Camdaki Yüz

“İnsan her şeyin normale döndüğüne inanmaya en çok geceleri ihtiyaç duyar.”
Ama Lina, hiçbir gecede normal hissedemiyordu.

Yurttaki odası küçük, düzenli ve boğucuydu. Duvarlara yapıştırdığı birkaç Polaroid fotoğraf dışında hiçbir şey kendine ait değildi. Çarşaflar yeni yıkanmıştı ama Lina her gece aynı şekilde uyanıyordu: boğazına düğümlenen bir çığlıkla, avuç içleri terli, gözleri kapalıyken bile izleniyormuş gibi.

Pencerede perde yoktu. Geceleri dışarısı zifiri karanlıkken kendi yansıması bile onu ürkütüyordu.
Ama bu gece… bu gece bir yansıma değil, bir silüet gördüğüne yemin edebilirdi.

Kalktı. Adımları çıtırtı bile çıkarmadan ilerledi.
Perdeyi kenara ittiğinde karşı apartmanın karanlık penceresinde bir gölge vardı.
Kıpırdamıyordu.
Gözleri onunla kilitlenmiş gibiydi.
Lina nefesini tuttu. Gölge bir adım geri çekildi ve kayboldu.

“Halüsinasyon…” dedi kendi kendine.
“Yine mi?”

Sabah çorba gibi bir baş ağrısıyla uyanmıştı. Saçlarını toplamadan üstüne geçirdiği kazağı ve yırtık çantasını alıp sınıfa yürüdü. Kampüs sessizdi. Herkes sabah dersine koşturuyor, Lina ise geçmişinden kaçmaya çalışıyordu. Ya da geçmişi ondan.

Psikoloji bölümünün ilk dersine girmeden önce bir kahve almak için durdu. Sırada beklerken telefonuna bir bildirim geldi. Numara yoktu. Sadece tek bir cümle:

“Sen sadece onun gölgesisin.”

Lina irkildi. Cevap yazmaya çalıştı ama mesaj silinmişti. Bildirim kutusunda iz bile kalmamıştı.

Sırasına oturduğunda eli titriyordu. Yanında oturan Sima adındaki kız fark etti:

— İyi misin?
— Uykusuzum sadece, dedi Lina.
Gülümsedi ama içi donuktu.

Sima, konuşkan, parlak gözlü biriydi. Birkaç gün önce tanışmışlardı. Ona güvenmek istiyordu Lina ama geçmişinde “güvendiği” her şeyin altı boş çıkmıştı.

Ders boyunca kalemini döndürüp durdu. Anlatılanlara değil, dışarıda duran boş banka odaklandı.

O bankta biri vardı.

Simsiyah giyinmiş, başını hafif öne eğmiş biri.
Bir dakika sonra orada kimse yoktu.

O gece odasına döndüğünde, masasının üstünde bir zarflı not buldu.

Zarfın üzerinde ne isim vardı ne adres.
İçinden küçük, kurumuş bir papatya ve şu satır çıktı:

“Onun kim olduğunu öğrendiğinde...
...artık çok geç olacak.”

Lina sadece bir öğrenciydi.
Ama bir şey ona fısıldıyordu:
Kendisi olmaktan çok daha fazlasıydı.