Yine Başlıyoruz

Sabah güneşi, kasabanın tek lisesinin ön cephesine vuruyordu. Kapının önünde yine aynı curcuna… Veliler, öğrenciler, servisten inen çocuklar. Ama en çok da o son sınıf enerjisi: Rahatlamış gömlekler, gevşek kravatlar, sönmemiş yaz yanıkları, ama bir yandan da yaklaşan sınavın gizli gölgesi.

Okulun bahçesinin en köşesinde, ceviz ağacının altında ilk toplananlar yine onlardı.

“Yemin ediyorum bu okulun giriş kapısı beni alerjik yapıyor,” dedi Demir, çantasını yere fırlatırken. Gömleği pantolonun dışında, tişörtü azıcık görünüyordu. Ağzında sakız, elinde su şişesi.

“Senin alerjin değil o, tembelliğin belirtisi,” diye güldü Eylül, saçlarını kahküllerinden arkaya savurarak. Siyah sırt çantasını iki omzuna takmıştı, gözleri uykulu ama ciddi.

“Demir’e bak ya, daha ilk gün body language’ı isyan,” dedi Ömer, gülerek. Güneş gözlüğünü alnına itmişti, saçları dağınıktı. Gömleğinin üst düğmeleri açık, klasik Ömer.
“Gel bi fotoğrafımızı çek Eylül. Tarık’la Demir çok yakışmış bugüne,” diye ekledi, telefonu çıkarırken.

Tarık bir şey demedi. Sırtını ağaca yaslamış, elindeki küçük not defterini kapatıyordu. Siyah tişört üzerine okul gömleğini giymişti, düğmeleri iliklenmemiş. Sessizce bakıyordu, ama gülümsüyordu da.

“Çek çek, arka planda okul binası da çıksın, geleceğe gıcık olsun,” dedi Zehra, çantasını yere koyarak. Yeni aldığı tokayla saçlarını toplamıştı, gözlerine eyeliner çekmişti ama gözü hâlâ Eylül’deydi.
“Ben güzel çıkmazsam sil ama,” diye ekledi, ciddi ciddi.

Cem sessizce grubun kenarındaydı. Herkesin konuşmasını dinliyor ama araya girmiyordu. Gömleği ütülü, defterleri düzenli bir şekilde kolunun altındaydı. Zehra’nın sözlerine gülümsedi ama cevap vermedi.

Demir hemen Cem’in yanına yanaştı.
“Bak bizim prens de gelmiş. Kardeşim sana da bir isyan havası katalım. Şu gömleği pantolonun dışına çıkar ya, bize katıl,” dedi ve Cem’in omzuna şaplak attı.

Cem utangaç bir tebessümle geri çekildi.
“Ben pantolon üstü düzenden yanayım. Düzgün olalım biraz,” dedi ama sesi duyulacak kadar yüksekti.

Tarık, Ömer’in telefonuna bir bakış atıp başını iki yana salladı.
“Hadi yürüyün,” dedi sonunda.
“Zil çalınca şekil yapıyorsunuz ama hâlâ nöbetçiyiz,”

Eylül gözlerini devirdi.
“Abi Tarık nöbetçiyiz deyince kalbim sıkışıyor,” dedi alçak sesle.
“Hiçbir şey değişmemiş,” dedi Ömer, kollarını iki yana açarak.
“Ve bu çok iyi.”

Zil çaldı.

Grup bir bütün halinde okulun içine yöneldi. Sınıflar ayrıydı, yolları koridorda ayrılacaktı. Ama kalpleri hâlâ yazın o son gecesinde, birlikte yürüdükleri sahil yolundaydı.