BÖLÜM 4 EN HÜZÜN DOLU SABAH

sabah uyanmıştım dışarıda sürekli şaka yapan yiğitin sesi yoktu kendimce neden ses gelmiyor diye düşündüm sonra Duru'nun sesi arkadan koptu tek bir kelime ile neler olduğunu anlamıştım anında gözlerim dolmuştu boğazım düğümlenmişti genzim yanmıştı bu hissi en iyi ben bilirdim aynı şeyi babama karşıda hissetmiştim babam şehit düşünce...
"Duru:YİĞİT!..."
"Barut:yiğit.."
"timur:o gitti... Vatan uğruna canını feda etti"
bu kelimeleri 20 sene öncede duymuştum babam şehit düştüğünde herkesin bana Allah rahmet eylesin dediğinde ben 6 yaşındaydım kapımıza askerlerin gelip babamın kalan eşyalarını verdiğinde sadece 6 yaşındaydım..
içeri girdim herkes bana baktı bende ne olduğunu anladım duru bana ağlamaklı bir sesle
"duru:dün gece herkes uyuduktan sonra dışarı çıkmış hava almak için.. O sırada vurulmuş..
cenazesi 11:30'da"
bu sözlerin ağırlığı herkesin üzerine çökmüştü kendimce neden uyudun! neden dışarı çıkmasına izin verdin! diye söylemiyordum ama her şey için çok geçti...
o vatan için şehit olanlardan olmuştu ama şehit vurulunca değil unutulunca ölürmüş... o anda herkes kendine
söz verdi onu asla unutmayacağız...