Normal

Kimi insanlar neden hep güçlü olmak zorunda kalır,kim karar verir buna ?Bazı izler vardır,insan onlarla yaşamayı öğrenir . Adını koymaz,yüzune bakmaz. Sadece her sabah biraz daha ağır uyanır .Ben böyle öğrendim güçlü görünmeyi .belki yanlış ,belki doğru ...Aslında güçlü olmanın bir seçim değil,bir alıskanlık olduğunu zamanla fark ettim .
Düşmemeyi degil ,düştüğümü belli etmemeyi öğrendim .Çünkü bazı yaralar anlatılmıyor ,bazı izler sadece taşınıyor .sessiz izler çocukluktan kalır mesela .Ne zaman olustuğunu hatırlamazsın . Sadece hep seninle kalır.kimse göremez onu .sen bile bazen unuttuğunu sanırsın .Ama her incindiğinde ilk o uyanır .İşte ,Aşk bazen tam oradan başlar...Benim gibilere aşk, çoğu zaman bir kurtuluş gibi gelir .Sevilmekten çok anlaşılmayı ister.Sarılmaktan çok ,kalınmasını bekler .Bir bakışı ,bir sesi ,bir küçük ilgiyi olması gerekenden büyük anlamlarla doldurur .Kısacası aşkı fazla derin yaşarlar .Çünkü aşk ,çocukluktan kalan o sessiz yere ilk dokunan şeydir ...

Güneş yine benden izinsiz doğmuştu.
Perdenin arasından sızan ışık yüzümün tam ortasına vuruyordu. Göz kapaklarımın arkasında turuncu bir sıcaklık vardı ama canımı acıtmıyordu. Zaten hiçbir şey acıtmıyordu.
“ceylinnn… kalk artık.”
Ablamın sesi kapının ardından geldi. Yumuşak ama ısrarcı.
“ceylooom… hadi uyan. Kahvaltı hazır. İşe geç kalacaksın.”
Ceylooo,
Bu lakabı hep ironik bulmuşumdur.
Yatağın içinde kıpırdamadan birkaç saniye daha bekledim. Tavana baktım. Her sabah yaptığım gibi önce bedenimi kontrol ettim. Kollarım yerinde. Bacaklarım yerinde. Görünür bir yara yok.
İçimde de yok.
Yorganı üzerimden attım. Ayaklarım soğuk zemine değdi. Soğukluğu hissettim ama rahatsızlık yoktu. Hayat bazen böyle; temas var, tepki yok.
Kapıyı açtım. Ablam mutfaktan bana baktı.
“Uyuyan Güzel sonunda kalktı demek.”
Gülümsedi. Ben de dudaklarımı hafifçe kıpırdattım. Gülümsemek bir refleks gibi artık.
Banyoya geçtim. Aynadaki yüzüme baktım. İfadesiz değilim aslında. Sadece sessizim. Diş fırçamı aldım. Naneli tadı ağzımda yayıldı. Köpükler dudak kenarlarıma taştı. Fırçayı biraz fazla bastırdığımı fark ettim; diş etlerim kanıyordu.
Kanı görünce musluğu açtım.
Acımadı.
Hiçbir zaman acımıyor.
Saçlarımı topladım. Lastiği bileğime geçirirken ne kadar sıkı çektiğimi ölçemedim. Aynadaki gözlerime son bir kez baktım.
İnsan kendi yüzüne alışır mı?
Ben alışamadım.
Sanki hep bir şey eksik.
Mutfağa geçtiğimde tost kokusu çoktan evi doldurmuştu. Ablam masayı kurmuş, çayı koymuştu.
“Sen otur, ben yaparım,” dedi.
“Yok hanımefendi, bugün senden boyle bir sey istemiyorum.Dün de geç yattın zaten yorgunsundur."ablamı hic dinlemeden ,
Dolaptan tabakları çıkardım. Peynirleri dizdim. Bıçağı elime alıp domatesi kestim. Bıçağın keskinliği parmağıma değdi ama sadece kırmızı bir çizgi gördüm. Hemen peçeteyle sildim.
Ablam fark etmedi.
Fark etmesini istemem. Zaten herhangi bir acısını hissetmiyordum .sıradanlaşmıştı kesiklerim.
Masaya oturdum. Sandalyenin sırtına yaslandım. Yorgun hissetmek ilginç bir şey. Bedenim yoruluyor ama içinde bir sızı yok. İnsanlar yorgunluğu “üstüme çöktü” diye anlatır. Benimkisi daha çok boşluk gibi.
Ablam karşıma oturdu.
“Çok durgunsun yine.”
Çayı karıştırdım. Kaşığın bardağa çarpma sesi mutfağın sessizliğini böldü.
“Normalim,” dedim.
Normal.
Bu kelimeyi en çok ben kullanıyorum. Çünkü normalin ne olduğunu bilmiyorum.
Güneş mutfağın camından içeri giriyor, masanın üzerine sarı lekeler bırakıyordu. Elimi o ışığın içine koydum. Isıyı hissettim.
Ama yanmayı değil.
Belki de sorun bu.
Belki de insan biraz yanmalı ki yaşadığını bilsin.
Çaydan bir yudum aldım. Ablam bir şeyler anlatıyordu ama kelimeler suyun altında gibi geliyordu.Bir yudum daha çayımı alır almaz kalktım, ablamın yanağına hafif bir öpücük kondurdum ve ceketimi giyip kapıya yöneldim. Ablam arkadan bağırdı: “Ceylooo, akşam gece kalma!” Gülümsedim ve hızlı adımlarla çıktım.
İşe geç kalmamalıyım.
Hastalar beklemez.
Ağrı beklemez.
Ben hariç.
Ben her şeye geç kalırım...