2.BÖLÜM

Tüm bu olanları kabul etmekte zorlanıyordu. Bi adam nasıl olurda tüm dünyasını alt üst edebilirdi. Ona ne olucaktı. Zarar vermiyecekse ne yapıcaktı. Deniz, konuşmak için ağzını açtığında kelimeler dudaklarından dökülmüyordu. Gökhan ciddiyetini bozmadan konuşmasını bekliyordu. Denizin göz yaşları tüm yanaklarını ıslatmıştı.
Deniz: B... bana ne olucak?

Titreyen sesi çok net duyuluyordu. Gökhan bi süre gözlerini zemine odakladı.

Gökhan: Kafamda bir iki şey var.

Deniz , kendisine ne olucağını merak ediyordu ama soramıyordu.

Gökhan: Burda kalıcaksın , dışarda 10'dan fazla koruma var. Kaçamayacağını biliyorsundur umarım.

Deniz: Niye burda kalmak zorundayım? Babama noldu?

Gökhan: Sonunda dilin açıldı... Burda kalmak zorundasın çünkü artık sana bakmakla yükümlüyüm. Babanı bilmiyorum , en son şehir değiştirecekti herhalde. Onunla işim bitti artık, ha tabii çok istersen öğrenirim durumunu.

Uzun bi süre sessizlik oluştu. Denizin göz yaşları durulmuştu biraz.

Gökhan: şşt, aç mısın?

Deniz başını "hayır" anlamında salladı. Aslında açtı ama o an aç olduğunu söyleyemedi. Gökhan, Deniz'e yaklaştı ve ipleri çözmeye başladı, bi yandan da konuşuyordu.

Gökhan: Kahvaltın , her sabah 9'da . Öğlen yemeği olarak çeşitli meyveler, 14.00'de. Akşam yemeğide 18.00'de. Bugünkü yemeğini vermiycem. Eğer şimdi yemiyceksen , hiç bir zaman yiyemezsin. Yemekler tam zamanında yenmeli , öyle değil mi?

Deniz, şimdi gurur falan yapamazdı , tam şuan, bu bilgiyi öğrendikten sonra söylemeliydi yoksa sonrasinda söylerse garip olurdu. Kendini konuşmaya zorladı.

Deniz: Aslında şimdi yiyebilirim. Acıktığımı şimdi hissettim.

Gökhan, geri çekilip koltuğa otururken sanki Deniz'in bir açığını yakalamış gibi baktı. Sonra yavaşça konuştu.

Gökhan:Peki, öyle olsun.

Sonrasında deniz yemeğini yemişti ve bir kaç temizlik işi yaptı, Gökhan'ın isteği üzerine. O zamanlarda, arada küçük konuşmaları da olmuştu. Gökhan, başka bi yere gittiğinde saat 01.00 olmuştu. Deniz, uyuyabilecek durumda olmasa bile uyumasının daha sağlıklı olacağını düşünerek yatağına girmişti. Düşünceleriyle yalnız kaldığı için kendini kötü hissediyordu. Pencereden giren Ayın ışığı da sinirini bozuyordu oysa ki küçükken uyuyamadığı zamanlar bu ışık onu rahatlatırdı. Şimdi yanında annesi olsaydı onu korurdu. Deniz bunları düşünürken istemeden yanakları ıslandı...

Devam edecek...