İmkansız sevgi

Sevgi kül gibi üfledim mi gider..

Dışarıda birbirlerine bakarken sanki gerçekten sonunda buluşmuş iki sevgili gibi bakıyolardı birbirlerine gerçekten bir şey hissetmişlerdi sonunda.. Bakarken en son Efe bağırarak "kumrular hadi dışarı çıkcaz" Defne öfkelenerek baktı ve sonra Ateşe "hadi gel bari gidelim" dedi Defne üstündekilere baktı ve hepsi kan içindeydi Sude üstüne baktı "gel sana kıyafet veriyim" dedi Defne üstüne kahverengi bir crop ve bir pantolon giyinmiş ve saçını toplamış ama yaraları belliymiş en son hazırlandıktan sonra aşağı inmiş ve tekrar güzelliğine aşık olmuş Ateş..
Ona bakarken en son "hadi gidelim" dedi ve bir cafeye gelmişler sonra Doruk'da aynı cafeye gelmiş ve "ooo bu kız napıyo burda" diyip saçını çekip beline dokunmuş Defne'nin fakat buna Ateş müsade etmeyip "çek elini Defne'nin üstünden" diye bağırmış hemen Defne'yi Sude oradan çıkarmış tuvalete götürmüş Doruk'la Ateş kavga etmeye başlamış"bu kıza ne yaptın çabuk söyle BU KIZA NE YAPTIN! ÇABUK! " Doruk "Alt tarafı bi dövdük test yaptık yani amma abarttın bunlar bizim kölemi-" tam bu sözü söylerken Ateş doruğa sağlam bir yumruk yapıştırmış "alt tarafı vurduk amma abarttın" dedi ve sonra Sude ye mesaj atmış ve çıkmışlar en son Defne'ye Ateş tekrardan "iyi misin" diye tekrar sordu ama artık konuşmak istemiyordu sadece reddeder bir şekilde başını iki yana salladı... Ateş bunu görünce üzüldü Defne'nin saç dipleri kan içindeydi bunu görünce Ateş "Defne iyi değil acile gidiyoruz hemen" Defne sessiz bir şekilde "hayır" dedi ve Ateşe sarılıp ağlamaya başladı Ateşte ona sarıldı..... En son Defne "herşey niçin teşekkürler" diyip daha çok ağlamaya başladı.. Sude ona bakıp üzülüyordu ağlıyordu ufak ufak Defne nin rimeli akmış üstü gene kırlenmiş ve saçlarından kan çıkıyordu ve böyle olucağını o'da bilmiyordu en son arabaya binip bu sefer eve gitmişler evde yüriycek hali kalmamış bayılcak gibi yürüyordu Ateş onu kucaklayıp yatağına görürdü Defne bağırıp ağlayamıyordu çünkü sesi gitmişti Ateş "Niye konuşmuyorsun" diye sordu o kısık bir sesle "konuşamıyorum" dedi Ateş gerçekten üzülmüştü kanseri ilerliyordu her gün fakat o belli etmiyor ağızından kanlar akıyordu en son bitkin düşüp uyuyordu bu 2 gün sürmüştü gerçekten kötüye gidiyordu ama 2 gün sonra ise gerçekten ayaklanmaya başlamıştı Ateş geldiğinde yeni uyanmıştı "iyi misin bu sefer" dedi Defne "iyiyim gerçekten enerjik hissediyorum" demiş bunu duyan Ateş sevinçten ne yapacağını bilemeyip Defne'ye sarılmış "Tanrım çok şükür" dedi ve kahvaltıya gelirmisin diye sormuş
Ve Defne de seve seve kabul etmiş
Kahvaltı yapmışlar ve salonda biraz filim izlerken Ateş onu basketbol odasına çağrmış ve birlikte oyun oynamışlar çok mutluymuş Defne