Kusur

"Öyle demeyin kusurlar zaten görmezden gelinmesi için yok mudur?" Yanlışsa beni bağışlayın büyük babam Henry söylemişti bana bu koca yalanı...

Kusur nedir? Kusur aslında kimdedir? Yetişkinlerde mi? Yoksa sevgi nedir bilmeyen çocuklarda mı? Büyükleri öğretmediyse çocukların ne suçu var?
Ama bizler suçumuzu bir başkasının üstüne atmayı severiz. Birsürü cinayeti ört pas ederiz bu şekilde. Şimdide suçlu olarak çocukları görmemiz gerekiyor değilmi? Evet aynen öyle ....
Büyük kavganın üstünden sadece yarım saat geçmişti. Çocuklar çok iyi biliyorlardı kavganın kötü bir şey olduğunu çünkü hep kavganın sonunda bir taraf üzülüyordu. İnsanları üzen bir şey iyi bir şey olamazdı. Kötüydü, kötülüktü başlı başına bir yanlıştı kavga etmek, çocuklar bunu iyi biliyorlardı.

-"Hope ağabey hep hayal ülkesinde yaşayabilir miyiz? "dedi çıktıkları tepeden hayal ettikleri dünyaya bakarken.
- " Tabikide hayır jasse kuralları bilmiyor musun yoksa öğretmenin anlatırken yine uyuyor muydun? " dedi uzandığı kayanın üstünde uzanırken.
- " Biliyorum ağabey ama bu dünya çok güzel hep burada yaşayamayacağımız ortada." Bekledi ve ardından buğulu gözlerinin eşliğinde ekledi " En azından burada annem ve babam kavga etmiyor" dedi.
-"Tabi edemezler jasse onlar burada yok çünkü, biz hayal etmediğimiz sürece de olamazlar . "
-"Hayır varlar ağabey bak oradalar " eliyle şelalenin altını göstermişti.
Hope şaşkın gözlerle hafif yerinden doğrulmuş bir şekilde sordu ;
-" Sen onları mı hayal ettin " Daha detaylı bakmak için ayaklandı.
- "Evet ağabey bak artık daha tatlılar. "
Çocukluk işte ; çocuklardan başka kim kalbini kırdığınız halde sizi hayal eder, ve sizi sevmeye devam eder? Haklısınız , hiçkimse...
Hope hayla gözlerine inanamakta haklıydı elbette sonuçta karşısında kavga etmeyen anne babası duruyordu. Birbirlerini şelalenin altındaki küçük göl parçasında ıslatıyorlar çocukların diyarında çocuklar gibi eğleniyorlardı.
Jasse kardeşinin kolundan tutup onunla beraber oturdukları tepenin üstündeki kayanın çıkıntı bölgesinden aşağıya şelaleye doğru atladı. Hope nin çığlıklarını boşverin yükseklik korkusu vardır zaten onun siz aşağıdaki aile içi şu savaşına bakın...
Savaşların her türlüsü kötüdür ama sanırım biri hariç ; SU SAVAŞI!
Hope kkardeşi böyle güzel şeyler hayal ettiği için hem çok mutlu olmuş hemde hayatında belkide ilk defa kardeşi sayesine anne ve babasıyla oyun oynamıştı hemde şu savaşı oynamıştı...
Bu asla unutulmayacak bir anıydı artık onlar için...
Ama ne yazık ki her güzel anın bir sonu vardır...
-"Hey hope yapacağımız oyun kulübesi için kereste taşımamıza yardım eder misin üç kişiyle olmuyor. " dedi usta çocuk Silas .
Silas bu dünyanın inşaat ustasıdır. Çoğu yapı onun hayalleri ve çizim yetenekleri sayesinde oluşmuştur.
Sebebi bilinmesede kendi inşaa ettiği yapıların inşaa aşamasını izlemeye bayılır.

-" Ağabey sana sesleniyorlar. "
-" Oğlum sana sesleniyorlar baksana!. " Ne tatlı bir anne sözü bu böyle "oğlum" kelimesi...

-" Geliyorum Silas merak etme sana yardım edicem "
Hope gittikten bir süre sonra bir ses yükseldi şelalenin yanından bu jasse nin çığlıklarıydı.

-"Jasse iyi misin? " Hope'nin sesi kendisinden önce gitmişti jasse nin yanına.

-"Ağabey onlar yok oldu "dedi hüngür hüngür ağlayan jasse" biz oyun oynuyorduk sonra hayal ettiğim anne ve babam birden yok oldu.. "

-" İyi misin sana bir ley oldu sandım çok korktum! "
-" Ağabey onlar... " "onlar yok oldu ama..."
- " Hayal ettiğimiz insanlar 4 saattten fazla yaşayamazlar unuttun mu? "
Gözyaşları içinde" hı "diye cevap verir jasse ...
-" Derslerinde uyuyordun değil mi? "
Gülerler. Ve bir çocuk yine bir günde bir çok kez hayal kırıklığının üstünü gülüşüyle kapatmaya çalışmış olur..