I.Bölüm

Ailemizi Tanıyalım

Dünyadaki tüm güzellikler sanki şehrimizde birleşmişçesine güzel bir gün. Her taraf kuşların şen şakrak sesleri ile neşeli bir çocukluk havası içinde, kışın bitişi ve sıcaklığa atılan ilk adımın getirdiği heyecan ve coşku ile adeta cennet gibi bir gün. Ama her şeyin harikulade olmasına karşın Celal beyin evinde feci bir çatışma havası hakim idi. Henüz on yıl kadar önce evin huzurunu sağlayan çocuklar şimdi babalarının karşısına geçmiş, adeta isyan bayraklarını göndere çekmişti. Ama bu kadar hızlı bir giriş okuyucu için fazla sert gelebilir. O yüzden biraz ailemizi- daha doğrusu önce amacımı tanıyalım. Çeşitli yerlerden edindiğim bilgiler sonucu tanıdığım bu aileyi birazda kendi yorumumu katarak (birazdan daha fazla yorum katarak) sizlere sunacağım. Dedikodulardan veya başka yerlerden edindiğim bilgiler ile bir taslak oluşturdum. Ve detayları da kendi yorumum ile var ettim. Okuyucunun tam olarak kavrayabilmesi ve aklında tam yer tutması için olay örgüsünü aklımda kalan gerçeğe en uygun biçimde yazmaya çalışacağım. Kendi yorumlarım ile gerçekçiliği bozmadan bizim çevrede epey nam salmış bu aileyi sizlere sunmaya gayret göstereceğim. Belki bu kadar konuşmama sinir oldunuz ama yazarın arada kendi varlığını hissettirmesi gerektiğini düşünüyorum. Her neyse konudan sapmadan doğruca hikayemize devam edelim. Celal bey demiştik; evet Celal beyin evinde adeta fırtınalar kopuyor evdekiler bir ailemi yoksa savaşta birbirine sonsuzca düşmanlık gösteren iki ordumu belli değil. Evet ordu dedim, neden? Çünkü ev halkı bir aile gibi değil de adeta bir ordu gibi hareket ediyordu.

Celal bey aşırıya kaçmamak neticesiyle şişman, dolgun yanaklı, elleri ve parmakları hayli kalın, saçları tamamen ağarmış ve hafif taranmış görünümlü bir adamdı. Kilolu olmasına rağmen gerçekten etrafındakileri şaşırtan bir biçimde çevik ve hızlı bir insandı. Senex vegetus¹ idi. Gençliğinde ki çalışma yoğunluğundan kalan izler belli ki hala yok olmamıştı.

¹Yaşlı ama zinde
Bunların yanında oldukça entelektüel, aydın bir insandı. Yerli halk onu epey sever, yer üstünde tutardı. Söylenenlere göre emeklilikten sonra kendini epey kitaplara vermişti. Aydınlığın kişiliğine geçtiğini söylemek gerek. 3 çocuğu var idi. Ahmet, Adil ve Zeynep. Ahmet en büyüğü olarak-yirmi dokuz yaşında- evin 2. hükümdarı gibiydi desem yanlış bir tabir kullanmış olmam herhalde. Dışardan bakıldığında babasından ayırt etmek zordu. Babasına dış görünüş olarak benzemesinin yanı sıra, evdeki felakette de babasının safındaydı. Babasına karşıt olarak giyimine kuşamına hayli özen gösterir, hiç bir zaman giyimini önemsemeden edemezdi. Adil ise çok daha dengeli bir kişiliğe sahip. Ne geride kalmış bir moda ne de çok modernist bir giyime sahipti. Orta kilosu nedeni ile ne giyerse giysin cuk otururdu. Belki de bu kadar dengeli olmasının sebebi buydu. Yarı uzun saçları, her gün kestiği bıyığı ve hafif kirli sakalı ile gayet normal bir insan izlenimi uyandırıyordu. Ahmet’in pekte aydın olmamasına karşın Adil babası gibi epey donanımlıydı. Kendini bildi bileli laikliği benimsemişti. Çevrede “İslam’a saldırılarda bulunduğuna dair” söylentiler duydum. Pazarda yürürken bir esnafın ortağı ile çay eşliğinde sohbetine kulak kabartıyordum.
-Bu adil yokmu?
-Hangi Adil?
-Celal Beyin oğlu.
-Haa. E ne olmuş?
-Geçen hafta yine burda oturuyorum. Baktım saydıra saydıra gidiyor.
-Kime?
-Bi dur da anlatayım be adam!
Dedim hayrola kime saydırıyor? Baktım ki ağzından bildiğin şunlar çıkıyor. “Allah’ınında, kitabının da, peygamber’ ininde”
-Deme yahu!
-Dedim gitti!

Pek tabii bunlar halk arasında dolanan temelsiz, asılsız dedikodular. Küçüklüğünden beri ailesinden din konusunda pek dayatma görmemiş olduğu için bu işlerle ilgilenmiyordu. Onun asıl ilgilendiği konular “insanın kendi dünyası” idi. Buraya daha sonra döneceğim. Şimdilik Zeynep’i tanımamız gerek. Babası ve ağabeylerine karşın epeyce dindar, namuslu, dosdoğru bir insandı. Halk arasında neredeyse hiç dedikodusu yoktu. En doğru insanlara dedikodu çıkmasına rağmen Zeynep bu kirli dedikodulara bulandırılmamıştı. Küçüklükten beri ana kuzusu olduğundan hep annesinin doğrusunu kendi doğrusu beklerdi. Annesinin de dindar olması dolayısıyla kendisi de ufak yaşlardan itibaren hayli dindar bir kişiliğe sahipti. Her gün tüm namazlarını eksiksiz kılar, her gece kuran okurdu. Genç yaşına rağmen-yirmi bir- iki kez hatim etmişti. Annesi Fatma Hanım elli dokuz yaşında olmasına rağmen o da iki kez hatim etmişti. Zeynep annesinin anlattığına göre gür saçlı-ama baş örtüsü takındığı için bundan ahalinin haberi yok- gamzeli, yüzünde hep bir tebessüm olan, sinirli halinde bile bunu belli etmeyen birisi idi. Dönemimiz kızlarına göre gayet ortalama kilolu, belki biraz ince vücutlu, gerçekten hanım hanımcık bir kızdı. Asla kimseye bir zararı olmazdı.

Belirttiğim gibi Fatma Hanım da fazlası ile dindardı. Klasik aileden görme Müslüman idi. Yani beyi veya oğulları gibi okumuş etmiş değil de öyle yetişip öyle kalmış birisi idi. Kızına göre biraz daha kilolu bir yapıya sahipti. İnce yüzlü, yüzünde yaşın getirdiği buruşukluklar epey fazla olan birisiydi. Yüzünden hop bir ciddilik okunuyor, gülmeyi epey seviyor, ama gülerken bile yüzündeki ciddilik tam manası ile kaybolmuyordu.

Ev halkını şimdilik yeteri kadar tanıdık. İleride haliyle daha da iyi tanıyacağız. Ama şimdilik bunlar yeter. Aile teras hariç 2 katlı şirin ama gösterişinden de ödün vermeyen bir evde oturuyordu. Bu ev Celal beye babasından kalmıştı. Zemin katta Ahmet ve karısı-karısından ileriki bölümlerde bahsedeceğiz- üst katta ise Celal bey, Fatma Hanım, ve Zeynep kalıyordu. Adil ise hemen bitişikteki ufak tek katlı 3 odalı evde tek başına kalıyordu. Diğer kardeşlerine karşın kendi parası ile almıştı kendi evini.-Paranın büyük bir bölümünü kredi çekerek elde etmişti. Borcu epeydir devam ediyor.-Celal evine dönersek 5 odalı, mutfağı biraz dar ama yeterli, bir oturma odası, bir salon, bir yatak odası, 1 depo tarzı oda, ve bir de Zeynep’in kaldığı oda şeklinde ayrılıyordu. Ahmet’in katı da birebir aynıydı. Yalnız üst katta Zeynep’in kaldığı odaya denk gelen oda boştu. Son olarak okuyucuya Ahmet’in karısı hakkında ufak bilgiler vereceğim. Fatma Hanım-Anne değil Ahmet’in karısı. Yalnız kafa karışıklığı olmaması için ondan ikinci ismi olan
“Aliye” ismi ile bahsedeceğiz.- Ahmet’ten yalnızca 1 ay küçük, ince belli, uzun bacaklı, vücudu ile pek örtüşmeyen şekilde “koca kafalı”, deyim yerindeyse corpore gracilis, capite immodicus² idi. O da dindar birisiydi fakat onu diğer dindar aile üyelerinden ayıran yanı oldukça “şirret” birisi olması idi. Dindarlığını tamamen küçükken ailesinin korku ile verdiği dayatmalardan almış, bunun sonucunda “sonradan görme dindar” diyebileceğimiz bir insan halini almıştı. Sonralarda göreceğiniz için daha fazla tanıtma ihtiyacı duymuyorum. Yeteri kadar bilgi verdiğime göre artık asıl olaya yavaştan giriş yapabiliriz diye düşünüyorum.

² Orantısız biçimde koca kafalı