Bekler misin beni doktor

5. Bölüm
(Samet Karasu'nun anlatımı ile)
Operasyona çıkmadan önce tim son hazırlıklarını yapıyordu.
Kimse yüksek sesle konuşmuyordu.
Çünkü herkes biliyordu...
Bu görev kolay değildi.
Çantamın son fermuarını kapatıp ayağa kalktım.
Karşımda Kara Toprak Timi duruyordu.
Adem
Asya
Mert
Ali
Yıllardır sırtımı emanet ettiğim insanlar...
Birlikte sayısız operasyona girmiştik.
Ve her seferinde geri dönmüştük.
Ama askerlik garipti.
Bir gün yan yana güldüğün insanı ertesi gün toprağa verebilirdin.
Bu yüzden kimse vedalaşmayı sevmezdi.
"Komutanım."
Adem yanıma yaklaştı.
"Söyle."
Her zamanki gibi ciddi görünüyordu.
"İçimde kötü bir his var."
Mert hemen araya girdi.
"Senin zaten her zaman kötü bir hissin var."
Asya dirseğiyle ona vurdu.
"Sus biraz."
İstemsizce gülümsedim.
Bu timin en sevdiğim yanı buydu.
En zor anda bile birbirlerini güldürebiliyorlardı.
"Merak etmeyin," dedim.
"Döneceğiz."
Kimse cevap vermedi.
Çünkü askerler bazen bazı sözlere inanmak isterdi.
Ama her zaman inanamazdı.
...
Saatler sonra operasyon bölgesine ulaşmıştık.
Her şey planladığımız gibi ilerliyordu.
Bu da canımı sıkıyordu.
Çünkü hiçbir operasyon bu kadar sorunsuz gitmezdi.
"Komutanım..." dedi Adem.
"Fark ettim."
Etraf fazla sessizdi.
Fazla boştu.
Ve bu sessizlik bana iyi şeyler söylemiyordu.
Tam geri çekilme emri verecektim ki...
PAT!
Kulakları sağır eden bir patlama duyuldu.
Ardından ikinci.
Sonra üçüncü.
"TUZAK!"
Hepimiz aynı anda siper aldık.
Kurşun sesleri etrafımızı sardı.
Düşman görünmüyordu.
Ama her yerdeydiler.
"Sağ taraf!"
"Asya dikkat!"
"Ali geri çekil!"
Telsizlerden üst üste sesler geliyordu.
Sonra...
Bir patlama daha oldu.
Yer ayağımın altından kaydı sanki.
Kulaklarım uğuluyordu.
Gözlerim bulanıklaşmıştı.
Telsizden son duyduğum şey Mert'in sesi oldu.
"Komutanım!"
Sonra her yer karardı.
...
(Nilsu Kaya'nın anlatımı ile)
Bir gün geçti.
Sonra iki.
Sonra üç.
Ama kimse bir şey söylemedi.
Bir hafta geçti.
Sonra iki hafta.
Sonra üç.
Ve hâlâ Kara Toprak Timi'nden haber alınamıyordu.
Kendime sürekli aynı şeyi söylüyordum.
"Beni ilgilendirmez."
Ama ilgilendiriyordu.
Hem de düşündüğümden çok daha fazla.
Her sabah gözümü açar açmaz haberlere bakıyordum.
Her gece telefonumu kontrol ediyordum.
Ama hiçbir şey yoktu.
Ne bir açıklama.
Ne bir haber.
Ne de bir isim.
Üçüncü haftanın sonunda daha fazla dayanamadım.
Ve kendimi askeri birlikte buldum.
Kalbim deli gibi atıyordu.
Çünkü ilk kez korkumla yüzleşmeye gelmiştim.
Kapının üzerindeki isim dikkatimi çekti.
Başkomiser Cemal Arslan.
Bu ismi daha önce duymuştum.
Birlikteki herkes ondan çekinirdi.
Sertti.
Disiplinliydi.
Ve kimseye taviz vermezdi.
Kapıyı çaldım.
"Gel."
İçeri girdim.
Yaşlı adam masasının arkasında oturuyordu.
Keskin bakışları vardı.
Ama gözlerinde garip bir yorgunluk da hissediliyordu.
"Otur kızım."
Sessizce oturdum.
Adam birkaç saniye beni inceledi.
"Hayırdır?"
Derin bir nefes aldım.
"Ben... Kara Toprak Timi hakkında bilgi almak istiyorum."
Başkomiserin yüzündeki ifade değişmedi.
Ama gözleri bir anlığına yumuşadı.
"Üç haftadır haber alamıyoruz."
Kalbim sıkıştı.
"Yani..."
"Yani görev devam ediyor olabilir."
Olabilir.
Bu kelime hiç güven vermiyordu.
Başımı eğdim.
"Ben askerlerden korkuyorum."
Adam kaşlarını kaldırdı.
"Neden?"
Gözlerim doldu.
"Çünkü gidiyorlar."
Sesim titredi.
"Ve bazıları geri dönmüyor."
Odadaki sessizlik büyüdü.
Başkomiser uzun süre konuşmadı.
Sonra yavaşça sordu.
"Bu yüzden mi Samet Karasu'dan uzak durdun?"
Başımı kaldırdım.
Şaşırmıştım.
Adam hafifçe gülümsedi.
"Biz yaşlandık diye kör olmadık kızım."
Boğazımdaki düğüm büyüdü.
"Babam..."
Sesim neredeyse fısıltı gibiydi.
"Babam Mehmet Kaya."
Gözlerim doldu.
"Ben çok küçükken şehit oldu."
Başkomiser sessizce dinliyordu.
"Sonra abim..."
Nefesim titredi.
"Emre Kaya."
İsmini söylemek bile canımı acıtıyordu.
"Onu da kaybettim."
Bir damla yaş yanağımdan süzüldü.
"Şimdi bir asker daha seversem..."
Sözler boğazımda düğümlendi.
"Onu da kaybetmekten korkuyorum."
Başkomiser gözlerini birkaç saniye kapattı.
Sonra masasındaki bir fotoğrafı bana çevirdi.
Fotoğrafta genç bir asker vardı.
"Bu benim oğlum."
Nefesim tutuldu.
Başkomiser pencereye baktı.
"O da dönemedi."
İlk kez gözlerindeki sertliğin nedenini anladım.
Çünkü bazı insanlar sert doğmazdı.
Hayat onları sertleştirirdi.
Adam tekrar bana baktı.
"Samet Karasu kolay pes eden biri değildir kızım."
İçimde küçücük bir umut doğdu.
Ama korkum hâlâ oradaydı
Ben ben sanırım set karasu ya değer veriyordum ama eyer bu operasyon dan sağ gelmezse ben biterim yine ve yine ve yine aynı açıyı yaşarım ben yine yıkılırım.
Ya gelmezse diye çok korkuyordum
Sonra başkomserin telsisinden haber geldi " komutanım Kara Toprak timi bulundu" ben hemen ayağa kalktım "sakin ol bak bulunmuş" dedi sonra telsise "nerdelermiş" dedi telsisinden "komutanım şey" dedi bekledi bekledi bekledi "esir alımış alınmışlar komutanım" dedi ve benim sanki herşey bir anda durdu,
Titreyen bir ses ile "e esir mi alınmışlar" dedim komiser hemen bann baktı "kızım sakin ol bak yerlerini bulup kurtarıcaz onları" dedi ama benim içimde okadar kötü bir his vardı ki
Hani derler ya(anlatılmaz yaşanır) diye benim acımda öyle anlatılmaz yaşanırdı...