Beni göremezsin ama ben burdayım

Şarj simgesi kırmızıya döndü ve ekranın üst kısmında o son uyarı belirdi: %1.
Gözlerinizi ekrandan ayıramıyordunuz. Çünkü ekrandaki görüntünüzde, arkanızdaki o simsiyah kollar yavaşça uzamaya, omuzlarınızdan boğazınıza doğru tırmanmaya başlamıştı. Gerçek dünyada boynunuzda hiçbir temas yoktu; fakat ekranda, o ellerin parmakları gırtlağınızı sıkmaya başladıkça nefesiniz aniden kesilmeye başladı.
Fiziksel bir el yoktu, ama dehşetin ağırlığı ciğerlerinizi eziyordu.
Panikle şarj kablosuna uzanmaya çalıştınız. Masa hemen yanınızdaydı ama elinizi bir santim bile hareket ettirdiğinizde, ekrandaki gölge hareketinizi hissedip parmaklarını daha da sert geçirdi. Ekran sizi paralize etmişti. Telefon kapandığı an, o şeyin dijital evrenden çıkıp tamamen sizin gerçekliğinize geçeceğini biliyordunuz.
Telefon birden titreşti. Yayının altındaki yorum kısmında tek bir mesaj belirdi:Şarjın bitiyor. Ama bir seçeneğin var. Kamera açısını kendine doğru çevir ve gözlerini kapat. Bana baktığın sürece buradayım. Beni görmeyi bırakırsan, ben de seni göremem."
Bu bir tuzak mıydı, yoksa tek kurtuluş yolu mu?
Ekrandaki gölgenin yüzü —ya da yüzü olması gereken o kapkaranlık boşluk— kulağınıza doğru eğildi. Telefonun hoparlöründen cızırtılı, fısıltılı bir ses geldi: "Üç... İki..."
Şarjınız biterken ekran bir anlığına dalgalandı. Son bir refleksle gözlerinizi sımsıkı kapattınız ve telefonu yüzü koyu yere bıraktınız.
Oda zifiri karanlığa ve tam bir sessizliğe büründü.
Saniyeler asırlar gibi geçti. Kalbiniz göğüs kafesinizi zorluyordu. Hiçbir ses yoktu. Hiçbir temas yoktu. Yavaşça, çok yavaşça gözlerinizi açtınız. Odanız boştu. Telefonun ekranı tamamen kararmıştı; şarjı bitmişti.
Derin, titrek bir nefes aldınız. KurtulmuştunuzAyağa kalkmak için hamle yaptığınızda, tamamen karanlık olan telefon ekranındaki aksinizi fark ettiniz. Telefon kapalıydı, evet... Ama ekrandaki yansımanızda, gözleriniz hâlâ sımsıkı kapalı görünüyordu.
Ve yansımanızdaki siz, yavaşça gülümsediKaranlık bir gecede terkedilmiş bir akıl hastanesinde geçen hikâyeleri unutun. Bu hikâye, her gün elinizin gittiği o küçük ekranın ardında saklanan, hiç beklemediğiniz bir dehşetle ilgili.
Gece yarısına doğru Telefonunuza sessizce bir bildirim düştü. Ekran aydınlandı: "Galerinizde yeni bir albüm oluşturuldu: 'Gözlem.'"
Merakla uygulamayı açtınız. Albümün içinde tek bir video vardı. Başlat simgesine dokundunuz. Videoda ekran kapkaranlıktı ama arkadan hafif, ritmik bir nefes sesi geliyordu. Ardından kameranın odağı birden ayarlandı ve neyi izlediğinizi fark ettiğiniz an sırtınızdan aşağı buz gibi bir ter döküldü.
Video, tam olarak şu an bulunduğunuz odayı çekiyordu.
Kamera arkadan sizi izliyordu. Oturuşunuz, elinizdeki telefon, omzunuzun hizası... Her şey birebir aynıydı. Video birkaç00:0400:03saniye önce kaydedilmiş gibi görünüyordu. Dehşet içinde kafanızı hızla arkanıza çevirdiniz. Kimse yoktu. Sadece boş duvar ve karanlık köşe.
Tam derin bir nefes alıp bunun dijital bir hile ya da yapay zekâ şakası olduğuna kendinizi inandırmaya çalışırken, telefonunuz tekrar titredi. İkinci bir video yüklenmişti.
Bu video canlı bir yayındı ve süresi akıyordu: 00:03, 00:04...
Korkudan parmaklarınız titreyerek canlı yayına tıkladınız. Açılan görüntüde yine siz vardınız. Ancak bu sefer kamera tavanın tam ortasından, doğrudan tepenizden aşağıya bakıyordu.
Açıyı değiştirmek, tavanı kontrol etmek için başınızı kaldırdığınızda, ekrandaki görüntünüz de başını yukarı kaldırdı. Fakat tavanınızda ne bir kamera vardı ne de bir insan.Asıl korkunç olan bu değildi.
Canlı yayındaki görüntünüzde, tam arkanızda, karanlığın içinden uzanan iki simsiyah, uzun kol belirdi. Kollardan biri yavaşça omzunuza doğru süzüldü ve parmakları tişörtünüze dokundu.
Siz kendi odanızda hiçbir şey hissetmiyordunuz. Ama ekranda, o eller omzunuzu sıkıyordu.
Birden telefonun ekranındaki yazılı mesaj belirdi:
"Beni göremezsin, hissedemezsin. Ama ben buradayım. Sakın ekranı kapatma... Çünkü beni sadece ekranın içinden izlediğin sürece odanın diğer tarafında kalmaya devam edeceğim."
Telefonunuzun şarjı ise %1’e düşmüştü.