GİRİŞ

İnsan hayatı yaşadıkça daha iyi anlıyormuş. Mesela ben annemin yaşadığını bilmiyordum, bir ikizim olduğunu bilmiyordum ve istanbula dönüp onunla büyük işler yapacağımızı, ikimizinde evlenip yuva kuracağımızı bilmiyordum. Şimdi düşününce ben hiç bir şey bilmiyordum.

8 SENE ÖNCE

Annemle babam İstanbul'da tanışmışlar birbirine aşık olup evlenmişler ben ve yankı doğmuşuz sonra ailevi nedenlerden ayrılmışlar

Bizim bunlardan habersiz yaşayıp gitmişiz ve ben bunları daha yeni öğreniyordum tam 18 yıl sonra bunlar küçük pembe yalanlar değillerdi bir kardeşim vardı ve annem yaşıyordu benim bir kardeşim vardı artık benimde bir kardesim vardı.

Bunu duyunca hızlıca ayağa kalkarak babama hesap sordum bunca yıldır benden bunu saklamıştı iyi bir açıklama yapmalıydı babam bana açıklama yapmayacağını davranışlarıyla fazla belli ediyordu ve bunu dile getirmekte de çekinmedi
"Sana açıklamak zorunda değilim söylemek bile benim kararımdı" onu o an öldürebilirdim.

Normalde çok sakın ve soğuk biriyim benim sinirlendiğim nadir anlardan biriydi ve bunu öz babam yapıyordu sanırım bu sefer kararımı vermiştim İstanbul'a gidiyorum ama önce annem ve kardeşimi bulmalıydım abisini görmeye hakkı vardı ve tabi diğer kardeşlerinide Yamaç ve Yahya babamla beraber büyümüştü ama Efsun ve yankı annemle kalmıştı "onları bulup İstanbul'a gidicem"