1. Bölüm: Kime güveniyorsun?

Güçlerini hiç kullanmamış biri takıntılı olduğu kişiye zarar geleceğini düşünerse onu en üst seviye sihir yaparak bile koruyabilir. Not: Güçleri olduğunu bilmese bile bunu yapabilir.”Okudugum paragrafla sarsılmıştım.
“Spark şunu okusana ne kadar acayip!”
“Eminim öyledir Light ama okumak istemiyorum.”
“Spark bu diğerlerinden daha acayip ama”Diye sitem ettim.“
Bak eğer biri daha önce Hiç sihir yapmadıysa hatta sihir yapmayı bilmiyor belkide güçleri olduğunun farkında bile değil, ama o an onun takıntılı olduğu birine zarar gelirse en üst seviye de sihir yapabilirmiş nasıl böyle bir şey olabilir?”
Spark boş gözlerle bana baktı
“Harikaymış”
Yüzüne yumruk atmak istedim, hiç bi zaman bir şeye şaşırdığını görmemiştim ve çok sinirimi bozuyordu hayattaki her şeyi bildiğini sanıyordu
“Light aklından geçeni bildiğimi unutma.”
“Spark bunu birbirimize yapmayacağımıza söz vermiştik ama.”
“Biliyorum kardesim istemsizce oldu”
“Bunu yapmandan hiç hoslanmıyorum bi daha yaparsan eğer -tek parmağımı kaldırıp yüzüne dogrulttum
“Yoksa ne yaparsın?
”Alaycı bir tavırla yüzüme bakıyordu“
Kalbini dondururum!”
Elini kalbine götürüp dudaklarını büzdü
“Olamaz”
İkimizde kahkahalarla gülmeye başladık, tam o sırada kütüphane görevlisi bayan Swift yanımıza gelip sessizce bagırmaya basladı, evet sessizce bagırmak. Ondan gerçekten tırsıyordum “Burası kütüphane sırf ana elementlerdensiniz diye ayrıcalıklı olduğunuzu düşünmeyin ve sessiz olun! Aksi taktirde buraya bi daha adım bile atamazsınız!”
Spark’ın dudakları keyifle kıvrıldı
“Özel olduğumuzu düşündüğümüz falan yok ama sen öyle düşünüyorsan öyle olabiliriz-Bayan Swift öfkelenmiş gözüküyordu, Bir şeyler söylemek için agzını actıgı sırada Spark daha yüksek sesle konuşmaya başladı
“Ayrıca bizim içeri girmemiz için illa yürümemize yani adım atmamıza gerek yok unuttun mu? Biz meleziz. Biz burdaki bütün ırkların toplamıyız. İstersek uçarak, istersek kimsenin fark etmeyeceği bir hızla gireriz. Ve sen hiç bir şey yapamazsın.”
Spark çok egleniyormus gibi gözüküyordu ama fazla ileriye gitmişti elimi ağzıma götürüp Sparka fısıldadım
“Abartıyorsun artık zaten antrenmana gitmemiz gerekiyor. Hadi gidelim lütfen”
Bayan Swirfin yüzünü kocaman bir gülüş kaplamıştı, iyice korkmaya başladım çok geçmeden konuşmaya devam etti
“Evet melezsin nadirsin ama unuttuğun bir şey var, senin bir ailen yok? Kime güvenerek bu kadar ileri gittiğini merak ediyorum dogrusu.”
Oturdugum sandalyeye iyice sinmiştim gerçekler yüzüme tokat gibi çarpıyordu ve bunu kaldıramıyordum, benim bir ailem yoktu.Spark benim aksime sinirlenmişe veya üzülmüşe benzemiyordu
“Ailem olmayabilir ama senin kadar güçsüz olup buradaki insanların pisliklerini toplayada bilirdim, eksik olduğumu düşünmeye devam et, benim ateşim parlayınca -avucunun içinde kucuk bir ateş yaktı- senin sozunun de varlıgınında hiç bir hükmü kalmayacak.”
Tam o sırada küçük bir çocuk bize doğru koşmaya başladı nefes nefese konuştu
“Siz- siz Spark ve Light mısınız?”
Onaylarcasına kafamızı salladık
“İm-imparator sizi bekliyor, büyü dersi için.”
Hafifçe tebessüm ettim
.“Tamam sakin ol -masadan bir bardak su uzattım- bu arada sana tesekkur ederim buraya kadar koşarak gelip bizim çağırdığın için.”
Göz kırptım, küçük çocukları çok seviyordum. Spark hala bayan Swifte yargılayıcı bakışlar atmaya devam ediyordu. Kolundan çekerek kalkmasını sağladım. Elindeki peçeteyi yere fırlattı ve içtenlikle tebessüm etti
“Swift bunu buraya düşürdüm kusura bakmazsın değil mi? Baksan da umrumda değil işin bu.”
Swirf öfkeyle bir kufur savurdu, kapıdan çıkmak üzerdeydik
“Bende seni seviyorum.”
Kapıdan çıkıp yürümeye başladık, aklım konuşulanlardaydı, sahi ailemiz nerdeydi? Dogdugumuzdan beri ben ve Spark vardık sadece, ikizdik ama ikiz olmamıza rağmen hiç benzemezdik, gorunus olarak da benzemezdik Spark koyu siyah saçlı uzun boylu beyaz tenliydi ve Ateş elementine sahipti, herkese karşı mesafeli kimseye güvenmez hemen hemen hiç arkadaşı yoktu. Bense kumral saçlara ortalama bir boya ela gözlere sahiptim, ve elementim Buzdu. Normalde ikizler zıt olursa elementler ateş ve su olurdu ama benimki buzdu ve nedenini henüz bilmiyordum, Spark sessizliği bozdu
“Neden canın sıkıldı şimdi senin”
“Canım sıkılmadı ki.”
“Canın sıkılmadı mı -hafifçe kıkırdadı- canın sıkılmamış olsaydı gidene kadar hiç susmazdın Light neyi düşünüyorsun“
“Spark bizim ailemiz nerde?”İ
kiz olmamıza rağmen Spark benim abim gibiydi hep ona sıgınırdım herkesi kırıp dökerdi ama bana kıyamazdı.
“Bilmiyorum Light bildiğim tek şey…”
Biraz durdu meraklı gözlerle ona baktım
“Onlara ihtiyacımız yok, sen ve ben her şeyi hallederiz, sadece çok çalışmamız gerekiyor,”
Cevap vermedim, veremedim.