Bölüm 1

Küçük kız annesinin elini sımsıkı tuttu "nereye gidiyoruz anne baba neden sana sinirlendi ?" Kızın annesi titreyerek " karakola gidiyoruz kızım orada bir işimiz var" Kız uzun süre konuşmadı daha sonra "yoksa evimize hırsızlarmı geldi anne benim motorumuda almışlarmıdır " Kızın annesi kızına fark ettirmeden göz yaşını sildi "hayır kızım ben sana daha sonra her şeyi detaylıca anlatacağım anlaştıkmı ?" Kız kafasını salladı "" anlaştık anne " Kadın hızlıca karakola girdi ve müdüre ben bir ihbarda bulunacaktım " Sonra kızına baktı ve "ama yanlız konuşmamız gerek " müdür başıyla işaret etti ve kapıdaki polis "biraz şurada oturalım istermisin" Kız annesinden onay aldıktan sonra polis ile beraber dışarı çıktı Kadın hemen söze girdi "benim kocam birini ö*dürmüş"

2 AY SONRA

Kız motor şeklindeki bisikletini bahçede hızla sürüyordu "Anne baksana bu evin bahçesi çok geniş" Annesi gülümsedi " Sende çok güzel sürüyorsun Esin" Bir kadın sığınma evine gelmişlerdi 1 aydır burada kalıyorlardı ve kadının kocası hala yakalanamamıştı dışarısı çok tehlikeliydi tam o sırada kafasını yan tarafa çevirdi ve kızı ile aynı yaşlarda bir erkek çocuğunun duvar kenarına çökmüş şekilde ağladığını gördü bu yaşlarda bi erkek çocuğunu daha önce görmemişti hemen yanına gitti ve "iyimisin" çocuktan ses gelmedi "benimle konuşabilirsin yeterki ağlama olurmu" Esinde oradaki çocuğu fark etti ve yanına çöktü "sen iyimisin yoksa kayıpmı oldun şu kapıdaki polis abilere söyleriz aileni bulurlar ağlama"
Çocuk ağlamaya devam ederek " benim- benim babam öldüü" daha şiddetli ağlamaya başladı Esin sessizce çocuğa baktı daha sonra "üzülme benim babamda bir gün öylece bana sarılmadan gitti ve bir daha dönmedi ağladım ama yine gelmedi yani ağlamak hiçbir işe yaramıyor " oğlan kafasını kaldırdı ve "teşekkür ederim " oğlanın annesi telaş ile birden kapıda belirdi ve oğlunu far eder etmez hızla ona sarıldı "oğlum neredeydin çok korktum bir daha bana söylemeden yanımdan ayrılma"
sonra çocuk "biliyormusun anne ağlamak hiç bir işe yaramıyormuş " Annesi merakla "bunu sana kim söyledi " Çocuk hiç bir şey söylemeden parmağıyla Esini gösterdi

Aradan bir kaç gün geçmişti ve bu iki çocuk beraber oyun oynamaya başlamışlardı Esin bir an duraksadı "senin adın ney" Çocuk bir yandan kumla oynarken "ben Arda sen" kız "bende esin tanıştığıma memnun oldum " İki çocuk gittikçe iyi arkadaş olmuşlardı ve birbirlerine çok alışmışlardı her gün beraber vakit geçiriyorlardı günlerden bir gün Esinin annesine bir araba çarptı ve apar topar hastaneye gitti Esin de gitmişti Arda günler boyunca Esinin gelmesini bekledi ama gelmedi annesine ne zaman geleceklerini sordu annesi "oğlum senin haberin yokmu Esin ve annesi köydeki dayısının yanına taşındı " Arda o an duraksadı "ne" Sonra Esinin kaldığı odaya gitti orada pembe bir çanta vardı içini açtı ve Esin ile beraber çizdikleri ve çekindikleri tüm fotoğrafların orada olduğunu gördü ağlamamak için kendini zor tutuyordu çantayı eline aldı ve kendi odasındaki dolaba koydu sonrada uzunca bir baktıktan sonra dolabı kapattı...