Beyaz yalan

BEYAZ YALAN

Bölüm 1 — Sessiz Çığlık

İstanbul Şehir Hastanesi
Saat: 06.45

Şehrin üzerine ağır bir sabah çökmüştü. Hastanenin beyaz koridorlarında ise gece hiç bitmemiş gibiydi. Monitör sesleri, hızlı adımlar ve doktorların fısıltıları arasında herkes aynı şeyi biliyordu:

Bu hastanede hayat ile ölüm arasındaki çizgi çok inceydi.

Acil servisin kapıları açıldı.

Bir sedye hızla içeri girdi.

Hemşire:
— Trafik kazası! Erkek hasta, 35 yaşında. Bilinci kapalı, tansiyonu düşüyor!

Dr. Zeynep Ayver hızla sedyenin yanına geldi. Saçları dağılmış, gözlerinde uykusuzluğa rağmen kararlı bir ifade vardı.

Zeynep:
— Nabız?

Hemşire:
— Çok zayıf.

Zeynep hastanın gözlerine baktı. Her hastaya baktığı gibi ona da bir insan olarak baktı, sadece bir vaka olarak değil.

Zeynep:
— Ameliyathaneyi hazırlayın. Beklemeyeceğiz.

Tam o sırada arkasından sakin ama sert bir ses duyuldu.

Erdem:
— Bekleyeceksiniz.

Koridor bir anda sessizleşti.

Herkes dönüp baktı.

Prof. Dr. Erdem Demir Çelik.

Genel Cerrahi Bölüm Başkanı.

Beyaz önlüğü kusursuzdu. Yüzünde hiçbir duygu okunmuyordu.

Zeynep:
— Hocam, hasta iç kanama geçiriyor olabilir. Zaman kaybedersek—

Erdem:
— Önce tetkik sonuçlarını göreceğiz.

Zeynep:
— Ama birkaç dakika bile hayatını değiştirebilir.

Erdem hastaya baktı. Sonra Zeynep'e döndü.

Erdem:
— Doktor Ayver... Bir doktorun görevi sadece hızlı karar vermek değildir. Doğru kararı vermektir.

Zeynep geri adım atmadı.

Zeynep:
— Bazen doğru karar için beklemek, birinin hayatına mal olabilir.

Koridordaki herkes nefesini tuttu.

Çünkü herkes biliyordu...

Erdem Demir Çelik ile Zeynep Ayver aynı fikirdeyse bile asla aynı şekilde düşünmezdi.

---

Bir saat sonra

Ameliyathane ışıkları yanıyordu.

Erdem masanın başındaydı.

Ellerindeki sakinlik, yılların tecrübesini gösteriyordu.

Mert:
— Hocam, değerler düşüyor.

Erdem:
— Panik yapma. Kontrol sende değil, bilimde olsun.

Ameliyat devam ederken Erdem'in cebindeki eski bir fotoğraf yere düştü.

Kimse görmedi.

Fotoğrafta genç bir Erdem ve yanında küçük bir çocuk vardı.

Arkasında tek bir cümle yazıyordu:

"Beni affetmek zorunda değilsin... Ama gerçeği bir gün öğreneceksin."

Erdem fotoğrafı hızlıca aldı.

Yüzündeki soğukkanlı ifade ilk kez kırıldı.

---

Hastane Yönetim Katı

Mehmet Sancak büyük camların önünde şehri izliyordu.

Yanında Prof. Dr. Deniz Arslan vardı.

Mehmet:
— Geçmişin ortaya çıkmasına izin veremeyiz.

Deniz sessiz kaldı.

Mehmet:
— Bunca yıl sakladığımız şey, bir gecede her şeyi yıkabilir.

Deniz derin bir nefes aldı.

Deniz:
— Bazı gerçekler sonsuza kadar gömülü kalmaz.

---

Aynı gün — Adliye

Genç bir kadın dosyaları inceliyordu.

Savcı Duru Kara Çelik.

Masasının üzerinde tek bir dosya vardı:

"İstanbul Şehir Hastanesi — Şüpheli Ölümler"

Duru dosyayı kapattı.

Duru:
— Bu sadece bir ölüm dosyası değil...

Gözlerini kaldırdı.

Duru:
— Birileri gerçeği saklıyor.

---

Akşam — Hastane Koridoru

Zeynep nöbet çıkışı koridorda yürürken yerde eski bir zarf gördü.

Üzerinde sadece şu yazıyordu:

"Prof. Dr. Erdem Demir Çelik'e..."

Zeynep etrafa baktı.

Kimse yoktu.

Zarfı açtı.

İçinden tek bir kağıt çıktı.

Üzerinde yazan cümle ise onu olduğu yerde durdurdu:

"Erdem Demir Çelik'in geçmişini öğrenmek istiyorsan, ilk yalanın başladığı yere git."

Zeynep kağıda baktı.

Kalbi hızla atmaya başladı.

Çünkü o an bilmiyordu...

Bu hastanede herkesin sakladığı bir gerçek vardı.

Ve bazı beyaz yalanlar...

En büyük karanlığı gizlerdi.

BEYAZ YALAN

1 Ay Önce

İstanbul Şehir Hastanesi
Sabah 07.00

Zeynep Ayver için bu hastanenin koridorları henüz yabancıydı.

Daha sadece bir ay önce acil serviste göreve başlamıştı.

Yeni önlüğü, yeni kartı ve içinde bitmeyen bir heyecan vardı.

İlk gününde başhemşire Selin Kaya ona hastaneyi gezdirirken konuşmuştu.

Selin:
— Burası diğer hastanelere benzemez, Doktor Zeynep. Burada sadece hastalıklarla değil, insanlarla da mücadele edersin.

Zeynep etrafına bakmıştı.

Koşturan doktorlar, telaşlı yakınlar, umut bekleyen hastalar...

Zeynep:
— Ben doktor olmak için insanlara yardım etmeye geldim.

Selin hafifçe gülümsemişti.

Selin:
— Bu cümleyi ilk başlayan herkes söyler. Ama zaman geçtikçe bazıları unutmaya başlar.

Zeynep o zaman bu sözün ne kadar önemli olduğunu bilmiyordu.

---

İlk Gün

Acil serviste yoğun bir gün yaşanıyordu.

Zeynep ilk hastasına hazırlanırken yanında Dr. Aslı Yılmaz vardı.

Aslı:
— Heyecanlı mısın?

Zeynep:
— Biraz.

Aslı:
— Belli etmiyorsun.

Zeynep:
— Hastanın korkmasına izin vermemeliyim. Doktor korkarsa hasta daha çok korkar.

Aslı gülümsedi.

Aslı:
— Sanırım iyi anlaşacağız.

O gün Zeynep herkesle tanıştı.

Ama bir kişiyle tanışması diğerlerinden farklı oldu.

---

Genel Cerrahi Katı

Kapı açıldı.

Herkes bir anda toparlandı.

Koridorda yürüyen kişi:

Prof. Dr. Erdem Demir Çelik.

Zeynep ilk kez onu görüyordu.

Herkes onun hakkında konuşuyordu.

"Çok başarılı."

"Kimseye kolay güvenmez."

"Soğuk biridir."

Zeynep ise sadece karşısında duran doktora baktı.

Erdem bir dosyayı incelerken yanından geçen genç doktora dikkat etti.

Erdem:
— Yeni misiniz?

Zeynep durdu.

Zeynep:
— Evet hocam. Dr. Zeynep Ayver. Acil serviste başladım.

Erdem kısa bir bakış attı.

Erdem:
— Hoş geldiniz.

Sadece iki kelime söylemişti.

Ama Zeynep onun gözlerinde garip bir şey fark etmişti.

Sanki yıllardır taşıdığı büyük bir yük vardı.

---

Aynı Gün — Acil Servis

Bir hasta yakını doktorlara bağırıyordu.

Hasta Yakını:
— Siz hiçbir şey yapmıyorsunuz! Annemi kurtarmak zorundasınız!

Diğer doktorlar sessiz kaldı.

Zeynep ise öne çıktı.

Zeynep:
— Biz elimizden geleni yapıyoruz. Ama burada bağırmak annenize yardımcı olmaz.

Adam sinirlendi.

Tam o sırada Erdem geldi.

Erdem:
— Doktor Ayver.

Zeynep döndü.

Erdem:
— Hastane kuralları vardır.

Zeynep düşündü.

Zeynep:
— Biliyorum hocam.

Erdem:
— O zaman neden kurala karşı geldiniz?

Zeynep hastaya baktı.

Zeynep:
— Çünkü bazen bir insanın önce sakinleşmeye ihtiyacı vardır. Sadece tedaviye değil.

Erdem birkaç saniye sustu.

Sonra hiçbir şey söylemeden uzaklaştı.

Ama o günden sonra Zeynep'i takip etmeye başladı.

Çünkü yıllardır kimsenin yapmadığı bir şeyi yapmıştı.

Erdem Demir Çelik'e karşı çıkmıştı.

---

Bir Ay Sonra

Zeynep artık hastaneye alışmıştı.

Ece ile arkadaş olmuş, Umay'ın ablası olduğunu herkes öğrenmişti.

Ama bilmediği bir şey vardı.

Bu hastanenin duvarları sadece hastalıkları değil...

Büyük sırları da saklıyordu.

Ve Zeynep'in eline geçen o eski zarf...

Onu Erdem Demir Çelik'in geçmişine götürecek ilk adım olacaktı.

Çünkü bazı insanlar yalan söyler.

Ama bazıları...

Gerçeği korumak için yalan yaşar.

Devam edecek...