Birinci Bölüm

Servisin o kalabalık ve boğucu havasından çıkıp hastane bahçesinde derin bir nefes alırken "sanki çok umrumdaydın." diye mırıldandım. Yaklaşık birkaç saattir sinirlerim aşırı bozuk ve duygularım yıpranmış bir haldeydim.
"Yetersiz ve değersiz olan benim öyle mi?" dedim yine kendi kendime, acı ve alayla. Ağaçların gölgesinde kalmış bir bankın üzerine oturup çantamı yanıma koydum. Tabletimi çıkarmış konsey için yapacağım "pediatri vaka" ile ilgili sunumumu hazırlamaya çalışırken aklım hâlâ bulanıktı.
"Sana gerçekten inanamıyorum." diyen sesle başımı tabletimden kaldırıp önümde durmuş bana hafif şaşkınlıkla ve inanamaz bir şekilde bakan arkadaşım Ceren'le göz göze geldim.
"Ne olmuş yani?" dedim umursamazca. Zira bu konuyu umursamak istemiyordum.
"Ne mi olmuş?" diye alayla gülen Ceren kendine yer açıp yanıma oturdu.
"Kızım sen manyak mısın? Daha birkaç saat önce Arda ile kavga ederek ayrıldın ve sen şuan gelmiş hiçbir şey olmamış gibi sunum mu hazırlıyorsun?" dedi kelimelere baskı yaparak. Ben ise karşılığında omuz silktim. Tabii ki kalbim kırıktı, Arda'nın birkaç saat önce acımasızca söylediği sözler beynimde uçuşuyordu. Derin bir nefes aldım.
"Olmayacağı belliydi zaten." dedim hafif acıyla gülümseyerek. "Sonuçta birinin sevgilisi olmak veya birine vakit ayırmak benlik şeyler değil, değil mi?" diye sordum arkadaşıma. Ama cevabı zaten biliyordum...
Tıp fakültesinin son senesindeydim ve o beş yılı hep fakülte birincisi olarak bitirmiştim. Bu yıl da böyle olmalıydım. Başarılı olmak, çalışmak, mükemmele ulaşmak bunca yıl benim huyum ve yegane amacım haline gelmiş, ailemin gurur kaynağı yapmıştı beni.
"Sen asla böyle biri değilsin Mira. Kendine haksızlık etme." diyen arkadaşım kendince bana teselli vermeye çalışıyordu.
"Hayır, öyleyim. Bunca zamandır Arda'ya derslerden dolayı vakit bile ayırmadım ve sonra ne oldu ayrıldık. Ama tek suçlu ben değilim en azından. O da beni başka bir kızla aldattı." dedim acıyla ve kabullenmiş bir şekilde.
Ceren bana sıkıca sarılırken "Arda seni hak etmedi." dedi mırıldanarak. "Ben de onu hak etmedim." dedim fısıldarken.
Biraz daha öyle kalırken Ceren erkek arkadaşı Buğra'nın yanına gitmesi gerekince yine yalnız kaldım. Aslında o kadar da kötü değildi yalnız kalmak. En azından sadece işime, derslerime odaklanabilirdim.
İç çekerek tabletimi çantama koydum ve ayağa kalktım. Çantamı omzuma alıp yürümeye başlarken telefonuma gelen bildirimle durdum.
"Kendine fazla haksızlık ediyorsun."