Kaderin Yakarışı

Eve biraz bakındıktan sonra annemin sesinin odasından geldiğini fark etmemle merdivenlere koşmam bir oldu. Neden panik yaptığımı ben de bilmiyordum fakat en ufak annemin zarar görmüş olma düşüncesi bile içimi parçalıyordu. Bana şu yaşıma kadar o bakmıştı. Sahip olduğum tek ebeveynim o idi. Diğerinin adını bile anmak istemiyorum.

"Anne?" Diye seslendim odasının kapısına vurmadan önce seslendim. Cevap sandığımdan hızlı geldi, "Girebilirsin Mor Ayım." Odasının kapısını açtığımda annem kıyafetlerimizi katlıyordu. Direkt konuya girdim, "Ben bir konu hakkında konuşmak istiyorum. Abimin bana yazdığı mektupta senin bir tür ilaç alıp almadığını hakkında bir soru vardı." Ben bunları söylerken annemin yüzü yavaşça düştü. Bir şeyler saklıyordu ve ben buna yabancıydım. Annem bana asla yalan söylemezdi.

"Hangi ilaçlardan bahsediyorsun?" Diye sordu annem şüpheci bir bakışla beni süzerken. Ses tonu ise... Şaşkındı? Sanki bir çocuğa çikolatanın sağlıksız olduğunu ve yememesi gerektiğini söylemişsiniz gibi bir ses aktı annemden.

F

A

R

I

N

D

A

D

E

Ğ

İ

L

D

İ

Annemin sözleri ardından cebime sıkıştırdığım mektubu ona uzattım. Annem, gergin olduğumu anlamış gibiydi. Bu duruma anlam veremeyen bir bakışla bana baktı ve gözünü benden ayırmadan mektubu elimden sakince aldı. Mektubu okuduktan sonra bana şaşkın bir ifadeyle baktı ve konuştu, "Burada ilaç kullandığım hakkında en ufak bir şey yazmıyor."