derleme kararı aldım. Tek isteğim bu hikayenin insanları ufakda olsa gülümsetmesi ve içlerini ısıtması. Çerezlik, keyif verici bir hikaye ortaya koymak dileğiyle.

…

1. Bölüm : Karışıklık

Çocuk, iki ayağı bir pabuca girmiş bir yandan giyinmeye bir yandan da çantasını toplamaya çalışıyordu. Okula geç kalmıştı. Dikkatini yaptığı işe vermeye çalışsada dükkanın içinden gelen sesler buna pek yardımcı olmuyordu. Çoraplarım nerde benim? Ah, buldum.

"Bir poşet daha alabilir miyim?"

Çanta, tamam; defterler, tamam; telefon, tamam; anahtarlar, tamam.

"Elbette, ne için kullanacaksınız?"

"Atkımı koyacağım."

Derin bir nefes aldı. Sonunda toparlanmayı başarmıştı. Hediye! Hediye neredeydi? Neredeydi? Annemde!

"Buyrun."

Hemen hava durumunu kontrol etti. Eğer annesi yanında eksik bir şey olduğunu düşünürse onu alana kadar dışarı çıkmasına izin vermezdi ve tam çıkacakken vakit kaybetmeyi göze alamazdı. Yağmur yok, hava güneşli. Yine de yanıma beremi almalıyım, dışarısı soğuk...

"Poşetleri buraya bırakabilir miyim? Hemen bir beremi takıp ceketimi giyineyim."

"Tabii ki! Yardım edebileceğim bir şey varsa lütfen söylemekten çekinmeyin."

Ceketini de giydiğinde artık hazırdı. Çocuk çantasını sırtlandı ve hızla beresini kaptı. "Anne, hediyeyi nereye bıraktın!"Diye seslendi odadan çıkarken. Bugün yılbaşı kurası hediyelerinin verileceği gündü. Unutması durumunda bir sorunla karşılaşmayacaktı muhtemelen -yinede daha sonra getir götür yapmamayı tercih ederdi.

"Kasanın yanındaki poşette." Dedi annesi hemen yanına gelip onu alnından öperken. Hızlıca oğlunu inceledi ve eksik bir şey bulamamış olmalı ki bir şey demeden gülümsedi.

"Afedersiniz, şunu bağlamama yardım edebilirmisiniz?" Diyen kadınla ondan uzaklaşan annesi "Okul yakın, koşarsan yetişirsin!" Diyerek el salladı çocuğa.

"Elbette, şimdi hallederiz. Biraz karışmış sadece."

Kasaya yaklaşan çocuk koca bir poşet yığını görünce bir anlığına afalladı. Ardından kasanın hemen yanında duran poşeti görünce kendine geldi. Poşeti çantasına koyarken dış kapıya doğru yürümeye başladı. "Kolay gelsin anne!" Diye seslendi çıkarken. Dün gece pek uyuyamamıştı, şimdi ise okula yetişebilmek için depar atması gerekiyordu ki yetişip yetişemeyeceği de meçhuldü. Annesi "İyi dersler!" Diye seslenirken çocuk çoktan düşünmeyi bırakıp koşmaya başlamıştı.

"Oğlun sana çekmiş sanırım, senin gibi cana yakınbirine benziyor." Dedi kadın gülümseyerek, dükkanda ikisi dışında kimse kalmamıştı. Resmiyete gerek yoktu. Eski dostuyla muhabbet edemeyeli yıllar olmuştu. Bu biraz benim suçum olsada...

"Daha sık uğrasaydın sanmakla kalmazdın." Dedi iğnelercesine oğlanın annesi. Kadının kemerini düzeltirken tatlı bir tebessümle ekledi: "Tip olarak eşime daha çok benzesede kişiliğini bana benzetirler." Kemeri sabitleyip bir adım geri çekildi. "Keşke onun büyüdüğünü sende bizimle görebilseydin. Konseye girdiğinden beri kendine ve çevrendekilere pek vakit ayıramadığının farkındayım, Aruae. O yüzden seni affediyorum." Diyerek munzur bir şekilde gülümsedi. Eliyle kadının omzuna hafifçe dokundu ve "Artık kolay kolay kaymayacaktır." Dedi kasa arkasına geçerken.

"Bazen bu durum beni bunaltsada yaptığım işi seviyorum. Yinede biraz fazla uzun bir süre boyunca konseyde kaldığımı itiraf etmem gerek." En son ziyaretine geldiğimde çocuğun yeni doğmuştu diye düşündü kadın buruk bir şekilde. "Bundan sona daha sık uğramaya çalışacağım." Dedi Aurae gülümseyerek. Ceketini yeniden üstüne geçirdi ve beresini taktı. "Gerçekten çok teşekkür ederim, Ceren. İyiki varsın."

"Ne demek..." derken yere düşmüş poşeti alıp kadına uzattı Ceren. "Kapım sana her zaman açık, biliyorsun."

Aurae poşeti alırken mırıldandı. "Üstümü düzeltirken çarpmıştım, o sırada düşmüş olmalı." Kalan poşetlerini de eline alırken "Dönerken yolum düşerse uğrarım." dedi keyifle. Tam arkasını dönmüş çıkarken arkadan gelen "Yavaş ve dikkatli uç!" Sesiyle büyük birkahkaha attı. "Maalesef, herkesten önce varmam gerekiyor. Yine de elimden geleni yaparım." Dedi Ceren'e el sallarken.

Ceren, kadın çıktıktan sonra her şeyden bihaber işine devam etti.

Aurae yolunu yarılayana kadar poşetlerin karıştığını farketmedi.

Annesinin hediye olarak ne hazırladığı ile ilgili bir fikri olmayan çocuk ise her şeyden habersizdi.