BENDE KATİLİME AŞIKTIM

Balkonda oturup dalmışken içerden bağıran annemin sesiyle kendime geldim.
Ayşen:Kızım nereye bakıyosun öyle sen
Simay:Hava alıyordum anne,babam nerde
Ayşen:Yılmaz.ailesine gitti.
Simay:Ne!ne alakaki anne şimdi.dedim korkuyla.

Doğduğum günden beri bildim bileli ailem yılmaz ailesiyle düşmanlar.Başlarda sadece küsler barışırlar diye düşünüyordum.Taki barışı sevdiğimi bildikleri zamana kadar.

GEÇMİŞ
2013

Tarık:Senin o barışla dere kenarında ne işin var!?diye bağırdı
Bağırmasıyla korkup dahada ağlamaya başladım.Barış alper sınıf arkadaşımdı aynı zaman da sevdiğim çocuk.Bügün bana sevdiğini itiraf etmişti,babamda bizi dere kenarında görmüştü.
Ayşen:bağırma kıza, arkadaşlar oynuyorlardır.
Simay:E-evet baba
Tarık:Bu saaten sonra onunla arkadaş falan değilsin
Simay:Ne!dedim şaşkınlıkla
Ayşen:Kızım bak biliyosun onun ailesiyle kü-
Tarık:Küs değiliz,biz ebedi düşmanız tamammı.Sende onlardan biriyle konuşmicaksın yoksa seni uzakta bir yatılı okula gõnderirim
Odadadan çıkmıştı
Simay:Anne düşmanmı,nasıl yani
Ayşen:Kızım sen bizi dinle bize hak vereceksin büyüyünce tamam
Simay:Ama anne
Ayşen:Büyüyünce anlatacaz

GÜNÜMÜZ
Ogünden sonra barışı bırakamamıştım.Onun aileside ona kızmış o zamanlar ama birbirimizden vazgeçmemiştik.Taki.. beni bırakıp söz verip istanbula gidene kadar.4,5 yıldırdır onu bekliyodum ama benimle tamamen iletişimi kesmişti.Bugün rizeye gelecekti õğrenmiştik.ondan sonra birisi oldumu derseniz olmadı.Bi umut bekledim hep...belki bu sefer buraya gelmesi ile onunla konuşabilirim.Daha õnce hiç buraya gelmesiyle denk gelememiştik okuduğum için...
Ayşen:İstanbulda yerin hazır.
Birde bu vardı,avukat olarak orda çalışacaktım.
Simay:Onu boşver daha iki hafta var anne,sen anlatsana
Ayşen:Neyi
Simay:Neden biz bu aileyle düşmanız.Büyü dedidiniz büyüdüm yeter.
Ayşen:Aklında o barış varsa unut onu!dedi sinirle
Simay:offff konu barış değil neden düşmanız anne.
Ayşen:Gideceksin burdan zaten,evlenirsinde yakında bilmene gerek yok
Simay:Ya sabır!bezdum da bezdum,ben çocuk değilim ana,yeter da.
Ayşen:Ha şuna bak anaya nasıl çemkiriyor,yersin ha şu teliği
Mutfağa giderken telefonum çaldı.Melisaydı en yakın arkadaşım oda istanbulda yaşıyordu,ama bir haftadır burdaydı.Ailesi burda yaşıyordu.Telefonu açtım

Simay:Efendim canım
Melisa:Aşkım nerdesin
Simay:Evde malesef
Melisa:Noldu yinee
Simay:Annem işte boşver
Melisa:Ben sana şey diyecektim ama
Simay:Efendim sõyle
Melisa:Barış gelmiş evlerinin önünden geçerken gõrdüm

Kalbim hızlandı sanki o an sesler kesildi.Kalbimin çarpıntısını çok net duyuyordum.Gözlerim doldu,dizlerim titremeye başladı.Koltuğa tutundum.Gelmişmiydi,gelmişti..sonunda...
Melisa:Alo ismin orda mısın
Simay:E-evet evet...Ben kapatim
Melisa:Simay,gidecekmisin yanına
Simay:Evet ama babam orda onun çıkmasını bekliyeceğim,ben sana haber edeceğim
Melisa:Tamam canım
Kapatıp hemen odama çıktım,giyecek birşeyler bakmaya başladım

Saçımıda at kuyruğu aşağı indim
Simay:Anne ben dışarı çıkıyorum
Ayşen:Nereye "Hemen yanıma geldi"
Simay:Melisanın yanına yani nereye olacak
Ayşen:Tamam geç kalma
Simay:Tamam kalmam
Ayakkabımı giyip çıktığım an ardayla karşılaştım.
Arda:Fıstık nereye öyle.
Yanağımdan makas aldı.Arda babamın çocukluk arkadaşının oğluydu,hatta annesiyle annem istanbulda aynı mahallede oturuyorlarmış.Onlarda arkadaşlarmış