Hayatın garip temposu

Ofiste sabahladığım normal bir gündü. Güneş daha yeni doğuyordu, klip çekimleri bitmişti ve ben de bitmiştim. Oturduğum sandalyeden kalkmaya çalışınca sırtıma acı saplandı. Ne bekliyordum ki zaten ? klasik alıştığım rutinlerimdi bunlar: Uyan, ofise aç git, işe başlamadan ne yersen ye, çekimler, kısa bir uyku, uyku sonrası cehennemin tekrarına bir uyanış.

Küçük kol çantamı açıp içinden aynamı aldım ve yüzüme baktım. Her zaman gördüğüm aynı manzaraydı: Üç itemli Cadılar Bayramı setini tamamlamıştım; uykusuzluk, zombilerin daha zombi duran göz altları ve tabii ki de canım bel ağrım! Üçü bir arada Cadılar Bayramı başlangıç paketi gibiydim.

Aynayı tekrar çantama attıktan sonra sızlanarak ayağa kalktım. Yorgun olsam da ofisin kenarına muşamba serip hayatıma böyle devam edemezdim. Normal insanlar gibi gitmem gereken bir evim vardı. Muşamba fikri hiç fena değildi aslında... İzin verseler, sorgulamadan yapardım zaten. Her gün geldiğim yer bu ofisti; eve gidip zaman kaybetmeye ne gerek vardı?Çok bir şey de istemezdim ben bir köşeye kıvrılıp kendi halimde takılırdım. Yorgan, yastık verin, gerisini ben hallederdim gerisini. Rahatsızlık vermezdim kimseye.

Ofisten çıkmadan önce ofisin penceresinden doğan güneşe baktım. Lan, sen bile gece fosur fosur uyudun; bok vardı, ben baykuş gibi dikildim tüm gece...

Ne kadar hareket edecek halim olmasa da işler böyle yürümediği için kendi kendime söylenerek dün gece yarısında karanlık korkumdan ayaklarım gtüme vura vura koştuğum koridora doğru yürümeye başladım.

Asansörlerin önünde durdum, rastgele birinin düğmesine basıp gelmesini bekledim. Ortalık sakindi. Saat Sabahın yedisi olduğu içindi tabii ki de.

Birkaç dakika sonra asansör geldi. Asansöre bindim, indim, arabama bindim, sonra tekrar indim eve girdim derken pestilim çıkmıştı. Kıyafetlerimi çıkarmaya bile tenezzül etmeden kendimi yatağıma atıp "dünya varmış" dedikten sonra güzel bir uyku için yorganımı üzerime çektim. Yatağımın sıcaklığı ve evin sessizliğinde sonunda huzura erip uykuya dalabilmiştim.