BÖLÜM 10: MEKTUP

Eftalya’nın vefatının üzerinden üç ay geçmişti. Lavinya yeni yeni toparlanıyordu. Arkadaşının kaybı ona çok ağır gelmişti.

Bir gün kapı zili çaldı. Gelen Cansu Hanım’dı. Elinde bir zarf vardı. Elindeki zarfı Lavinya’ya uzattı. Gözleri dolu bir şekilde, “Eftalya bunu sana bırakmıştı,”
dedi.

Lavinya uzatılan zarfı alıp odasına doğru ilerledi. Odanın kapısını örtüp zarfı açmaya başladı. Zarfın üstünde “Biricik dostum Lavinya’ya” yazıyordu. Bu yazı bile onu çok duygulandırmıştı. Zarfın içindeki kâğıdı okumaya başladı. Kâğıtta şöyle yazıyordu:

Biricik dostum Lavinya,

Bunu okuyorsan demek ki artık hayatta değilimdir. Bana her zaman destek olduğun için çok teşekkür ederim. Hayatımı güzelleştirdiğin için seni her zaman çok seviyor olacağım, bunu bil lütfen, olur mu?

Hayallerini umarım gerçekleştirir ve çok başarılı bir avukat olursun. Sana inanıyorum. Hayvanları da sakın unutma; onları besle, benim yerime de sev. Ben hayalimi gerçekleştiremedim belki ama sen yapacaksın, biliyorum canım dostum.

Ben olmadığım için sakın üzülme. Ben her zaman senin kalbindeyim, öyle değil mi? Annem de çok üzülmesin, lütfen ona da söyle.

Hepinizi çok seviyorum. Lavinya, sana her şey için teşekkür ederim. Kendine iyi bak.

Sevgilerle, biricik dostuma…

Eftalya

Lavinya mektubu okumayı bitirdiğinde elleri titriyordu. Gözlerinden süzülen yaşlar kâğıdın üzerine damlıyordu. Bir süre olduğu yerde sessizce oturdu. Sanki odadaki her şey bir anda durgunlaşmıştı.

Yavaşça başını kaldırıp odasına göz gezdirdi. Masasının üstünde Eftalya’yla birlikte çekildikleri bir fotoğraf duruyordu. Fotoğrafı eline aldı. İkisi de gülüyordu; o gün sanki dünyanın en mutlu insanlarıydılar.

Lavinya fotoğrafı göğsüne bastırdı ve sessizce ağlamaya başladı.

“Keşke biraz daha zamanımız olsaydı…” diye fısıldadı.

Bir süre sonra gözyaşlarını sildi. Eftalya’nın mektubundaki sözleri tekrar düşündü. “Hayallerini gerçekleştir…” demişti. “Hayvanları unutma…” demişti.

Lavinya derin bir nefes aldı. Eftalya artık yanında değildi ama onun hayalleri ve sevgisi hâlâ yaşıyordu.

Pencereden içeri giren güneş ışığı odasını aydınlatıyordu. Lavinya başını gökyüzüne doğru kaldırdı.

“Merak etme Eftalya,” dedi yavaşça.

“Hayallerimizi gerçekleştireceğim.”