Buzun içindeki aşk

“Bazı insanlar hayata tutunmak için bir dala, bazılarıysa düşmemek için buza ihtiyaç duyar. Alisa ise yıllardır ikisinin arasında, kimseye göstermediği bir yalnızlıkla kayıyordu.”

— Buzun İçindeki Aşk 🤍

Bir roman

BÖLÜM 1

Beyazın İçindeki Kız

Sabah saat 06.15.

Şehrin henüz uyanmadığı, sokak lambalarının hâlâ yandığı bir saatte buz pistinin kapısı açıldı.

İçeri ilk giren yine Alisa'ydı.

Üzerinde uzun siyah bir antrenman ceketi, altında beyaz taytı vardı. Uzun beyaz saçlarını ensesinde toplamıştı. Boyu 163 santimetreydi. Açık renk gözleri, buz pistinin soğuk ışıkları altında neredeyse saydam görünüyordu.

Çantasını her zamanki yerine bıraktı.

Patenlerini çıkardı.

Bağcıklarını sıkıca bağlarken telefonuna bir bildirim geldi.

ANNE:

Günaydın kızım. Kahvaltı yapmadan çıkma demiştim. Yine beni dinlemedin değil mi?

Alisa mesajı okuyup hafifçe gülümsedi.

ALİSA:

Günaydın anne. Antrenmandan sonra yiyeceğim. Merak etme.

Telefonunu kapattı ve piste çıktı.

Buzun üzerine ilk adımını attığında yüzündeki ifade değişti.

Burada kimse ona farklı bakmıyordu.

Kimse saçlarının neden beyaz olduğunu sormuyordu.

Kimse gözlerini uzun uzun incelemiyordu.

Burada yalnızca Alisa vardı.

Ve buz.

Saat 07.00'de antrenörü Viktor piste geldi.

"Yine benden önce gelmişsin."

Alisa dönüşünü tamamlayıp durdu.

"Geç kaldığımı düşünmüştüm."

Viktor saatine baktı.

"Sabahın yedisinde geç kalmak mı? Alisa, bazen kendine fazla yükleniyorsun."

"Yarışmaya üç hafta kaldı."

"Farkındayım. Ama bugün yeni partnerinle tanışacaksın."

Alisa'nın yüzü asıldı.

"Partner mi?"

"Evet. Bundan sonra çiftler kategorisinde yarışacaksınız."

"Ben tek başıma çalışıyordum."

"Biliyorum."

"Ve tek başıma yarışmak istiyorum."

Viktor iç çekti.

"Karar verildi Alisa. Çocuk buraya gelmek üzere."

"Çocuk mu?"

Viktor gülümsedi.

"Birazdan tanışırsın."

Tam o sırada pistin giriş kapısı açıldı.

İçeri siyah spor çantası taşıyan genç bir adam girdi.

Siyah saçları hafif dağınıktı. Ela gözleri etrafı inceliyor, üzerinde siyah bir antrenman kıyafeti bulunuyordu.

Viktor elini kaldırdı.

"Adrian! Buradayız."

Genç adam yaklaştı.

"Merhaba hocam."

"Tanıştırayım. Alisa."

Adrian gözlerini Alisa'ya çevirdi.

"Merhaba."

Alisa kısa bir baş selamı verdi.

"Merhaba."

Viktor ikisine birden baktı.

"Artık partnerlersiniz."

Adrian şaşkınlıkla Alisa'ya döndü.

"Sen misin?"

Alisa kaşlarını kaldırdı.

"Bir sorun mu var?"

"Yok. Sadece daha uzun boylu birini bekliyordum."

Alisa birkaç saniye sessiz kaldı.

"Ben de daha uzun boylu bir partner bekliyordum."

Viktor kahkaha attı.

Adrian da gülümsememek için başını çevirdi.

"Sanırım iyi anlaşacağız."

Alisa patenlerinin bağcıklarını kontrol etti.

"Sanmam."

Antrenman başladığında ikisinin arasındaki uyumsuzluk hemen ortaya çıktı.

Adrian hareketlere hızlı başlıyor, Alisa ise her ayrıntının kusursuz olmasını istiyordu.

Üçüncü denemelerinde Alisa aniden durdu.

"Adrian, beni dinlemiyor musun?"

"Dinliyorum."

"Öyleyse neden her seferinde aynı hatayı yapıyorsun?"

"Çünkü sen her seferinde başka bir şey istiyorsun."

"Ben sadece hareketi doğru yapmanı istiyorum."

"Belki de biraz rahatlaman gerekiyordur."

Alisa ona döndü.

"Benim nasıl çalışacağımı bana öğretmeye çalışma."

Adrian ellerini iki yana açtı.

"Peki. Sen nasıl istersen."

Viktor düdüğünü çaldı.

"İkiniz de susun ve baştan başlayın!"

Alisa yeniden başlangıç noktasına geçti.

Adrian yanına geldi.

"Bir şey soracağım."

"Sorma."

"Her zaman böyle misin?"

Alisa ona baktı.

"Sen de her zaman bu kadar konuşur musun?"

Adrian güldü.

"Tamam. Anladım."

Antrenman bittiğinde Alisa soyunma odasına geçti.

Telefonunu açtığında annesinden yeni bir mesaj gördü.

Akşam eve gelirken ekmek alır mısın kızım? Bir de baban seninle konuşmak istiyormuş.

Alisa cevap yazdı.

Tamam anne. Akşam görüşürüz.

Telefonunu çantasına koyarken kapının yanında bir ses duydu.

"Alisa?"

Adrian'dı.

"Ne var?"

"Yarın kaçta geliyorsun?"

"Her zamanki saatimde."

"Yani sabahın köründe."

"Antrenmana geç kalmak istemiyorum."

Adrian başını salladı.

"Ben de geleceğim."

Alisa çantasını omzuna aldı.

"Gelmezsen daha mutlu olurum."

Adrian gülümsedi.

"Seninle çalışmak çok eğlenceli olacak."

Alisa cevap vermeden yanından geçti.

Adrian arkasından baktı.

İlk günün sonunda Alisa hakkında öğrendiği tek şey şuydu:

Bu kızın güvenini kazanmak kolay olmayacaktı.

Ama Alisa'nın bilmediği bir şey vardı.

Adrian hayatına girdiğinde yalnızca buz pistindeki düzeni değişmeyecekti.

Yıllardır kapalı tuttuğu bazı kapılar da yavaş yavaş açılacaktı.

Ve o kapıların ardında, doğduğu geceye uzanan bir sır bekliyordu.

Devam edecek...