Dağ evi

MERHABA
NEW bir hikaye ve ben
O kadar bl kitabı okudumki artık bende yazmak istiyorum

Öyle bir kugu varki kafamda aklınız şaşacak yani kafa karışıtıcı kitabla geldim😭😭

Pişirdik bir şeyler işte💅💅😘

Başlama tarihinizi buraya bıraka bilirsiniz.

_________________________________________

2024 — ARALIK

İskoçya, Highlands — Dağ evi

Sabah gözlerimi açtığımda ilk fark ettiğim şey, pencerenin ardından gelen soluk ışıktı. Hava henüz tam olarak aydınlanmamıştı. Gece yağan kar, bahçedeki taş yolu kaplamış, ağaçların dallarını beyaza boyamıştı. Rüzgâr ara sıra pencereye vuruyor, odanın içindeki sessizliği bozuyordu.

İkinci fark ettiğim şey ise yatağın diğer tarafının boş olmasıydı.

Yastığa dokunduğumda hâlâ sıcaktı. Elias muhtemelen birkaç dakika önce kalkmıştı. Başımı yastığa geri bırakıp tavana baktım. Aşağıdan belli belirsiz mutfak sesleri geliyordu. Önce bir dolap kapağı, ardından metal bir şeyin tezgâha bırakılma sesi duyuldu.

Yataktan kalkmak için pek hevesli değildim. Dün gece geç yatmıştık ve sabahın bu saatinde sıcak yatağı bırakmak bana oldukça gereksiz görünüyordu. Ancak mutfaktan gelen sesler birkaç dakika sonra kesildi.

Ardından Elias'ın sesini duydum.

"Nikolai!"

Gözlerimi kapattım. Cevap vermedim.

"Nikolai, uyuyor musun?"

"Hayır," diye seslendim. "Tavana bakarak hayatımı sorguluyorum."

Bir süre sessizlik oldu. Sonra kapının aralandığını duydum.

Elias kapının önünde durup bana baktı. Üzerinde dün akşam bıraktığım gri eşofman altı ve beyaz bir tişört vardı. Saçları her zamanki gibi dağınıktı. Elindeki telefonun ekranına bakıp yeniden bana döndü.

"Kaç oldu, haberin var mı?"

"Hayır."

"On biri geçiyor."

"Demek ki güzel uyumuşum."

Elias gözlerini devirdi. Yatağın yanına gelip perdeyi biraz daha açtı. Odaya giren ışık yüzünden gözlerimi kıstım.

"Perdeyi kapatır mısın?"

"Hayır. Kalk artık."

"Beş dakika."

"Yirmi dakikadır beş dakika diyorsun."

Yatağın kenarına oturdu. Elini uzatıp saçlarımı karıştırdı. Bunu özellikle sinirimi bozmak için yaptığını biliyordum. Bileğini yakalayıp elini yastığın üzerine bıraktım.

"Benim saçımla uğraşacağına kendi saçına bak."

Elias serbest kalan eliyle saçlarını yokladı. "Benimki gayet iyi."

"Tabii canım. Yoldan geçen kuş yuvası sanır."

Bu kez güldü. Elini omzuma koyup beni hafifçe itti. "Hadi, kalk. Kahvaltı hazırlayacağım."

"Ne hazırlayacaksın?"

"Pankek."

Gözlerimi açıp ona baktım. "Hamuru hazırladın mı?"

"Hayır."

"Malzemeleri çıkardın mı?"

"Hayır."

"Yani hiçbir şey yapmadın."

"Ben sana haber vermeye geldim."

Yorganı üzerimden atıp doğruldum. Elias'ın yüzündeki memnun ifadeyi görünce ne yaptığını anladım.

"Sen beni mutfağa çağırmak için mi uyandırdın?"

"Birlikte yaparız diye düşündüm."

"Benim mutfakta ne işim olur?"

Elias omuz silkti. "Senin evde ne işin var, onu bilmiyorum zaten."

Gülerek kolundan tuttum ve kendime doğru çektim. Dengesini kaybedip yatağın üzerine oturunca yüzüme baktı.

"Ne yapıyorsun?"

"Sabah sabah beni rahatsız etmenin bir bedeli var."

"Çok korktum."

Yanağına bir öpücük kondurup bıraktım. Elias kalkmak için yeniden doğrulurken bu kez belinden tutup kısa bir süre daha yanımda tuttum.

"Tamam, tamam. Bırak beni. Kahvaltı yapacağız."

"Beş dakika daha."

"Az önce aynı şeyi sen söyledin."

"Fikrimi değiştirdim."

Elias başını iki yana sallayarak ayağa kalktı. Kapıya yönelirken arkasından seslendim:

"Beş dakika sonra aşağıda olmazsan bütün pankekleri yerim."

Kapının önünde durup bana döndü. "Zaten koca midene bir kamyon pankek gerekli."

"Bu kadar tanıman hoşuma gitmedi."

"Daha bir birimizi tam tanımıyoruz Nikolai."

Kapıdan çıktı. Birkaç saniye sonra merdivenlerden uzaklaşan ayak seslerini duydum. Yüzümde istemsizce beliren gülümsemeyle yataktan kalktım.

Mutfağa indiğimde Elias tezgâhın önünde durmuş, telefonundan bir tarife bakıyordu. Önünde un, süt, yumurta ve küçük bir kâse içinde kesilmiş çilekler vardı.

"Geç kaldın," dedi, başını kaldırmadan.

Yanına geçip ekrandaki tarife baktım. Elias malzemeleri sırayla karıştırmaya başlamıştı ama ölçüleri biraz gelişigüzel kullanıyor gibiydi.

"Ne kadar un koydun?"

"Tarifte yazdığı kadar."

"Ne kadar yazıyor?"

Telefonu bana çevirdi. Tarifteki ölçüyü gösterdi.

"Biraz fazla koymuşsun."

Elias kâseye baktı. "Daha süt eklemedim."

"Onu söylüyorum zaten."

"Sen her şeye karışmasan olmaz mı?"

"Olmaz."

Bana kısa bir bakış attı, sonra kâseyi önüme itti. "Al, sen yap o zaman."

Gülerek spatulayı elime aldım. Hamuru karıştırmaya başladım. Elias da kahve hazırlamak için makinenin yanına geçti. Birkaç dakika boyunca mutfakta yalnızca kahve makinesinin sesi ve spatulanın kâseye çarpması duyuldu.

Elias fincanlardan birini önüme bıraktı.

"Şeker koymadım."

"Teşekkür ederim."

Kendi kahvesinden bir yudum aldıktan sonra tezgâha yaslandı. "Bugün kasabaya gidelim mi?"

"Bu havada mı?"

"Pazar yerine bakmak istiyorum. Bir de kitapçıya uğrarız."

"Yolların durumuna bakmamız gerekiyor."

"Her seferinde aynı şeyi söylüyorsun."

"Çünkü her seferinde kar yağıyor."

Elias kahvesini bırakıp kollarını göğsünde birleştirdi. "Buraya geldiğimizden beri hava durumunu bahane ediyorsun."

"Buraya gelmemizin sebebi de zaten biraz sakinlik değil miydi?"

"Ben sakinlik istedim, evde mahsur kalmayı değil."

Bu konuda haklı olabilirdi. Son birkaç gündür evden pek çıkmamıştık. Yine de dışarıdaki havaya bakınca bugün de evde kalmanın kötü bir fikir olmadığını düşünüyordum.

"Öğleden sonra bakarız," dedim. "Kar hafiflerse gideriz."

Elias başını salladı. "Peki. Ama gitmezsek yarın kesin gidiyoruz."

"Tamam."

"Gerçekten mi?"

"Evet, Elias."

"Sonra unutma."

"Unutmam."

Bana inanıp inanmadığından emin değildim. Kahvesini alıp pencerenin önündeki masaya geçti.

Pankekleri hazırlamaya başladığımda Elias da meyveleri tabaklara yerleştirdi. İlk pankeki tavaya döktüm. Birkaç dakika sonra çevirmeye çalıştığımda hamurun yarısı spatulaya yapıştı.

Elias masadan başını kaldırdı.

"Ne oldu?"

"Bir şey yok."

"Bir şey oldu."

"Pankek biraz dağıldı."

Yanıma gelip tavaya baktı. Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra gülmeye başladı.

"Ne gülüyorsun?"

"Hiç. Çok güzel görünüyor."

"İstersen sen yap."

"Benimki daha kötü olur."

"En azından bunu biliyorsun."

Elias gülerek arkamdan geçti ve buzdolabını açtı. Bir süre içeride bir şeyler aradıktan sonra sütü çıkarıp masaya bıraktı.

"Bu arada süt bitmek üzere."

"Not aldım."

"Yumurta da azalmış."

"Onu da not aldım."

"Çamaşır deterjanı da alacağız."

Başımı çevirip ona baktım. "Alışveriş listesi mi hazırlıyoruz, kahvaltı mı yapıyoruz?"

"İkisini aynı anda yapabiliriz."

"Seninle markete gitmekten korkuyorum."

Elias gülerek yanımdan geçti. "O zaman evde kal. Ben giderim."

"Tek başına mı?"

"Hayır, bütün kasabayı yanıma alacağım."

Pankekleri hazırlamayı bitirdiğimde masaya oturduk. Elias kendi tabağına birkaç tane aldı, üzerine bal döktü. Ben de kahvemi alıp karşısına geçtim.

Bir süre yemek yedik. Elias telefonunda bir şeyler okurken arada bir gülümsüyordu.

"Ne okuyorsun?" diye sordum.

"Bir şey yok."

"Bir şey yoksa neden gülüyorsun?"

Telefonu bana uzattı. Bir arkadaşının gönderdiği fotoğraftı. Fotoğrafın altında uzun bir açıklama vardı. Okurken ben de güldüm.

"Bu adamın hâlâ aynı şeyleri yaptığını görmek ilginç."

"Evet. Geçen ay da benzer bir şey paylaşmıştı."

Telefonu geri verdim. Elias kahvaltısına devam ederken ben de tabağımdaki son pankeki aldım.

"Onu bana bırakacaktın," dedi.

"Senin tabağında üç tane var."

"Onlar benim."

"Bu da benim."

"Çok paylaşımcısın."

Pankeki ikiye bölüp yarısını onun tabağına bıraktım. Elias memnun bir ifadeyle çatalını aldı.

"Teşekkür ederim."

"Rica ederim. Bir dahakine daha hızlı davran."

Öğleden sonra hava biraz açılmıştı. Elias'ın kasabaya gitme konusundaki ısrarını düşünerek arabayla yola çıkmaya karar verdik.

Hazırlanırken Elias bir türlü eldivenlerini bulamadı. Önce antredeki çekmeceyi, ardından montlarının bulunduğu dolabı karıştırdı.

"Sen görmedin mi?" diye sordu.

"En son dün salondaydılar."

"Salona baktım."

"Koltuğun altına?"

Elias durup bana baktı. "Eldivenlerimi koltuğun altında mı aramam gerekiyor?"

"Ben sadece soruyorum."

Salona geçti. Birkaç saniye sonra eldivenlerini koltuğun minderlerinin arasında buldu.

"Evet, buradaymış," diye seslendi.

Gülümseyerek montumu giydim. "Ben söylemiştim."

"Bir şey söylemedin. Tahmin ettin."

"Sonuçta bulduk."

Elias eldivenlerini takıp yanıma geldi. Kapıyı açmadan önce atkısını düzelttim. Birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra kollarını boynuma doladı.

"Ne oldu?" diye sordum.

"Bir şey. Öyle."

Gülümseyip onu öptüm. Ardından kapıyı açarak dışarı çıktık.

Kasabaya giden yol kar nedeniyle biraz yavaş ilerlememize neden oldu. Elias yol boyunca radyoda çalan şarkılara eşlik etti. Bazılarını yanlış söylediğinde düzeltmeye çalıştım ama sonunda ikimiz de şarkının sözlerini bilmediğimizi fark edip güldük.

Kasabaya vardığımızda önce küçük bir kitapçıya uğradık. Elias içeri girer girmez rafların arasında kayboldu. Ben de biraz geride kalıp kitaplara göz gezdirdim.

Onu birkaç dakika sonra elinde iki kitapla buldum.

"İki tane mi?"

"Evet."

"Birini bitirdin mi?"

"Hayır."

"Evde bekleyen kitapların ne olacak?"

Elias kitapları göğsüne bastırdı. "Onları da okuyacağım."

"Ne zaman?"

"Bir ara."

"Çok güzel bir plan."

Kitapları satın alırken bana dönüp gülümsedi. Dükkândan çıktığımızda elindeki poşeti almak için uzandım ama vermedi.

"Ben taşırım."

"Poşet ağır değil."

"Biliyorum."

"Ver o zaman."

"Hayır."

Bir süre birbirimize baktık. Sonunda poşeti elinden aldım. Elias itiraz etmedi, yalnızca gülerek koluma girdi.

Kasabanın küçük pazarına da uğradık. Birkaç eksik aldık, ardından sıcak bir şeyler içmek için küçük bir kafeye girdik. Cam kenarındaki masaya oturduk. Elias montunu çıkarıp sandalyeye astı, sonra ellerini sıcak fincanının etrafına sardı.

"İyi oldu geldiğimiz," dedi.

"Sabah gitmek istemiyordun sanki."

"Sabah yataktan kalkmak istemiyordum."

"Ben de istemiyordum."

Elias kahvesinden bir yudum aldı. "Ama seninle gelince güzel oldu."

Elimi masanın üzerinden uzatıp parmaklarına dokundum. Birkaç saniye öyle kaldık. Sonra Elias çantasından aldığı kitaplardan birini çıkarıp arka kapağını okumaya başladı.

"Bu nasıl bir kitap?" diye sordum.

"Henüz bilmiyorum."

"Satın almadan önce arka kapağını okumadın mı?"

"Hayır. Kapağını beğendim."

Ona bakıp güldüm. "Harika bir alışveriş yöntemi."

"Sen de her şeye yorum yapıyorsun."

"Çünkü senin seçimlerini anlamaya çalışıyorum."

Elias kitabı kapatıp çantasına koydu. "Bence anlamaya çalışma. Yorulursun."

Eve döndüğümüzde hava kararmaya başlamıştı. Aldıklarımızı mutfağa yerleştirdik. Elias yeni kitaplarını salondaki sehpanın üzerine bıraktıktan sonra üzerini değiştirmek için yukarı çıktı.

Ben de akşam yemeğini hazırlamaya başladım.

Bir süre sonra mutfağa geri geldi. Üzerini rahat kıyafetlerle değiştirmişti. Tezgâhın önüne geçip doğradığım sebzelere baktı.

"Yardım edeyim mi?"

"Patatesleri doğrayabilir misin?"

Bıçağı eline aldı. Ben de ocağın başına geçtim. Birkaç dakika sonra Elias'ın sessizleştiğini fark ettim.

"Ne oldu?"

"Bir şey yok."

"Yüzün değişti."

"Parmağımı kesmedim, merak etme."

Yanına baktım. "Ben öyle bir şey söylemedim."

"Yüzüme öyle baktın."

Gülerek başımı salladım. Elias doğradığı patatesleri tavaya koymama yardım etti. Akşam yemeği boyunca gün içinde gördüğümüz şeylerden, kasabadaki kitapçıdan ve evde yapmayı planladığımız küçük değişikliklerden konuştuk.

Yemekten sonra bulaşıkları birlikte yıkadık. Elias tabakları kurularken ben de yerine yerleştiriyordum. Arada bir elindeki bezi bana uzatıyor, ben de onu alıp tezgâha bırakıyordum.

"Şunu biraz daha dikkatli koyar mısın?" dediğinde ona baktım.

"Ne yaptım?"

"Tabakları üst üste koyuyorsun."

"Tabaklar üst üste konulmak için yapılmış olabilir mi?"

"Çiziliyorlar."

"Yarın yenisini alırız."

Elias elindeki bezi tezgâha bıraktı. "Seninle ev işi yapmak istemiyorum."

"Ben de seninle yapmak istemiyorum ama bak, buradayım."

Bir an yüzüme baktıktan sonra gülmeye başladı. Ben de gülümseyerek yanına yaklaşıp yanağını öptüm.

"Tamam, son tabakları sen yerleştir. Ben kahve yapayım."

"Anlaştık."

Gece olduğunda salonda şöminenin karşısına yerleştik. Elias yeni aldığı kitaplardan birini açmıştı. Ben de koltuğun diğer ucunda oturup telefonuma bakıyordum.

Bir süre sonra ayaklarını kucağıma uzattı.

"Şunları biraz tutar mısın? Çok soğuk."

Telefonumu bırakıp ayaklarını battaniyenin altına aldım.

"Çorap giymeyi denedin mi?"

"Giymiştim."

"Çıkarmasaydın."

"Rahatsız etti."

Başımı salladım. Elias kitabına geri döndü. Birkaç sayfa çevirdikten sonra okuduğu yerde durdu ve bana baktı.

"Dinle, burada çok saçma bir şey yazıyor."

"Ne?"

Kitaptan bir cümle okudu. Ben de ona dönüp dinledim.

"Belki ileride açıklıyordur."

"Hayır, bu kadar saçma bir şeyin açıklaması olamaz."

"Kitabı bitirmeden karar verme."

Elias kitabı kapatıp yüzüme baktı. "Sen her konuda böyle misin?"

"Nasıl?"

"Bir şeyin yanlış olduğunu görsen bile hemen karar vermiyorsun."

Bir süre düşündüm. "Bazen."

Başını sallayıp yeniden okumaya başladı.

Dakikalar geçtikçe evin içindeki sesler azaldı. Şöminedeki odunlar ara sıra çıtırdıyor, dışarıda rüzgârın sesi duyuluyordu. Elias kitabını okumaya devam ederken ben de telefonumu bıraktım. Bir süre sonra başını omzuma yasladı.

"Uykun mu geldi?" diye sordum.

"Biraz."

"Yukarı çıkalım mı?"

"Şu bölümü bitireyim."

Kitabın sayfasına baktım. "Daha çok var."

"Sen neden her şeye karışıyorsun?"

"Çünkü birazdan uyuyacaksın, kitap yüzüne düşecek."

Elias gülerek kitabı kapattı. "Tamam, gidelim."

Yukarı çıktığımızda üzerimizi değiştirip yatağa girdik. Elias telefonunu komodinin üzerine bıraktıktan sonra bana döndü. Saçları yine yüzüne düşmüştü. Elimi uzatıp onları geriye ittim.

"Ne?" diye sordu.

"Bir şey yok."

"Bakışından belli."

Gülümseyerek onu kendime çektim. Dudaklarına kısa bir öpücük bıraktım. Elias da kolunu boynuma dolayarak karşılık verdi. Sonra başını göğsüme yasladı.

"Yarın ne yapıyoruz?" diye sordu.

"Yarın için de mi plan hazırladın?"

"Belki."

"Önce kahvaltı yapalım. Sonra kitaplarını okumaya başlarsın."

"Sen ne yapacaksın?"

"Muhtemelen seni rahatsız edeceğim."

Elias güldü. "Bunu zaten her gün yapıyorsun."

"Demek ki düzenli biriyim."

"Maalesef."

Saçlarını okşamaya devam ettim. Bir süre sonra konuşmayı bıraktı. Nefesi yavaşladı ve uykuya daldı.

Ben de başımı yastığa bıraktım.

Dışarıda kar yeniden başlamıştı. Pencerenin önünden geçen rüzgâr, perdeleri hafifçe hareket ettiriyordu. Sabah olduğunda muhtemelen bahçe yine karla kaplanmış olacaktı. Elias da büyük ihtimalle uyanır uyanmaz kahvaltıda ne istediğini söyleyecekti.

Gözlerimi kapatırken aklımdan bunlar geçti.

Bazen hayatın güzel olması için büyük şeylere ihtiyaç yoktu. Aynı evde uyanmak, birlikte kahvaltı hazırlamak, gün içinde saçma şeyler yüzünden tartışmak ve akşam yeniden aynı yatağa dönmek yeterliydi.

Benim için o gün de böyle geçmişti.

Ve ertesi günün de aynı şekilde geçeceğini düşünüyordum.