Ben orada sustum

1.sayfa – Ben Orada Sustum

Ben orada sustum.
Sözler boğazımda düğümlüyken, kalbim çoktan yorulmuştu.
Herkes bir cümle bekliyordu benden,
oysa ben bir ömürlük sessizliğe sığınmıştım.
Çünkü bazı acılar anlatılmaz.
Anlatıldığında küçülür, sıradanlaşır,
başkalarının cümlelerine benzemeye başlar.
Benim acım ise kendine ait kalmalıydı.
Günlerdir içimde taşıdığım kelimeler vardı.
Her biri bir yaraya değiyor,
her biri beni biraz daha eksiltiyordu.
O yüzden sustum.
Susmak, o an, kendime yaptığım tek iyilikti.
Bir masanın ucunda oturuyordum.
Gözlerim yerde, kalbim başka bir yerde.
Konuşsam yanlış anlaşılacaktım,
sussam eksik kalacaktım.
İnsan bazen iki ihtimal arasında kalır
ve üçüncü yolu seçer: sessizlik.
Sessizlik sandıkları şey, aslında bir vedaydı.
Kendimden vazgeçtiğim her anın,
“artık yeter” diye fısıldayan iç sesimin vedası.
Ben kimseye kızgın değildim,
sadece kendimi daha fazla kırmak istemiyordum.
O sustuğum yerde anladım;
herkes kalabalık sever,
ama kimse bir insanın içini tutamaz.
Ben içimi tuttum.
Dağılmamak için,
bir daha aynı yerden kırılmamak için.
Ben orada sustum.
Ama sustuğum yerde,
kendimle ilk kez gerçekten konuşmaya başladım.