BÖLÜM 1

"Ölüler için üzülme Harry...
Yaşayanlar için üzül.
Ve her şeyden önce,
Sevgisiz yaşayanlar için üzül."
~Harry Potter ve Ölüm Yadigârları
Sanki buz gibi karların üzerinde yürüyor gibi hissediyordum, uyumak tatlı geliyordu ama ben öldüğümün farkında değildim. İlk defa bu denli canım yanmıyordu... Babamın hem doğum günü hemde ölüm yıl dünümüydü...
10 Yıl Öncesi...
YAZARIN ANLATIMIYLA
Yaren gülüyordu. Doğum gününün öldüğü gün olacağını bilmeyen babasına 'baba krema da alalım annem pasta yapacaktı' diyerek, raftan pasta malzemelerini alıyordu. Ödemeyi yapıp marketten ayrıldıklarından sonra bir ses duyuldu... Gökyüzünün saf mavisi siyaha, bulutların beyazı griye, resimlerindeki sapsarı güneş kızıl kana bulanmıştı.
Etraftaki insanlar koşuştururken Yaren koşar adımlarla babasının yanına gitti, babası 'Y-Yaren'im, güzel kızım...' zor güç gülümsedi minik kızına Adnan ZORLU 'Telefonumu al ve 112'yi ara tamam mı birtanem benim... hadi aşkım' Yaren babasının dediklerini yaptığında Adnan Zorlu telefona adresi söylemişti.
Saatler geçtiğinde Yaren'in aklında babasıyla olan anıları geziniyor, annesi Sinem ZORLU yanında için için ağlasa da kızına belli etmiyordu, yani öyle sanıyordu. Doktor ameliyathaneden çıkıp başsağlığı dilediğinde duyulan haykırışlar, dökülen göz taşları ve bayılan Sinem Zorlu...
Yaren annesinin bayıldığını görünce her şey üst üste geldiğinden ve babasının yokluğuna nasıl alışacağını düşündüğünden hüngür hüngür ağlamaya başlamış fakat kolundan tutulan bir elle başını dizlerinden kaldırmıştı, 'siz de kimsiniz?' dediğinde karşısındakı genç sayılacak, orta yaşlı adam sus işareti yapıp ağızına ilaçlı bezi dayatıldığı gibi o gürültünün içerisinde kaçırılan Yaren Milli İstihparat Teşkilatı (MİT) tarafından kaçırıldığını bilmiyordu...
YAREN ZORLU'NUN ANLATIMIYLA
Bir süre marketin önündeki bankta oturup o bomboş ama benim çok şey gördüğüm yeri izledikten sonra yine Nisa'yı hatırlayıp ona sığınmaya gittim, o günlerde de yine bir tek o yanımda olmuş yine o silmişti gözyaşlarımı.
Ben ise tam da o gün anlamıştım; mutluluk denilen şey geçiciydi. Mutlu olunan günlerin tarihlerini bile hatırlamazdı insan, belki de bugünlerde herkesin ihtiyacı olan şeydi mutluluk duygusu.
Nisa "Güzelim, harap ettin gözyaşlarını yapma böyle, baban bu hâlini görse mutlu olur muydu bir düşün," olmazdı... babam biricik kızının gözyaşlarına kıyamazdı. "Ama Nisa babam bu hâlimi görebilse zaten bu hâle gelmezdim ki. Yok istihparatmış yok katilleri takip etmekmiş... yoruldum! Beni anlamıyorlar," gözlerim dolu dolu baktığımda hep yaptığı gibi sımsıkı sarıldı.
Sabah olduğunda hâlâ Nisa'nın evindeydim, onda kalmış birlikte sabahlamıştık ne benim gözüme bir gram uyku girmişti ne de Nisa'nın. Birlikte dertleşmiş yine birbirimize sığınmıştık.