(A)NORMAL BİR GÜNÜMÜZ

Uyandığımda karanlık bir ormandaydım hicbi ses yoktu sadece iki üç ağaç serpiştirimişler gibiydi.Ben biraz ileri gitmeye başladım bir adım attım ve heryer kapkaranlık oldu artık ne ağaçlar vardı nede ay.
Düşünmedim ve yürümeye devam ettim sonra karşımda bir küçük kız çocuğu gördüm bana çok sinirli bakıyordu kömür gibi gözleri ve kara saçlarıyla çok tatlıydı (la anla artık) derken tanıdık ve iğrenç bir ses geldi "hadi benim güzel kızım aynalı oda vakti" diye bir ses duyduğumda neredeyse kalpten gidiyordum bu,bu cesedini bile yaktığım ve küllerini ateşe attığım Hakan piçiydi nasıl burada olabilir ve bu kız kimdi? Ciddi soruyorum kimdi bu kız..
Sonra bir çığlık sesi geldi o kızdan konuşmaya başladı "sen bana ihanet ettin kendini güçsüzleştirerek bana ihanet ettin" diyerek ağlıyordu bu,bu kız benim küçüklüğummüydü?
Çığlıklar gittikçe daha fazlalaşmaya başladığında koşarak oradan uzaklaşmaya çalıştım fakat çığlık sesleri daha çok çoğalmaya başladı ben o çığlıklardan kaçarken (şimdi klişe birşey yazicam ehehhe)
önümde tüm sakin ailesini gördüm arkamda ise o vardı o Alp Soylu zamanında babam olan ve beni beş ay bile olsa dövülmekten kurtaryan adam. Fakat sonra,sonra benim yüzümden ölmüştü o,onu Hakan piçi öldürmüştü
Sakinlerden Sevde hanım konuşmaya başladı "hadi kızım hadi güzel bebeğim uyan ve ailene kavuş" ama ben babamla yani Alp'la gitmek istiyorum arkamı döntüp Alp'e bir adım attım fakat o konuşmaya başladı "benim güzel,güçlü kızım sen çok güçlüsün eğer şuan buraya gelirsen arkandakileri bırakırsın onlar seni bekliyor sakın ola ki buraya gelme dedi ve uzaklaşmaya başladı
Madem gelen demişti bende babamın sozune inanıp gelmiyicektim tabii canım sakinlere koşmaya başladım.
Yanlarına geldiğimde Faruk bey bana hemen kollarını sarmıştı...
Sakin'lerden
Tüm aile yoğun bakım ünitesinin önünde bekliyordu Mert ayağına baktırmış ve sadece bir kurşun sıyrığı olduğunu öğrenmişti (kendi karakterime sinir oldum ya) ve kendinden nefret ediyordu. Tüm aile bireyleri çok korkuyordu,derken Alina'nin odasına bir sürü doktor girdiğinde herkes çok korkmuştu Mert elini cama koymus kardeşini bekliyordu.
Yoğun bakım odasından~
Hemşire konuşmaya başladı
Monitörün sesi bir anda kesildi.
"Nabız yok!"
Kapı hızla açıldı, doktorlar odaya doluştu.
"Kardiyak arrest. Acil müdahale!"
Hemşire monitöre baktı.
"Satürasyon hızla düşüyor, doktor!"
"Oksijeni artırın. CPR'a başlayın. Defibrilatörü hazırlayın."
Cihaz hazırlanırken odadaki herkes geri çekildi.
"Herkes çekilsin!"
"hadi ne kızım hadi be ailen seni bekliyor"dedi doktor
Müdahalenin ardından monitörde tek bir çizgi belirdi.
Bir saniye…
İki saniye…
Sonra—
BİP.
Hemşirenin gözleri ekrana kilitlendi.
"Doktor bey… ritim geri geldi."
Doktor derin bir nefes aldı.
"Nabız?"
"Var."
Monitörden gelen düzenli ses yeniden odayı doldurdu.
BİP… BİP… BİP…
"Onu kaybetmedik. Stabil tutun."
"Aferin sana ailenin yüzünü kara çıkarmadın" dedi doktor,ardından çıkıp Sakinlerle konuştu.
Herkes çok mutlu olmuştu kardeşi,kızı,ablası yada ikizi farketmez herkes çok korkmuştu.
Alina normal odaya alındığında~~
Alina'nin anlatımıyla
Etrafımda bir sürü ses vardı ve heryerim delik deşik olmuş gibi ağrıyordu.doğru ya gerçekten delik deşik olmuştum.Elimde bir el vardı ve elimi sıkıyordu bende iki kere sıktım uyarı vermek için biraz sessiz olmalılardı kafam şişmişti gerçekten bunu hissetmiş olucakki dahada bağırdı "UYANDI" bende hemen ardından gözlerimi açmaya çalıştım bakın çalıştım diyorum çünkü göz kapaklarımı biri tutuyordu sanki zorla açtığımda ışığa alışamadığım için elimi gözlerime götürmeye çalıştım ama koluma batan birşeyle acıyla inledim
Yanımda Fırat bey oturuyormuş elimi tutan oymuş yani ben inleyince elimi yavaşça geri indirdi.Işığı kıstıklarında gözümü açtım ve tüm Sakin family yi gördüm.herkesle sarıldık falan
Eve gittik kendimi direk odamda buldum ve yatağa atladım ya gerçekten atladım aq yaralarım acıdı
Derken göz kapaklarım bana ihanet etti ve yavaş yavaş karanlığa gömüldü...
__________&_________
Nasıldı beklentinizi karşıladımıı
Neys yoruldum ya
Vaktinde atmadığım için sorry