GERİDE BIRAKTIKLARIM

Bazı başlangıçlar, geride bırakmak zorunda kaldığın şeylerle başlar.

Alarmımın sesi odanın sessizliğini böldüğünde gözlerimi açmakta zorlandım. Birkaç saniye boyunca tavana baktım. Dışarıdan gelen hafif yağmur sesi, odanın içine kadar ulaşıyordu.

Yatağımdan doğrulup pencereye yöneldim. Camın üzerinde birbirleriyle yarışır gibi aşağı süzülen yağmur damlalarını izledim.

Hava yine kapalıydı.

Aslında havanın nasıl olduğu pek umurumda değildi. Son zamanlarda günlerim birbirinin aynısıydı. Sabah uyan, okula git, eve dön, ders çalış ve ertesi gün aynı şeyleri tekrar et.

Heyecan verici hiçbir şey yoktu.

Aynanın karşısına geçip uzun siyah saçlarımı taradım. Gözlerimin altındaki hafif yorgunluğu fark edince iç çektim. Sonra okul kıyafetlerimi giyip çantamı omzuma astım.

Tam odadan çıkacakken masamın üzerindeki eski fotoğrafı gördüm. Annemle çekildiğimiz bir fotoğraftı. İkimiz de gülümsüyorduk.

Fotoğrafı elime alıp kısa bir süre inceledim.

Hayatımda değişmesini istediğim pek çok şey vardı ama annem onlardan biri değildi.

"Elena! Kahvaltın hazır, geç kalacaksın!"

Annemin sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım.

"Geliyorum!"

...

Mutfaktan mis gibi kahve kokusu geliyordu. Annem masaya birkaç tabak yerleştirmişti. Beni görünce gülümsedi.

"Bugün biraz geç kalktın."

"Alarmı duymamışım."

"Yine gece geç saate kadar mı ders çalıştın?"

Omuz silktim.

"Biraz."

Annem karşıma oturdu. Bir süre kahvaltımızı sessizce yaptık. Sonra gözlerini bana çevirdi.

"Okul nasıl gidiyor?"

Elimdeki ekmeğe baktım.

"İyi."

Bu kelimeyi o kadar sık kullanıyordum ki artık ne zaman doğruyu söylediğimi ben bile ayırt edemiyordum.

Okul iyi değildi. En azından benim için.

Sınıftaki bazı öğrenciler ailelerinin parasıyla, sahip oldukları eşyalarla ve gittikleri yerlerle övünmeyi seviyordu. Benimse bunların hiçbirine sahip olmadığımı hatırlatmak için ellerinden geleni yapıyorlardı.

Eski çantam, birkaç kez giydiğim kıyafetlerim, telefonum...

Her şey bir bahaneydi.

Annemin bunları bilmesini istemiyordum. Zaten benim için yeterince çabalıyordu.

"Elena?"

Başımı kaldırdım.

"Efendim?"

"Bir şey mi oldu?"

Gülümsedim.

"Hayır anne. Sadece uykum var."

Annem bana inanmış gibi başını salladı. Ama gözlerinden bana inanmadığını anlayabiliyordum.

...

Okula vardığımda koridor her zamanki gibi kalabalıktı. Öğrenciler kendi aralarında konuşuyor, gülüşüyor ve sınıflarına yetişmeye çalışıyordu.

Ben ise kalabalığın arasından sessizce geçmeye çalışıyordum.

Dolabımın önünde durup kitaplarımı çıkardığım sırada arkamdan tanıdık bir ses yükseldi.

"Elena!"

Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.

Bugün de başlamıştı.

Arkamı döndüğümde sınıftan birkaç kişinin bana baktığını gördüm.

"Çantanı hâlâ değiştirmedin mi?" dedi içlerinden biri.

Çantama baktım. Sonra tekrar ona.

"Hayır. Bir sorun mu var?"

Kız hafifçe güldü.

"Yok canım, sadece merak ettim. İnsan biraz kendine bakar."

Yanındaki arkadaşı da gülmeye başladı.

Cevap vermedim. Kitaplarımı alıp sınıfa doğru yürüdüm.

Bazen insanın söyleyecek çok şeyi olur ama hiçbirini söylemeye değmez.

Dersler boyunca aklım başka yerlerdeydi. Hocamın anlattıklarını defterime geçiriyor, ara sıra pencereden dışarı bakıyordum.

Zil çaldığında herkes hızla sınıftan çıktı. Ben eşyalarımı toplarken kapıda rehberlik hocamı gördüm.

"Elena, müsait olduğunda odama uğrar mısın?"

Başımı salladım.

"Tabii hocam."

Açıkçası neden çağrıldığımı bilmiyordum.

...

Rehberlik odasına girdiğimde hocam masasının üzerindeki birkaç kâğıdı düzenliyordu.

"Gel Elena, otur."

Karşısındaki sandalyeye geçtim.

"Seninle güzel bir fırsat hakkında konuşmak istiyorum."

Merakla ona baktım.

"Nasıl bir fırsat?"

Hocam önündeki dosyayı açtı.

"Blackthorn Akademisi'ni daha önce duydun mu?"

Başımı iki yana salladım.

"Hayır."

"Oldukça köklü ve başarılı bir okul. Öğrencilerine sunduğu eğitim imkânlarıyla tanınıyor. Bu yıl belirli öğrencilere tam burs sağlayacaklar."

Dosyadan bir kâğıt çıkarıp önüme koydu.

"Akademik başarını göz önünde bulundurarak senin de başvurmanı istiyorum."

Kâğıda baktım.

Blackthorn Akademisi.

İsmi bile kulağa alışılmadık geliyordu.

"Tam burs derken..."

"Eğitim ve yatılı konaklama masrafların karşılanacak. Yani ailene maddi bir yük olmayacak."

Bir an konuşamadım.

Yatılı bir okul mu?

Üstelik daha önce adını bile duymadığım bir yer?

"Orası nerede?"

Hocam okulun tanıtım broşürünü önüme bıraktı.

"Şehirden oldukça uzakta. Büyük, tarihi bir kampüsü var. Ama merak etme, bütün ayrıntılar başvuru belgelerinde yazıyor."

Broşürü elime aldım. Üzerindeki görsele göz gezdirdim. Yüksek taş duvarlar, büyük pencereler ve eski bir şatoyu andıran görkemli bir yapı...

Bir okuldan çok başka bir dünyaya benziyordu.

"Bir düşüneyim," dedim.

Hocam gülümsedi.

"Elbette. Ama bence bu fırsatı değerlendirmelisin, Elena."

Odadan çıktığımda broşür hâlâ elimdeydi.

Ve ilk defa, geleceğim hakkında gerçekten bir şeyler düşünüyordum.

...

Akşam anneme her şeyi anlattım.

Mutfak masasının karşısında oturmuş, broşürü inceliyordu.

"Blackthorn Akademisi..." diye mırıldandı.

"Hocam başvurmamı istiyor. Tam bursluymuş."

Annem başını kaldırdı.

"Bu çok güzel bir haber."

"Yatılı anne. Eve istediğim zaman gelemeyebilirim."

Annem bir süre sustu.

"Elena, senin için en iyisini istiyorum. Eğer bu okul sana güzel bir gelecek sunacaksa gitmeni isterim."

"Ya alışamazsam?"

"Alışırsın. Sen sandığından çok daha güçlüsün."

Gözlerimi kaçırdım.

"Ya seni özlersem?"

Annem gülümsedi ve elimi tuttu.

"Ben de seni özlerim. Ama özlemek, hayallerinden vazgeçmen gerektiği anlamına gelmez."

O gece uzun süre uyuyamadım.

Bir yanım bulunduğum yerde kalmak istiyordu. Diğer yanım ise hayatımda ilk kez karşıma çıkan bu fırsatı kaçırmaktan korkuyordu.

Sonunda kararımı verdim.

Başvuracaktım.

...

Başvurumu yaptıktan sonra günler geçmek bilmedi.

Her sabah posta kutusunu kontrol ediyor, okuldan döndüğümde anneme herhangi bir mektup gelip gelmediğini soruyordum.

İki hafta sonra, okuldan eve döndüğümde annemi kapının önünde beni beklerken buldum.

Elinde beyaz bir zarf vardı.

"Elena..."

Sesindeki heyecanı fark ettim.

"Ne oldu?"

Annem zarfı bana uzattı.

"Sanırım beklediğin şey geldi."

Kalbim hızla çarpmaya başladı.

Zarfın üzerindeki yazıya baktım.

BLACKTHORN AKADEMİSİ

Parmaklarımın titrediğini hissediyordum. Zarfı açıp içindeki mektubu çıkardım.

İlk satırı okudum.

Sonra bir daha.

Sayın Elena Veyra,

Blackthorn Akademisi'ne tam burslu olarak kabul edildiğinizi bildirmekten mutluluk duyarız.

Bir süre öylece kaldım.

Kabul edilmiştim.

Gerçekten kabul edilmiştim.

"Anne..."

Annemin gözleri dolmuştu.

"Kabul edildim."

"Başardın kızım."

Bana sarıldığında yüzümde kocaman bir gülümseme belirdi.

O an içimdeki bütün korkular bir süreliğine kayboldu.

Ama bu mutluluk, beraberinde büyük bir değişikliği de getiriyordu.

Birkaç gün sonra buradan ayrılacaktım.

...

Valizimin açık hâlde yatağımın üzerinde durduğu gün, gitme kararımın gerçekliğini ilk kez tam anlamıyla hissettim.

Kıyafetlerimi katlayıp valize yerleştiriyor, arada bir odamı süzüyordum.

Duvarımdaki fotoğraflar, kitaplarım, küçük eşyalarım...

Hepsi burada kalacaktı.

Annem kapının kenarına yaslandı.

"Yardım edeyim mi?"

"Yok, hallediyorum."

Yanıma gelip yatağın üzerindeki kıyafetleri katlamaya başladı.

Bir süre sessizce çalıştık.

Sonra annem konuştu.

"Orada kendine dikkat et. Derslerini aksatma. Bir şeye ihtiyacın olursa beni hemen ara."

Gülümsedim.

"Anne, daha gitmeden özledin mi?"

"Biraz."

İkimiz de güldük.

Ama o gülüşün altında ikimizin de sakladığı bir hüzün vardı.

...

Ertesi sabah erkenden yola çıktım.

Annemle kapının önünde vedalaşırken ona son kez sıkıca sarıldım.

"Seni çok özleyeceğim."

"Ben de seni, Elena. Ama unutma, ne olursa olsun burası senin evin."

Başımı salladım ve araca bindim.

Camdan ona el sallarken gözlerimin dolduğunu hissettim.

Araba hareket etti.

Ve ben hayatımda ilk kez evimden bu kadar uzağa gidiyordum.

...

Saatler süren yolculuğun ardından şoförün sesiyle başımı kaldırdım.

"Blackthorn Akademisi'ne geldik."

Camdan dışarı baktım.

İlk gördüğüm şey, ağaçların arasından yükselen devasa kuleler oldu.

Sonra büyük demir kapılar...

Siyah taşlarla örülmüş yüksek duvarlar...

Ve sislerin arasında belli belirsiz görünen, neredeyse bir şatoyu andıran ana bina.

Bir an nefesimi tuttum.

Burası gerçekten bir okul muydu?

Araç kapının önünde durdu. Valizimi alıp dışarı çıktım. Soğuk hava yüzüme çarptı. Başımı kaldırıp binaya baktım.

Üst katlardaki uzun pencerelerden birkaçında ışık yanıyordu.

Her şey fazlasıyla görkemliydi.

Biraz ürkütücü de...

Kapının üzerinde büyük harflerle yazılmış ismi okudum.

BLACKTHORN AKADEMİSİ

Valizimin sapını sıkıca kavradım.

Yeni bir okul, yeni insanlar, yeni bir hayat...

Derin bir nefes aldım ve demir kapılara doğru birkaç adım attım.

Henüz hiçbir şey bilmiyordum.

Burada tanışacağım insanları, yaşayacağım olayları, öğreneceğim sırları...

Ve hayatımı değiştirecek kişiyi de henüz tanımıyordum.

Tek bildiğim, eski hayatımın geride kaldığıydı.

Blackthorn Akademisi'nin kapısından içeri girdim.

Ve her şey o an başladı.

(...)
Selam aşklarr🤍🫰🏻bu ilk kitabım ve beğeneceğinizi düşünüyorum sizi çok seviyorum GT var ve beğenirseniz çok memnun olurum aşklar 🙌🏻🤍🫰🏻