Bir damla aşk birinci bölüm:

bir damla aşk|bölüm bir
Ben berfin durgun, mardinliyim üç yaşına kadar İzmir'de ailemle birlikte yaşadım fakat annemin ölümünden sonra aniden Mardin'e taşındık babamla orada yaşamaya başlamıştık, gerçi babam diyorsa umurunda bile değilim onun ben kimim ki onun için bütün nefretini benden çıkarıyordu onu zorluyla yaşadığım bu hayatı nefretle yaşıyorum. babamın düşmanları yüzünden defalarca tanımadığım insanlarla beraber aynı ortamlara girmek ve onlarla aynı yere gitmek zorundaydım. Yılmazlar kendilerini tanımıyorum asla kim olduklarını bilmiyorum, tanıdığım sadece Murat Yılmaz var o da küçüklükten beri tanıdığım bir biri annesi 3 yaşındayken ölmüştü babası trafik kazasında ölmüştü... annesi de çok düşkün biriydi annesi öldükten sonra bütün ışığını kaybetmişti fakat benim kuzenim safiye Hümeyra Yıldırım ona tam bir tutunabileceği ona iyi hissettirebilecek biri oldu.Murat safiye'den hoşlandığı çok belliydi arada sırada onlarla buluşuyordun murat'la düşman değil de daha çok arkadaş gibiydim babamın düşmanlığı yüzünden onunla arkadaşlığımı kesmek zorundaydım ama ben öyle bir şey yapmadım aksine daha çok buluşmaya başladım Murat sürekli safiye'ye bakıp gülüyor ona gülümsüyordu ama safiye aksine onu nefret bırakıyordun herhalde boşuna dememişler ilk aşklar nefretle başlar diye ben de sanki aralarını yapmaya çalışıyorum gibi bir şey oluyor ama olsun. bundan 3 yıl önce İstanbul'a taşındık İstanbul'da Yılmazlar ve kuzenim olan yıldırımlar vardı bunların arasında bir arkadaşlık vardı babamın bilmediği bir arkadaşlık çünkü babamın bilse ortalığı ayağa kaldırırdı onun için ondan gizliyoruz buna Murat sadece Yılmaz ların torunu değil ilk torunuydu bizde de ilk sorun olmak resmen biz sefalet gibi ne yapsam sana bakılıyor ne istersen sana vereceğim aslında kulağa iyi geliyor ama benim için hiç iyi gelmiyor. 25 yaşındayım bu hayatım boyunca hiçbir erkeğe güvenmedim tıpkı annemin babama güvenmediği gibi... bazen gözünün önüne iki tane çocuk geliyor ikisi kavga ediyorlardı. kim için kavga ediyorlar sanırım yanlış hatırlamıyorsam o kişinin adı
o kişinin adı. Emir. kendisini tanımıyorum sadece isim sürekli kulağıma geliyor onunla karşısında kavga eden birine "ben ona bir şey yapmadım" diyordu karşısındaki de "dokunmayacaksın bir daha ona ona"diyordu. beni deli sanıyorlar ama ben deli değilim gerçekleri söylüyorum belki de annemin gözümün önünde kendini astığında kalan his onun ruhu ile konuşuyordum. hayatımın değiştiği o döneme geldim. 2026 10 Şubat. babam her yerde bir damat adayı arıyorsun bugün de akşam bir davet hazırlamış şaşırdım ama her zamanki babam işte ne desem susmayacaktı. oradan onunla konuşmak için sarayım salonuna gittim fakat salonda yoktu silahlarının dizildiği odaya girdim elinde bir silah vardı ve onu temizliyordu diyelim kapıda hafifçe Durmuş diğer elimde belimdeydi "Baba bunu davet etti" dedim saçlarını arkaya atarak "hiç kızım sen git güzel bir şeyler var seninle akşam için." duraksadı "akşama sakın geç kalma"dedi hafifçe kafamı salladım ne dışarı çıktım akşama geç kalırsam neler olacağını şu anda itibaren biliyordum onun için hiçbir hiç tereddüt etmeden dışarı çık karşımda iki tane araba vardı bir siyah bir kırmızı, siyah bindim saraya yakın olan herhangi bir mağazaya gittim çünkü İstanbul yeni taşınmıştık bu orayı henüz bilmiyordum kuzenim de meşgul olduğu için onu arayamadım. mağazaya vardım mağazaya girer girmez gözünü hiç elbiseye çalıştırdım elbise çok şık, kan kırmızısı, dizlerimin iki parmak üzerindeydi bir de askılıydı çok hoşuma gitti giydim denedim de güzeldi onu beğenip aldım. saraya geleli çok olmuştu akşam da olmuştu o olduğun kıyafeti giymiş salona indim salonda ben de işte erkekler benden büyük yaşlı adam vardı ve birkaç kadın vardı. babamı görünce masalardan bir tanesine geçti kadehler doluydu masalar ayakta durmalık olanlardandı babam ise elinde mikrofonla herkesin görebileceği bir yerde duruyordu babamı görünce ne yapacağını anlamadım babam ise beni görür görmez söze girdi " evet yıldırımlar ve biz durgunlar. bugün canımdan çok sevdiğim kızım" yalandı. devam eti "artık evlilik yaşına geldiğine göre bugün buradan biriyle evlendireceğim hem bizim için hem de onun iyiliği için evlenecek rızasıda var." gözlerim büyüdü etrafımdakilere baktım bana bakıyorlardı etrafımdakilere baktım bana bakıyorlardı hızlı bunlarla babamın yanına gittim sesini duyamayacağı bir sesle "sen ne diyorsun sen ben evlenmek istemiyorum buldum saçma oyunu" dedim "Berfin sus bugün buradan biriyle çıkacaksın hiçbirini evlen artık ben hem senin hem onları düşünüyorum" dedi,söylediği birkaç cümle bile beni kırmıştır ama bir şey demeden dışarı çıktı Bir sahil vardı oraya geçti oturdum nedense gözlerim doluyor birden ağlamaya başlıyordum hemde durmadan ağlıyordum. zaman ne kadar hızlı geçtiğini bilmiyordum. biri omzuma dokundu "iyi misiniz" dedi erkekçe bir seseti kafamı kaldırdığımda "sence iyi gibi miyim" dedim teredütle, karşımdaki akyaz dü ama doğru düzgün yüzü görünmüyordu ben ney olduğnun anlanadan yanıma oturdu iki elini arkaya doğru bıkaktı bana baktı " benim yardım edebileceğim bir şey vamı" sanki Kahraman sinirden gülmeye başladım " sen bana nasıl yardım edebilsin" " her konuda" " bu çözüle bilecek bir konu değil" duraksadım aklıma bir şey geldi "sevgilim olur musun" dedim bana bakıp güldü sonrasında beni biraz süzdü dudağını kenarını kıvradı "Elbette" dedi yanlışanladığnı sadım "rol olarak ama gerçek değil" " he öyleli olur kime ney yapıcaz kimi kadırcaz" dedi istediğim cevabı aldım gibi kafamı hafif eğdim ve elimi ona uzatım "Berfin durgun tanıştığma memnun oldum" dedim yüzü kısa sürede buruştu "bi' şey mi oldu" dedim " yok yok bir şey olmadı bende Emir".Emir tanıdık. Dedi elini arkasından çekip elimi sıkarak. " Bir şey yapmana gerek yok Emir sadece dışarda bekle ben içeriye giricem babamla konuştuktan sonra dışarı çıkıp yanına gelcem.dediğim gibi Birşey yapmana gerek yok sadece babam inansın yeter" dedim dikkatle yüzüme baktı "emredersiniz" dedi alaylı bir sesle " benimle bu şekilde konuşma lütfrn güzel olmaz" "peki tamam oda olur" dedi ayaka kaltım üstümdeki tozları sirkerek ona baktım" hadi kalk ben şimdi içeriye giricem sende şu karşıdaki sarayın biraz uzağında bekle" dedim kafasını aşağı yukarı doğru salladı " tamam" " bu kadar mı yani" dedim " ne olmasını bekliyordum" dedi ayaka kalkarak " ne biliyim bana güveme falan dersin diye düşündüm" dedim bana eğilerek " ben diyerleri gibi değlim aksine bana güven" dedi bir kaç saniye bakıştık sonrasında arkaya doğru iki adım atıp ondan uzaklaştım bana bakıp sırıtı "neyse hadi zamanım çok yok " dedim kafasını sallayıp beni takip eti. O dışarda kaldı ben işe içeriye girdim girdiğimde onlarca yaşıtımda adamlar babamın yanıda duruyordu babam beni görünce kafasıyla beni çağırdı hiç tereddüt etmeden yanına gitim,yine konuşmaya başladı "evet şimdide kızımın eveleneceği kişiyi seçecek seçtiği kişi benim damadım olucak" dedi bana döndü "istediğni seç kızım" dedi ona bakıtp gülümsedim ve diğer insanalara döndüm " buraya geldiğniz için hepinize teşekkür ediyorum fakat ben bugün burda biri seçemem üslubun ve ahlakıma uygun olmaz bilmenizi istediğim şey şu ki benim bir sevdiğim var artık siz sevdalı mı dersiniz ne dersiniz bilmiyorum fakat bu benim için doğru değil ben bugün burada birini seçemem hem sevdiğme ihanet edemem hemde babamın sözüne söz koyamam eğer size de uygunsa bana biraz zaman verin ben kendi sevdiğmi seviyim" duraksayıp babama döndüm "sana da uygun olurmu Baba" dedim babam bana bakıp güldü "gerçekten öyle bir varmı" dedi hiç beklemediğim bir cevap tı dudağımı araladım tam konuşacaksın dışardan korna sesi geldi gülümseyim babama baktım "sanırım geldi bakın" dedim ve arkamı onlara dönüp gittim ben dışarı çıktığımda herkez atlamadan geldi, gerçekten oydu son model kırmızı renkte araba da yaslanmıştı yüzü görünmüyordu babama döndüm "Baba görüşürüz, hepinize iyi akşamlar" dedim ve tekrar arkama döndüm Emire doğru yürüdüm ona yaklaştığımada babamın mesaj atığnı gördüm ortada durdum mesajı okudum mesajda 'biraz daha çalış bu gerçekçi olmadı' dedi umarsamayıp devam etim Emir in yanına gelince ona sarılıp gizlice diyet elimle mesajı gösterip "bir şey yap" yap diye fısıldadım ondan ayrılınca bana doğru yaklaşıp beni öplü herkesin karşısında öpüşüyorduk üştelik babamı yanınada hızla kendimi çekmek istedima ama yapamadım bizi ayıran kendisi oldu bir şey demeden arabasına bindim babam karşımda şaşırmış bir şekilde bana bakıyordu biraz inanamış gibiydi. Emirde çok geçmeden arabaya binde bana bakıt bakışlarımı kaçırıp " bir şey söyleme arabayı uzak bir yere çek" dedim "emredersiniz" dedi ve arabayı çaılştırdı. Arabayı saraydan uzak bir yere park etti ve bana dönüp"ne oldu neden durdurmamı istedin" dedi " sence Emir sen ney yaptıynı sanıyorsun"