0.0

gecmeden once destek olursanız sevinirim bu giris oldugu icin kısa tuttum umarım begenirsiniz geceliim

____________________________________________________

Fadime aslında hiç burada olmak istemiyordu.

Telefonu titreştiğinde gözlerini devirmiş, “çık artık evden” diye tutturmuş arkadaşlarının mesajlarına en sonunda pes etmişti.

Şimdi ise bir kafede, önünde yarım kalmış içeceğiyle oturuyor, kapıya her giren çıkan insana anlamsızca bakıyordu.

“Yeni biriyle tanışmak sana iyi gelecek,” demişti Naz.

Fadime hâlâ aynı fikirde değildi.

Tam kalkıp gidecekken karşısındaki sandalye çekildi.
“Burası boş mu?”

Fadime başını kaldırdı. Kısa bir an duraksadı. Çocuk… garip gelmişti Fadime'ye.
“Boş,” dedi kısa keserek.

Çocuk oturdu. Rahat. Sanki davet edilmiş gibi.
“Ben İso.”

Fadime kaşlarını hafifçe kaldırdı.
“Fadime.”

İkisi de bir süre sustu. O rahatsız edici sessizlikten bekleneni İso bozmadı. Aksine, gayet normalmiş gibi etrafa bakındı.

“Arkadaşların mı ayarladı bunu?”

Fadime hemen başını ona çevirdi.
“Belli mi bu kadar?”

İso hafifçe güldü.
“Benimkiler de aynısını yaptı.”

Bu sefer Fadime’nin dudaklarının kenarı istemsizce kıvrıldı.

“Yani…” dedi sandalyesine yaslanarak, “şu an teknik olarak flörtteyiz ama ikimiz de bunu ciddiye almıyoruz.”
“Kesinlikle almıyoruz,” dedi İso hemen.

Bir an bakıştılar. Ve o an… tuhaftı.

Ne utanç vericiydi ne de garip.
Sadece… rahat.

“İyi,” dedi Fadime. “O zaman anlaşalım.”

“Dinliyorum.”

“Arkadaş gibi takılıyoruz. Zorunlu sohbet yok, yapay şeyler yok. İstersek konuşuruz, istemezsek susarız.”

İso başını salladı.
“Ve kimse kimseyi etkilemeye çalışmıyor.”

“Özellikle o yok.”

“Anlaştık.”

İkisi de aynı anda gülümsedi.
Ve o an ikisinin de aklından aynı şey geçti ama ikisi de söylemedi:
Bu… beklediğimden daha iyi.

giris falan ama icime hic sinmedi gorusuruz sizi seviyorum bays 🫶🏻