Ortaya Çıkan Gerçek

Aras Bodrum'a geldiğinden beri tek bir şeyin peşindeydi.

Demir.

Beş yaşından beri içinde taşıdığı o boşluğun.

Kardeşinin.

Şimdi ise her gün aynı çocuğu görüyordu.

Teoman.

Aras onun Demir olduğunu biliyordu. Ama Teoman'ın kendisi bile bunu bilmiyordu.

Yine de bir şey onu rahatsız ediyordu.

Ailesinin geçmişinde hâlâ cevaplanmamış çok fazla soru vardı.

O gün okul çıkışı Aras'ın telefonu çaldı.

Numara kayıtlı değildi.

Aras: — Alo?

Karşıdan bir erkek sesi geldi.

Bilinmeyen Kişi: — Aras mı?

Aras: — Kimsin?

Bilinmeyen Kişi: — Babanı tanırdım.

Aras'ın yüzü bir anda değişti.

Aras: — Babam hakkında ne biliyorsun?

Karşı taraf birkaç saniye sustu.

Bilinmeyen Kişi: — Telefonda konuşulacak şey değil.

Aras: — O zaman nerede buluşacağız?

Adam adres vermedi.

Sadece:

Bilinmeyen Kişi: — Yarın sabah eski limana gel.

dedi ve kapattı.

---

Ertesi sabah Aras limana gitti.

Ama kimse yoktu

Bankın üzerinde küçük, kahverengi bir zarf fark etti.

Üzerinde yalnızca adı yazıyordu.

ARAS

Zarfı açtı.

İçinden eski bir hastane belgesi çıktı.

Aras önce anlamadı.

Sonra tarihi gördü.

15 yıl önce.

Belgenin üst kısmında bir doğum kaydı vardı.

Aras satırları okumaya devam etti.

Bir kız çocuğu.

Doğum tarihi.

Ve hemen altında...

“Aile tarafından teslim alınmadı.”

Aras'ın eli titredi.

Belgenin devamında çocuğun başka bir aileye verildiği yazıyordu.

Ama isim kısmı karalanmıştı.

Aras sinirlendi.

Aras: — Lanet olsun...

Zarfın içinde bir şey daha vardı.

Küçük bir kâğıt.

Üzerinde sadece şu yazıyordu:

“Sen onu hiç tanımadın.”

Aras uzun süre kâğıda baktı.

Sonra arkasını çevirdi.

Tek bir cümle daha vardı.

“Ama o senin kardeşin.”

Aras'ın yüzündeki ifade değişti.

Demir'i düşünmüştü.

Ama bu...

Başka bir şeydi.

Bir kız kardeşi vardı.

Ve ailesi onu bebekken başka birine vermişti.

Aras hemen telefonunu çıkardı.

Belgedeki hastanenin adını araştırdı.

Sonuç yoktu.

Kapanmıştı.

Kayıtların çoğu başka bir hastaneye aktarılmıştı.

Aras dişlerini sıktı.

Tam o sırada telefonu tekrar çaldı.

Aynı numara.

Aras: — Alo?!

Ses bu kez daha sertti.

Bilinmeyen Kişi: — Onu arama.

Aras'ın kaşları çatıldı.

Aras: — Adı ne?

Sessizlik.

Bilinmeyen Kişi: — Lina.

Aras gözlerini kapattı.

İlk defa kardeşinin adını duyuyordu.

Lina.

Aras: — Nerede?

Telefon kapandı.

Aras tekrar aradı.

Numara artık kullanılmıyordu.

---

O akşam Aras okulun bahçesinde tek başına oturuyordu.

Tam karşısında Teoman vardı.

Teoman onu fark etti.

Teoman: — Ne bakıyorsun?

Aras cevap vermedi.

Teoman yanına geldi.

Teoman: — Bakıp durma bana.

Aras gözlerini ondan kaçırdı.

Çünkü karşısında sadece Teoman'ı görmüyordu.

Demir'i görüyordu.

Onu bulmuştu.

Yıllardır aradığı kardeşini sonunda bulmuştu.

Ama şimdi ailesinin ondan sakladığı başka bir gerçek vardı.

Hiç görmediği kız kardeşi.

Lina.

Aras cebindeki kâğıdı sıktı.

Sonra kendi kendine fısıldadı:

“Demir'i buldum... seni de bulacağım.”