1

Sabah başımda ısrarla çalan telefon sesiyle uyandım kapatsamda tekrar arıyordu sinirle yatakta doğruldum ve telefonumu elime aldım

“Yaren-hastane”
Arayan asistanım yarendi

-Ne var yaren saat 6 da arayacak kadar önemli olan konu ne ?

-hocam gerçekten önemli bir mesele dün kontrole gelen aile geldi ve sizi görmek istiyorlar hastaneyi birbirine kattılar acilen gelmeniz gerekiyor

-anladım biraz oyalaman gerekiyor geliyorum

Telefonu kapatıp önce banyoya girip işlerimi hallettim daha sonra hızla giyinip evden çıktım arabama binip doğruca hastaneye sürdüm hastamın riskli bir gebeliği vardı stres yaşamaması gerekiyordu ve yaşadığı aile garip bir aileydi hele ki eşi dağ ayısından halliceydi şükürler olsun ki trafiğe kalmadan hastaneye varabilmiştim odamın olduğu kata çıktığımda büyük bir kargaşa vardı herkes oradan oraya koşturuyordu asansörden çıkıp kalabalığa karışmak zorunda kaldım “o kadın buraya gelecek” diye bağıran adama baktım size bahsettiğim hastamın eşi bağırıyordu
-ne oluyor beyefendi?
-sonunda geldin , karıma ne yaptın dün seni gördüğünden beri iyi değil

Hala bağırıyordu

-öncelikle saygı çerçevesinde konuşalım beyefendi sesinizi de lütfen alçaltın benimle konuşurken
-nasıl konuşacağımı sana mı soracağım
-beyefendi benimle konuşurken dikkat edin son kez uyarıyorum

Ağlamaklı bir kadın sesi yükseldi

-kanamam var BADE HANIM KANAMAM VAR YARDIM EDİN LÜTFEN

Hastaya döndüm yere yığılmak üzereydi yerler kan olmuştu
-hastayı gözlem odasına götürün beyefendiyi dışarı alalım hadi arkadaşlar
Koşar adımlarla odama girip çantamı bıraktım üzerime önlüğümü giyip gözlem odasına girdim hastayı muayene ettiğimde doğumun başlamak üzere olduğunu farkettim riski bir gebelik olduğu için hasta da fazla stres yapınca suyu ile birlikte kan gelmişti umarım bebeğe birşey olmazdı hastayı doğum haneye alıp üzerime ameliyat önlüğümü giyip işlemleri tamamladım ve doğum haneye giriş yaptım zorlu bir doğum olacaktı anlaşılan

3SAAT SONRA

o kadar zor bir doğumdu ki annemiz bu süreçte çok yıpranmış ve yorulmuştu bebeğimiz ise erken doğum olduğu için hala risk altındaydı birkaç kez kalbi durmuştu fakat suan iyiydi bebeğimizi yoğun bakıma anneyi ise odasına gönderdik saat 10 olmuştu ve hiçbirşey yememiştim ve başım çatlıyacaktı kafeteryaya inip kahvemi aldım arkamı dönmemle sert bir cüsseyle çarpışmam bir olmuştu karşımdaki kişi benden bi hayli büyüktü ve uzundu acıyla inledim
-önünüze baksanıza beyefendi yanıyorum
-dikkatli olsaydınız çarpışmazdık
Sabır dileyerek oradan uzaklaştım yarene haber verip eve gitmem gerektiğini müdüre iletmesini söyledim aşağı inip arabama yöneldim fakat biri arabasını öyle bi parketmiş ki hemde doktorlar ve hastane çalışanları için ayrılmış yere ilk defa görüyorum bu arabayı buraya sinirle arabaya yöneldim ve baktım üzerindeki numarayı görünce kaydettim ve çantamdan bir ruj çıkardım üzerine “parketmeyi bilmiyorsan araba kullanma “ yazıp yanına bir öpücük bıraktım fotoğrafını çekip arabama bindim yaklaşık 2 saatin sonunda eve vardım yollar çok kalabalıklaşmıştı 2 saatte anca gelmiştim hemen bir duşa girip pijamalarımı giydim saçımda havluyla kendimi koltuğa bıraktım en yakın arkadaşım Buse ile görüntülü konuşurken bugün olanları anlatıyordum ki fotoğrafını çektiğim araba aklıma geldi aramayı sonlandırınca kaydettiğim numaraya fotoğrafı attım ve anında bildirim paneline düşen mesaj ile dona kaldım

“Üzerindeki pembe pijamayla pek iddialısın sanki”