1.Bölüm

💫🧸

“Bir Sonbahar Mektubu”

Elif, her sonbahar geldiğinde camın kenarına oturur, eline bir fincan sıcak çay alırdı. Sararan yaprakların dans edişini izlerken hep aynı kişiyi düşünürdü: Mert.

Yıllar önce, okul bahçesinde tanımıştı onu. Gözleri gülüyordu, ama bir şeyleri saklar gibiydi. Elif’in kalbi onunla konuşurken hep farklı atardı. Sessizce büyüyen bir sevgi vardı aralarında; hiç söylenmeyen ama hissedilen...

Mezuniyet günü geldiğinde, Mert Elif’e bir mektup bıraktı. “Eğer bir gün yolun yapraklarla kaplı bir sokakta yürürken kalbin sebepsizce hızlanırsa, bil ki ben seni hâlâ seviyorum,” yazıyordu.

O günden sonra Elif ne zaman sonbahar gelse, o mektubu okur, gözyaşlarını tutamazdı. Çünkü Mert, üniversiteye gitmek üzere uzak bir şehre taşınmıştı. Ve bir daha hiç dönmemişti...

Ama bu sonbaharda, her şey değişti. Elif camdan bakarken dışarıda tanıdık bir siluet gördü. Elinde kahverengi bir mektup, boynunda eski atkısıyla Mert, yıllar sonra karşısındaydı.

“Ben hiç gitmedim aslında,” dedi. “Yüreğim hep senin yanındaydı.”

Ve o gün, sararan yapraklar sadece yere değil, iki kalbin üzerine usulca düştü...