Bir süredir gizliyorum hüznümü

sana komik fıkralar anlatıcam,
ama önce yağmurun dinmesini bekliyorum.
buğulu camlar görmeme engel olur
gök'yüzünü
bu yüzden takmıyorum artık gözlüğümü
kısa zamanda gitmen gerek biliyorum
gitmeden beni dinlemeni istiyorum
şairlerin ilham aldığı o nehre giderken
yol arkadaşı olarak yalnızlığı seçtin
bende yalnızlığından arda kalan bir cesettim
bu sabah bedenimi kaldıramayışın o yüzdenmiş meğer
yüzümde neşeli bir ifade olsun isterdim
ama
sahip olamadığım tüm neşemi samimiyetsiz tebessümlerde kaybettim
affet sana veda edemeyeceğim
gitmeden son bir dileğim var senden
beni şairlere yaşamı,
bana ölümü hatırlatan o nehre götür
tüm sesler sustuğunda benim sesimi duyacaksın orada
çünkü doğa bana fısıldadı
doğumum gibi ölümüm de sıradan olmadı
bir kısa cümlede
tamamlanmamış bir mısrada
ve hayatının geri kalanında
beni hatırlayacaksın
bu sana son hediyem
unutulmamaya mahkum bıraktım kendimi zihin hapishanende
beni o nehrin kıyısında anımsa
veremediğin tüm hisleri o nehre akıt
bu sayede senden bana tek bir iz kalmayacak
ruhumun bu dünya üzerinde bıraktığı son hatıra orada olacak
o nehrin kıyısında
beni arayan gözlerinde
senden başka kimsenin hatırlamayacağını bilerek gidiyorum
unutamama lanetini veren sana
unutulmama lanetini teslim ediyorum
hoşçakal.