Begonviller Açınca

Deniz aynı denizdi. Begonviller yine açıyor, gün batımı yine aynı yerde kayboluyordu. Ama yıllar sonra tekrar bir araya geldiğimizde anladık ki her şey aynıyken, farklı olan bizdik.

Fethiye’nin sokaklarında, çocukluğumuzdan kalan o tanıdık yüzlere şimdi başka türlü bakıyorduk. Bir zamanlar yalnızca oyun arkadaşı olarak gördüğümüz insanların gözlerinde, şimdi kendimizin en güzel hâlini görmeye başlıyorduk.

Belki de büyümek buydu. Çocukken yanından hiç ayrılmadığın birine, yıllar sonra ilk kez âşık olmak.

Ve belki de bazı aşklar, fark edilmek için sadece doğru yazı beklerdi.