yeni hayat

1.bölüm
İnsan bazı başlangıçların hayatını değiştireceğini önceden bilemezdi.
Öyle ya, ben de bilmiyordum. Yeni bir okul hayatım, yeni bir alanım olacaktı.
Yıllardır büyüdüğüm yerlerden uzaklaşacak, bambaşka bir hayata adım atacaktım.
Üniversite için şehir değiştirmiştim.
Ve şu anda yeni dairemin önündeydim. Lisedeyken çalışa çalışa, biriktire biriktire kiraladığım o dairenin önündeydim.
Bavulumu sürükleyerek emlakçıdan aldığım anahtarla kapıyı açtım. Bavulumu içeri çekip bıraktığımda dairenin içini gözlemlemeye başladım.
Küçük bir Amerikan mutfağı, salonu ve tek odası bulunan minimal bir daireydi.
Dairenin beklediğimden küçük olduğu bir gerçekti ama tek başıma yaşayacağım düşünüldüğünde yeterli görünüyordu. Üstelik üniversiteye ve şehir merkezine yakın olması da burayı tercih etmemdeki en büyük etkendi.
Ayakkabılarımı çıkarıp bavulumu salonun ortasına bıraktım. Ardından mutfağa geçerek dolapları kontrol ettim. İçleri boştu. Tezgâhın üzerinde yalnızca önceki kiracıdan kalmış olabilecek küçük bir not duruyordu. Notu elime alıp göz gezdirdim ama üzerinde önemli bir şey yazmıyordu.
Telefonumu çıkarıp saate baktım. Yolculuk, anahtar teslimi ve diğer işler derken günün yarısı çoktan geçmişti.
"Önce şu evi yerleştirelim," diye kendi kendime mırıldandım.
Bavulumu odama taşıdım. Oda oldukça sadeydi. Bir yatak, küçük bir gardırop ve pencerenin önünde duran çalışma masasından ibaretti. Pencereyi açtığımda içeri hafif bir rüzgâr doldu. Karşı binanın balkonlarında çamaşırlar asılıydı. Sokaktan gelen insan sesleri de buranın artık benim yeni mahallem olduğunu hatırlatıyordu.
Telefonumu masanın üzerine bırakıp kollarımı sıvadım.
Önce kıyafetlerimi yerleştirdim. Ardından çantamdaki kişisel eşyaları çıkarıp banyoya götürdüm. Birkaç saat içinde oda yavaş yavaş bana ait bir hâle gelmeye başlamıştı.
Son olarak yatağın üzerine oturup etrafıma baktım.
Yeni bir şehir, yeni bir ev, yeni bir üniversite...
Her şey biraz yabancıydı.
Tam o sırada telefonum çaldı. Ekranda annemin adını görünce hemen açtım.
"Efendim anne?"
"Nasıl, yerleştin mi? Eve girdin mi?"
"Girdim, merak etme. Şimdilik her şey yolunda."
"Ev nasıl peki? Beğendin mi?"
"Gayet güzel. Biraz küçük ama bana yeter."
Annem birkaç saniye sessiz kaldı.
"Keşke yanında olabilseydim de sana yardım etseydim."
Gülümsedim.
"Anne, merak etme. Altından kalkabilirim. Hem daha önce de kendi başıma bir sürü iş yaptım."
"Biliyorum kızım ama yine de insan merak ediyor."
Bir süre daha konuştuktan sonra telefonu kapattım. Telefonu yatağın üzerine bırakıp ayağa kalktım.
Henüz yapmam gereken çok şey vardı. Öncelikle markete gitmeli, eve birkaç eksik eşya almalıydım.
Çantamı alıp kapıya yöneldim. Tam çıkacakken dairenin anahtarını nerede bıraktığımı hatırlayıp mutfağa geri döndüm.
"İlk günden anahtar kaybetmek de güzel olurdu," diye söylendim.
Anahtarı alıp kapıyı kilitledim.
Yeni hayatımın ilk günü resmen başlamıştı.