Aksilikler Zinciri

Sevgili okuyucu,
Bazen hayat, en sıradan gününüzde bile size hiç beklemediğiniz sürprizler hazırlar. Bir yağmur, bozulan bir araba ya da açılmayan bir kapı... Küçük aksilikler gibi görünür, değil mi?
Peki ya bütün bunlar, hayatınızın değişeceği günün yalnızca başlangıcıysa?
Efsa'nın hikâyesine hoş geldiniz. Onunla birlikte gülecek, bazen sinirlenecek, bazen de hiç beklemediği olayların ortasında kendinizi bulacaksınız.
Şimdilik arkanıza yaslanın ve hikâyenin tadını çıkarın.
Çünkü bazı karşılaşmalar tesadüf değildir.
🔗
BİR KEZ DAHA SEN
1. BÖLÜM
Aksilikler Zinciri
“Nereden geliyor ki bütün bu aksilikler benim başıma?”
Dişlerimin arasından dökülen bu sözlerle dairemin kapısının önünde dikiliyordum. Bir elimde çantam, diğerinde anahtarım vardı. Kaç dakikadır kilitle mücadele ettiğimi artık saymayı bırakmıştım. Anahtarı kilide yerleştiriyor, sağa çeviriyor, olmuyorsa sola döndürüyor, ardından çıkarıp yeniden deniyordum.
Ama sonuç değişmiyordu.
Kapı açılmıyordu.
Sanki bütün gün yaşadığım aksilikler yetmezmiş gibi bir de kapımla mücadele etmek zorundaydım.
Başımı geriye atıp gözlerimi kapattım. Derin bir nefes aldım. Ancak ciğerlerime dolan soğuk hava bile sinirlerimi yatıştırmaya yetmemişti.
Üstelik sırılsıklamdım.
Koyu kahverengi kabanım omuzlarıma ağırlaşmış, uzun saçlarım yağmurdan dolayı birbirine karışmıştı. Alnımdan süzülen birkaç damla yüzüme inerken ıslak topuklu ayakkabılarımın çıkardığı rahatsız edici sesler sabrımı iyice tüketiyordu.
Bugün gerçekten benimle uğraşan biri vardı.
Ve o birinin evren olduğundan şüpheleniyordum.
Oysa sabah evden çıkarken böyle bir günün beni beklediğinden habersizdim.
Sabah saat yedi buçuktu.
Alarmımın üçüncü çalışında gözlerimi açmış, birkaç saniye boyunca tavana bakarak güne başlamamak için kendimce sebepler üretmiştim.
Ne yazık ki faturalarımın olması ve hayatın benden habersiz devam etmesi, yataktan kalkmam gerektiğini hatırlatmıştı.
İstemeye istemeye doğruldum.
Yatağımın karşısındaki büyük aynaya göz gezdirdim. Dağılmış saçlarım, uykulu gözlerim ve yüzümdeki ifadesizlikle pek de güne hazır görünmüyordum.
Yirmi dört yaşındaydım. Hayatımın en güzel döneminde olduğumu söyleyenler vardı ama bana sorarsanız yetişkin olmak, sürekli yetişmen gereken bir şeylerin olması demekti.
Uzun, koyu kestane saçlarım omuzlarımdan aşağı dökülüyordu. Hafif dalgalı saçlarımın uçları neredeyse belime kadar uzanıyordu. Gözlerim, ışığa göre yeşil ya da ela görünen tuhaf bir renge sahipti. Annem gözlerimin en güzel yanım olduğunu söylerdi. Bense insanların gözlerime bakarak ne düşündüğümü anlamaya çalışmalarından hoşlanmazdım.
Açık buğday tenim, belirgin kaşlarım ve yüzüme yumuşak bir ifade veren dolgun dudaklarım vardı. İlk bakışta mesafeli göründüğümü söyleyenler çoktu. Haksız da sayılmazlardı. İnsanlarla hemen yakınlaşmayı seven biri değildim.
Güvenmek benim için kolay bir şey değildi.
Ama bu, hayattan beklentilerim olmadığı anlamına gelmiyordu. İçimde, kimseye göstermediğim küçük bir umut vardı. Belki bir gün her şeyin yoluna gireceğine, belki de hayatın bana güzel bir sürpriz hazırladığına inanmak istiyordum.
Yataktan kalkıp banyoya geçtim. Yüzümü yıkadıktan sonra cilt bakımımı yaptım ve saçlarımı taradım. Ardından gardırobumun karşısına geçtim.
Bugün iş yerinde önemli bir toplantım vardı.
Lavinia Mimarlık ve Tasarım’da iç mimar olarak çalışıyordum. Yaklaşık iki yıldır bu şirketteydim. Şehrin en prestijli mimarlık ve tasarım şirketlerinden biri olan Lavinia, özellikle lüks konut ve otel projeleriyle tanınıyordu.
İşimden hoşlanıyordum. Bir mekânın boş duvarlarına bakıp orada nasıl bir hayat kurulabileceğini hayal etmek, benim için her zaman büyüleyici olmuştu. Renkler, dokular, ışıklar ve küçük ayrıntılar...
Bazen bir odanın ruhunu değiştirmek, insanın kendi hayatında yapamadığı değişikliklerden çok daha kolay geliyordu.
Belki de bu yüzden işimi seviyordum.
Gardırobumdan siyah kumaş pantolonumu ve krem rengi gömleğimi çıkardım. Üzerime giydikten sonra ince topuklu siyah ayakkabılarımı seçtim. Koyu renk kabanımı da alıp aynanın karşısına geçtim.
Saçlarımı açık bıraktım. Hafif bir makyaj yaptım, dudaklarıma doğal tonlarda ruj sürdüm ve küçük küpelerimi taktım.
Son bir kez kendime baktım.
“Fena değil, Alacahan.”
Çantamı alıp evden çıktım.
Günün geri kalanının bu kadar kötü geçeceğini bilseydim, belki de yatağımdan hiç kalkmazdım.
Saatler sonra şirketten çıktığımda gökyüzü adeta üzerime boşalmaya karar vermişti.
Yağmur öyle şiddetli yağıyordu ki birkaç adım ötemi görmekte bile zorlanıyordum. Kabanımın yakasını kaldırıp başımı önüme eğdim.
Tam da böyle bir havada ne olmuş olabilir dersiniz?
Elbette arabamın arızalanması!
Sabah şirketin otoparkına bıraktığım arabam, akşam eve gitmek istediğimde çalışmamaya karar vermişti. Önce birkaç kez kontağı çevirdim. Sonra direksiyonun başında oturup kendiliğinden düzelmesini bekledim.
Bazen insanın mantığını kaybetmesi için çok büyük olaylara ihtiyacı olmuyordu.
Benimki de öyle bir gündü.
Taksi çağırmayı düşündüm. Sonra vazgeçtim. Toplu taşımayı düşündüm. Ondan da vazgeçtim.
Sonuç?
Bir saatlik yolu yürümek zorunda kalmıştım.
Üstelik ayağımda incecik topuklu ayakkabılarla!
Şimdi diyeceksiniz ki:
“Madem öyle, neden taksiye ya da toplu taşımaya binmedin?”
Cevabı oldukça basit.
Sevmiyorum!
Kalabalık, gürültü ve insanların birbirine neredeyse nefes aldırmadığı toplu taşıma araçları bana göre değildi. Taksiye gelince... Tanımadığım biriyle kapalı bir alanda, üstelik tek başıma yolculuk etmekten de pek hoşlanmıyordum.
Evet, biraz fazla seçiciydim.
Ama en azından kendi kendime eziyet etme konusunda oldukça başarılıydım.
Nihayet kapının kilidi döndü.
Kapı açılır açılmaz içeri girdim ve arkamdan kapattım.
“Şükürler olsun!”
Islak kabanımı üzerimden sıyırıp askılığa astım. Ardından ayakkabılarımı çıkardım. Ayaklarımın soğuktan uyuştuğunu hissedebiliyordum.
Çantamı koltuğun üzerine bırakarak doğruca banyoya ilerledim.
Üzerimdeki ıslak kıyafetlerden bir an önce kurtulup sıcak bir duşun altına girdim. Suyun sıcaklığını neredeyse tenimi yakacak kadar açmıştım.
Umurumda bile değildi.
Başımı geriye yaslayıp gözlerimi kapattım. Sıcak su saçlarımdan süzülürken bütün günün yorgunluğunun yavaş yavaş üzerimden aktığını hissettim.
Bazen insanın ihtiyacı olan tek şey, birkaç dakika boyunca hiçbir şey düşünmemekti.
Ne iş yerindeki toplantılar, ne yetiştirilmesi gereken projeler, ne de bozulan arabam...
Hiçbiri.
Sadece sessizlik.
Bir süre sonra duşumu bitirip yumuşacık havluma sarındım. Aynanın karşısına geçtiğimde buğulanmış camın üzerinde parmağımla küçük bir şekil çizdim.
Saçlarım omuzlarıma dağılmış, yanaklarım sıcak suyun etkisiyle hafifçe kızarmıştı.
Kendime bakıp gülümsedim.
“En azından hâlâ hayattasın, Efsa.”
Gardırobumdan en sevdiğim pijama takımımı çıkarıp giydim. Saçlarımı taradıktan sonra mutfağa geçtim.
Canım kahve istiyordu.
Hem de bol sütlü, sıcacık bir kahve.
Kahve makinesini çalıştırırken telefonumu çantamdan çıkardım. Ekranda birkaç bildirim vardı. Annemden gelen mesajı görünce yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu.
Annem: Kızım, eve vardın mı? Hava çok kötü. Dikkat et kendine.
Hemen cevap yazdım.
Ben: Vardım anneciğim. Merak etme, şimdi sıcacık evimdeyim.
Telefonu tezgâha bıraktım. Kahvemi hazırlayıp salona geçtim.
Evimin en sevdiğim köşesi büyük pencerenin önündeki koltuktu. Özellikle yağmurlu günlerde oraya oturup dışarıyı izlemeyi severdim. Camın ardında birbirine karışan ışıklar, ıslak kaldırımlar ve yağmurun ritmik sesi...
Dışarıdaki dünya ne kadar karmaşık olursa olsun, o köşede kendimi güvende hissederdim.
Battaniyemi üzerime çekip kahvemden bir yudum aldım.
İşte şimdi hayat güzeldi.
Tam da bu düşünceyle gözlerimi kapatmıştım ki telefonum çalmaya başladı.
Ekranda Defne’nin adını görünce hafifçe gülümsedim.
Aramayı cevapladım.
“Efsa Alacahan, yaşıyor musun sen?”
Daha merhaba bile demeden sorguya çekilmiştim.
“Şimdilik yaşıyorum. Ama günün geri kalanında ne olur bilmiyorum.”
“Ne oldu yine?”
Derin bir nefes aldım.
“Defne, bugün başıma gelenleri anlatırsam bana inanmayacaksın.”
“Anlat bakalım, dinliyorum.”
“Önce arabam bozuldu. Sonra yağmur başladı. Ardından bir saat yürüdüm. Eve geldim, kapım açılmadı. Sanırım bugün evren benimle kişisel bir mesele yaşıyor.”
Defne’nin kahkahası telefonun diğer ucundan yükseldi.
“Senin hayatın gerçekten komedi filmi gibi.”
“Komedi değil, trajedi. Aradaki farkı öğrenmeni tavsiye ederim.”
“Abartma kızım. En azından evdesin şimdi.”
“Evet, ama yarın arabamı tamir ettirmem gerekiyor. Bir de yarınki toplantı için hazırlamam gereken sunum var.”
“Senin işkolikliğin bir gün başına bela olacak.”
“Benim başıma bela olmayan ne var ki?”
Bu kez ikimiz de güldük.
Defne, en yakın arkadaşlarımdan biriydi. Beni uzun zamandır tanıyordu ve çoğu zaman söylememe bile gerek kalmadan ne hissettiğimi anlardı. Bazen fazla konuşkan olması sinirlerimi bozsa da hayatımda olmasından mutluydum.
Biraz daha konuştuktan sonra telefonu kapattık.
Telefonu sehpanın üzerine bırakıp yeniden koltuğa yaslandım.
Dışarıda yağmur hâlâ dinmemişti.
Kahvemin son yudumunu alırken camdaki damlaları izledim. Her şey o kadar sıradan, o kadar alışılmıştı ki hayatımın değişebileceği ihtimali aklımın ucundan bile geçmiyordu.
Ben sadece huzurlu bir hayat istiyordum.
Sabah işe gitmek, akşam eve dönmek, sevdiğim insanlarla vakit geçirmek ve geceleri başımı yastığa koyduğumda yarını düşünmekten korkmamak...
Çok şey mi istiyordum?
Belki de.
Ama insanın en büyük yanılgısı, hayatının hep alıştığı şekilde devam edeceğini düşünmesiydi.
Yarın beni bekleyen yoğunluğu düşününce iç çekmeden edemedim.
Lavinia Mimarlık ve Tasarım’da üzerinde çalıştığımız en büyük projelerden biri için önemli bir toplantı gerçekleştirilecekti. Üstelik bu kez sıradan bir müşteriyle değil, şirketin geleceğini etkileyebilecek büyüklükte bir yatırım anlaşmasının temsilcileriyle bir araya gelecektik.
Murat Bey, toplantının önemini özellikle vurgulamış, bütün ekibin eksiksiz hazırlanmasını istemişti. Projenin geleceği, yapılacak görüşmenin sonucuna bağlıydı. Dolayısıyla en küçük ayrıntının bile gözden kaçırılmaması gerekiyordu.
Benim de sunumumu son kez kontrol etmem, çizimlerimi düzenlemem ve hazırladığım tasarımların her birini savunabilecek durumda olmam gerekiyordu.
Kısacası yarın hata yapma lüksüm yoktu.
Bardağımı sehpaya bırakıp ayağa kalktım. Yarınki dosyalarımı hazırlamak için çalışma odama yöneldim.
Hayatımın son zamanlarda fazlasıyla sıradan ilerlediğini düşünüyordum. İş, ev, birkaç arkadaş buluşması ve bitmek bilmeyen sorumluluklar...
Belki de biraz değişikliğe ihtiyacım vardı.
Ancak değişikliğin nasıl bir şey olacağını henüz bilmiyordum.
Yarınki toplantının yalnızca iş hayatımda değil, hayatımın tamamında yeni bir sayfa açacağından habersizdim.
Çünkü bazı günler takvimde sıradan bir tarih gibi görünür.
Ta ki o gün gelip bütün bildiklerinizi değiştirene kadar...
Ve benim için o gün, yarındı.
🔗

İlk bölümün sonuna geldik. Efsa için sıradan başlayan bir günün ardından, şimdi onu hayatının belki de en önemli toplantısı bekliyor.
Peki sizce insan, hayatını değiştirecek kişiyle karşılaşacağını önceden hissedebilir mi?
Efsa henüz bilmiyor. Yarın onun için yalnızca önemli bir iş toplantısından ibaret. Ancak bazen tek bir karşılaşma, insanın bütün hayatını değiştirmeye yeter.
Sizden küçük bir ricam var: Efsa'nın hikâyesine eşlik ederken düşüncelerinizi, tahminlerinizi ve hislerinizi yorumlarda benimle paylaşmayı unutmayın.
Okuduğunuz, bu hikâyeye bir şans verdiğiniz için teşekkür ederim.
Unutmayın...
Bazı insanlar hayatımıza bir kez girer. Bazılarıysa gitse bile hiçbir zaman gerçekten gitmez.
Bir sonraki bölümde görüşmek üzere. 🌸🤍