Bölüm 1

Hayat her zaman kötü değil. İyi zamanlar da olacak, olmak zorunda. Her zaman mutlu zamanların gelmesini bekledim, hâlâ da bekliyorum. Tam 24 yıldır bekliyorum ve henüz hayatımda iyi olan bir şey yok, daha doğrusu hayatımda iyi bir şey yok. İstanbulun en tekinsiz mahallesinde yaşıyorum. Annem 6 yıl önce bir araba kazasında öldü. O günden sonra okuldan alındım ve kumarbaz bir babayla yaşıyorum. Daha ne olsun diyecektim ki arkamda bana seslenen Fırat’ı görene kadar. Asıl en kötüsünü unuttuğumu farkettim. Fırat mahallenin en zenginidir. Tabii çalışarak değil, alın teri dökerek değil, masum insanlara sattığı uyuşturucudan dolayı. Tabii bir de yaptığı diğer yasa dışı işleri de saymazsak. Onu görünce yürümeye devam ettim. Bana yetişmesi uzun sürmedi. Kolumu tuttuğumda kolumu çektim. Sanki kolumu ondan çekmememişim ve ona nefret dolu bakmıyormuşum gibi diyordu:
– Uzun zamandır arkandan sesleniyorum, niye bakmıyorsun?
– Belki de sen slendiğin için bakmıyorsundur
– Sen ve şu sivri dilin yok mu? Bilmiyor musun kız en çok şu asi hareketlerine aşığım
_ yine saçmalamaya başladım dedim ve yürümeye devam ettim.
– 2 dk bir dur.
– Eve geç kaldım.
– tabi geç kalırsın şu elindekileri bizim bakkaldan alsaydın geç kalmazdın.
– Senin şu suratını görmemek için 2 sokak aşağıdaki bakkaldan alıyorum bunu hiç düşündün mü?
– Ne varmış suratımda.
– neyse ne evin yakınına geldik bırak peşimi.
_ niye
_ ne demek niye kolu komşu görüp laf söz edecekler .
_ görsünler ne de olsa yakında evleneceğiz.
_ ne saçmalıyorsun sen
_ baban söylemedi mi ?
_Neyi
_ Dün kahvede babam babandan benim için seni istedi, baban da verdi.
– Ne?
– Duydun işte, yakında evleniyoruz.
– Öyle bir şey olmayacak. Ben ölsem yinede seninle evlenmem.
– Alacağım kızım seni, göreceksin. Karım olacaksın. Benim olacaksın.
Onun sözlerini daha fazla duymamak için içeri girdim. Tüm gece babamı bekledim.
Her zamanki gibi geç geldi.
– Sofra niye hazır değil.
– Doğru mu bu?
– Ne?
– Beni o... o Fırat'a mı verdin?
– Verdiysem verdim, ne olmuş?
– Ne demek ne olmuş baba? Ben onu istemiyorum.
– Sana fikrini soran olmadı. Evleneceksin, dedim o kadar.
– Evlenmiycem.
Yüzüme bir tokat indirdiğinde tokat değil onun benim babam olması canımı yakmıştı. Bana defalarca tokat atmıştı, ilk tokatımı üniversiteyi kazandığımda yeni o zaman onun sözünü dinleyip gitmemiştim. Ama artık boyun eğmeyeceğim.
– Babana karşı mı geliyorsun?
– Beni burada döverek öldürsen de ben onunla evlenmiycem. Öldürsen de evlenmem.
– Öyle mi? Ozaman bunu sen istedin.
Kolumdan tutarak beni her zamanki gibi kömürlüğe kapattı. Kömürlük, buz gibi soğuk ve karanlıktı. Beni defalarca buraya kilitlemişti. Çığlıklarım hakiki gibi taş duvarların arasında yankılanıyor. O zamanlar burada ölmemek için dua ederdim.Ama şimdi ölmek için dua ediyorum.Her zamanki gibi sabaha kadar ağlayarak bekledim . Babam kapıyı açtığında beni tutarak dışarıya attı.
_ Umarım akıllanmışsındır . Şimdi söyle hüzel kızım evlenecek misin?
_ hayır dediğimde yüzüme yine bir tokat indirdi.bitkinlikten yere düştüm.Sende tıpkı annen gibi inatçısın, dedi. Elini tekrar kaldırdığında Gizem bağırarak içeriye girdi.
– Dur Cemal amca, lütfen yapma.
– Söyle şuna ya evlenecek ya da elimde kalacak.
– Tamam, tamam ben konuşacağım onunla. Sen sen git Cemal amca, ben onu ikna edeceğim.
Babam gittiğinde Gizem beni odaya götürdü. Gözyaşlarıma hakim olamıyordum.
– Ah benim güzel arkadaşım. Seni yine kömürlüğe mi kapattı?
– İsterse sonsuza kadar kapatsın ama yine de onunla evlenmeyeceğim.
– Biliyorum canım. Ben de onun için geldim zaten. Sana yardım edeceğim.
– Nasıl?
– Önce sen ağlamayı kes. Benim aklımda bir şey var.
Derin derin nefes aldım. Gözyaşlarımı sildiğimde elinde bir bardak suyla geldi.
– Al canım biraz sakinleş.
– Ben iyiyim. Ne yapacağız? Aklındaki şey ne?
– Bak canım aklımda bir şey var. Ancak senin de yardımın gerek.
– Nasıl?
– Şimdi plan şu: Baban akşam geldiğinde ona evlenmeyi kabul ettiğini söyleyeceksin.
– Ne! Gizem ben...
– Lafımı kesme. Evet söyleyeceksin, hatta gidip Fırat'a da söyleyeceksin.
– Ne?
– Dinle, onlar sana güvendiği zaman buradan kaçacaksın.
– Kaçacak mıyım?
– Evet.
– Benim gidecek bir yerim yok ki param da yok.
– Ben onu hallettim.
– Nasıl hallettin?
– Şimdi, benim Kadıköy'de babamdan kalma bir evim var. Orası yıllardır kilitli bir süre orada kalırsın. Burası sakinleşince senin yanına geleceğim. Sonra ne yapacağımızı da o zaman konuşuruz.
– Ya beni bulurlarsa. Ya annen orada olduğumu anlayıp söylerse.
– Bulamazlar. Orası kimse bilmiyor. Annem ve büyükbabam yıllar önce... biliyorsun. Değil evini adını bile zikretmez. Zaten evin yerini bilmiyor... öldüğünde mirasını reddetmişti. Gizli gizli mirasımı aldığımda biliyorsun. Ayrıca korkmanada gerek yok. Alt katında bir polis yaşıyor. Polisin yaşadığı yere girip seni zorla alacak yürek yok onlarda.
Bu plan aklıma yatmıştı. Ama kaçmak fikri beni korkutuyordu... çarem yoktu.
– Aslı ne diyorsun?
– Başka çarem yok.
– O zaman ben yarın eve gideyim, sen için hazırlayayım. Sen de dediklerimi yapacaksın. Akşam babanla yarın da Fırat'la konuşacaksın.
– Tamam, peki ne zaman kaçıcam?
– Yarın Fırat'la konuşmaya gittiğinde ona akşama seni istediğini söyleyeceksin. İsteme gecesi onunla şu evinin yakınlarında... adamlarını çekmesini ve ona sana güvenmesini isteyeceksin... ki gece sana vereceğim adrese gideceksin.
– Gizem ben çok teşekkür ederim.
– Teşekkür etmeye gerek yok. Adımı çıkarmaya çalıştıklarında... arkamda durdun. Babam beni öldürecekti sen oraya girdin. Kızım babamın başını taşla yardın. En önemlisi adımı temize çıkardın . Herhalde bende sana bunu borçluyum.
_ teşekkür ederim yanımda olduğun için
_ sende
Şimdi git güzel bir duş al güzelce giyin tamam mı .
_ tamam
_ Bak aslı sakın birşey belli etme babanı kandırmak kolay ama fırat zeki çocuk sende biliyorsun
._ Tamam merak etme...